Blog Stefaan Balju

Hallo Stefaan

 

Wanneer Andre Balju uw vader is dan heb ik het volgende gevonden. Ik heb in mijn plakboek een krantenbericht met 50 deelnemers. Uw vader staat daar niet in, net zo min als drie andere nederlanders. Er staat ook bij dat de lijst nog niet geheel compleet is.

Echter in een ander krantenbericht, van de dag dat we in Freudenstadt aankwamen is er een artikel in de krant verschenen waarin uw vader wordt aangehaald.

Ik zal het verslag hier voor uw uittypen. Moht u interesse hebben in al de krntenberichten over deze tocht stuur me dan uw adres en ik zal een copie van de artikelen toesturen.

Het krantenbericht luidt als volgt: Ik tik het geehel verslag over omdat het aangeeft hoe zwaar deze tocht was;

 Freudenstad - Zondagavond (tweede volle dag fietsen, na vrijdadagavond in brussel gestart te zijn voor een beginritje naar Namur)


Brussel - Beiroet, 4165 km en dat in twintig dagen en op de fiets! Een knettergek avontur van 50 wielermaniakken of een weldoordachte onderneming waarvan de sportieve waarde die van de Tour de Francee nog overtreft. Nu we twee dagen in het spoor van deze wielertoeristen vertoeven zijn wij geneigd voor de eerste omschrijving te opteren. De meer dan vierduizend kilometer van Brussel naar de Libanese hoofdstad in amper twintig dagen willen afleggen zonder één enkele rustdag, is misschien wel een boeiende, maar gevaarlijke en als u het ons vraagt, niet te vervullen opgave.Vooral wanneer die opgave eerder geimproviseerd blijkt dan minitieus in mekaar gestoken. En imporviseren met zulke afstanden, wanneer men onderweg is met, noem maar op, leraars, handelaars, meestergasten, of gewoon het verkoopstertje Nicole Hernickr, de neige vrouwlijke deelnemer aan dit gigantisch en steeds maar angstaanjagnde gebeuren, kan gevaarlijk zijn, heel gevaarlijk zelfs.Wij hebben dat gisteren op die broerige zaterdag meegemaakt. 

De vijftig dapperen, die vrijdagavond alles met een glimlach de proloog van 60 kilometer tot Namen hadden gefietst, waren net de Luxemburgse-Duitse grens over. Plots stuikte baan kapitein Vital Wargee uit Tervuren als een blok ten gronde.Aanvankelijk dachten de overigen wellicht, aan een onschuldige tuimelperte, zoals die waarvan Nicole Henrickx ,smorgens al het slachtoffer geworden was. De meesten reden dan ook voort en zeker toen de heer van Renterghem tekens deed dat er niet diende gewacht, zoals de geschreven wet van deze cyclo-toeristen zulks vereist. Maar het was erger, veel erger dan iemand had vermoed. En misschien was het achter alles een geluk dat niemand op Wargee had gewacht. Want zo beleefden de anderen het afschuwlijk toneel niet, dat wij hebben meegemaakt. Het toneel van een man, die op het brandende asfalt, even voorbij de douanepost van Remich, lag te vechten voor zijn leven. Het is aan het snel en kundig ingrijpen van de meerijdende verpleegster - een dokter is niet ens van de partij - te danken dat de door een zonneslag getroffen en ver boven zijn krachten gegane Vital Wargee nu nog in leven is Na een pijnlijk lang kwartier kunstmatige ademhaling arriveerde de geneesheeer. Deze diende de Tervurenaar een inspuiting toe en liet hem dadelijk naar het dichstbijgelegen hospitaal vervoeren.. het leven van een baan kapitein van deze Don Quichits, van deze fiets was gered, De show kon verder gaan.

En de show ging verder

Achter een uiteengerafeld peloton, dat nu al twee rustpauzes meer diende in tehalen, dan het dagorder had voorzien, omdat het te snelle tempo, in de voormiddag gevoerd, teveel van de meesten had geeist. Achter dit peloton reed André Balju , houder van van de cantine in de Brusselse kazerne, en een reus van een vent. Maar deze keer dan toch een reus op lemen voeten....Hij had zich al de ganze dag niet goed gevoels, deze brave Bruggeling., die de jongst weken te veel overuren had geklopt, om de ceders van de Libanon te kunnen aanschouwen. Hij kon niet eten en nu fietste hij, kilometers achter de anderen aan, zonder krachten, lijknleek, in een verschroeiende hitte die het Saargebied deed smelten Gelukkig was er Riland Hurtecant nog, de barmhartige samaritaan, die wel gewoon is vam lang  en veel te fietsen zelfs op dit vernietigend hard Ardennen-parcours, waar de hellingen steeds meer pijn doen, naarmate de kilometers onder de wielen voorbijschuiven. Hij trok , duwde  en zwoegde zijn stadgenoot voort, totdat hij erzelf bij ineen stuikte en dan zijn deze sympathieke Breydelzonen maar in de grachten gekropen, waar zij twee uur hebben geslapen vooraleer de resterende veertig kilometer naar Saarlois af te leggen.Toen zij daar aankwamen , was het al acht uur , avonds en bleek al het eten op.

Wilfred Meert (schrijver van dit stuk in de vlaamse courant)

Nieuwe reacties

Gisteren | 22:06

En steeds weer die fiets op de foto🚴‍♂️😁

...
14.09 | 18:53

Mooie tocht vandaag gefietst. Jaren geleden ook vanaf Opatija over de Tito brug naar het eiland Krk gereden.
Succes met het vervolg van de tocht.

...
12.09 | 21:12

geniet van je rust dag

...
11.09 | 11:38

Dat wordt weer aardig klimmen op weg naar Pula. Ook met die extra tandjes achter. Leuk om de dagelijkse berichten te lezen. Dank daarvoor.

...