Dagboek

Andes Trail Expeditie

Maandag 24 december 2012

zaterdag 22 december 2012

Weer thuis

De laatste dag in Buenos via een botanische tuin naar het museum van Eva Peron, heel indrukwekkend , een aanrader als je in Buenos bent.
De terugvlucht he3el bijzonder, bij binnenkomst in vliegtuig werd ik direct aangesproken of ik dhr. van der Raad was die zoveel gefietst heeft in Zuid Amerika, jee dacht ik hoe weten zij dat nu weer, tegelijkertijd kreeg ik van de stuwardes een handkus, zij moest mij een dikke kus geven van Fryda.
Natuurlijk gevraagd hoe dit zo kon. Wel Fryda heeft een vriendin  Jannita die ook stuwardes is en vliegt op Quito. Zij heeft via facebook een network met alle stuwardessen, dus op die manier ging het in zijn werk.
De crew van deze vlucht was echter onder de indruk van onze prestatie, als dank kregen we een cadeautje van de klm en...we mochten even in de cockpit plaatsnemen, we zijn natuurlijk Fred en Ik.

Toen op schiphol, de fiets zat nog net in de doos, de doos viel bijna uit elkaar van de nattigheid, heeft waarschijnlijk in buenos te lang buiten gestaan, het regende daar verschrikkelijk hard uren lang voor vertrek, onweer en bliksem, zo vlogen we ook weg.
Mijn bagage was ook door nat tot en met mijn kleren in de tas aan toe.
Enfin bij aankomst op schiphol een heel warm welkom van  Fryda,  Jojanneke mijn dochter, mijn tweelingbroer met zijn vrouw Elma, mijn zussen Marjan en Elly met Jos, en de zoon van Fryda Kick was er oo. Verder was Yvonne er, die had Fryda uitgenodigd, omdat ze zo gedurende de hele reis  meereisde.
Heerlijk zo thuis te komen
Thuis aangekomen stond daar een man of 12 van toerclub grootebroek me op te wachten, en natuurlijk de buren.

Ook diverse kaarten van welkom thuis.

Ja dan besef je, het is echt voorbij en nu een dag later heerlijk gevoel weer thuis te zijn na 5 maanden . Direct weer aan de gang met allerlei dingen die even geregeld dienen te worden.

Nieuwe wasmachine intussen, was defect.
Afspraak met nuon voor nieuwe verwarmingsketel
En nog veel meer van die huishoudelijke bezigheden.


Mensen nog even wat foto,s van de laatste dagen plaatsen, doe ik als mijn kerstboodschappen zo gedaan hebt.

en dan nog een keer, kan wel even duren hoor, nog een keer een korte samenvatting van de reis in vogelvlucht.

dus, Hasta luego

Harry

Dinsdag 18 december 2012

18 december 2012

Buenos Aires

Ja als zoveel mensen in een zwart gat vallen, dan voel ik me toch verantwoordelijk om dit enigszins te verlichten. Beste volgers dus nog even een nagift.
De dagen in Ushuaia waren heel erg nat.
Na de huldigingen op zaterdagmiddag heeft het geregend tot aan maandagmorgen. Veel sneeuw in de bergen gevallen. In onze hele trip tot Ushuaia hebben we niet zoveel regen bij elkaar gehad als die twee dagen in Ushuaia.
Maandag de 17de dus gevlogen naar Buenos Aires, reis ging erg goed, niets hoeven te betalen voor mijn fiets,
In Buenos even een taxi genomen naar hotel waar Fred en Ghilly drie later aankwamen. Zij hadden nog problemen naar het vliegveld toe in Ushuaia. De weg was geblokkeerd vlak voor  het vliegveld en moesten een stukje lopen om er te komen. Staking van gemeentepersoneel.
Vanmorgen taxi besteld, de taxidriver van gisteren die ons bracht naar hotel. Hij heeft ons vandaag alle highlights laten zien van Buenos Aires.

War zijn we zoal geweest; als eerste naar een mooie kerk en daarnaast was de zeer indrukwekkende cemetry. Het lijkt wel een dorp. Hier ligt ook Eva Peron begraven, Was zeer indrukwekkend (zie foto,s), daarna naar de plaza de Maya gegaan waar het regeringsgebouw is gelegen , en het gebouw waar de revolutie is begonnen.
Ook het plein waar de "Dwaze Moeders"hebben gezeten , onder andere in 1978, om aandacht te vragen voor hun verloren zonen.
Daarna ging het naar de Tango buurt. Echt mooi om daar doorheen te lopen, goede atmosfeer, mooie muziek, en natuurlijk even de Tango dansen (zie foto)
Tenslotte door een winkelstraat met allerlei Antieke spukken.

Kortom een heerlijke dag in Buenos Aires, goed afkicken van het fietsen, hoewel we het ook wel al missen, maar wel utzien naar de terugreis morgen.

Mensen dit was het wel even voor nu, er komt nog een samenvatting, overpeinzing, of hoe ik het ook ga noemen van deze tocht.

Groetjes,

Hasta luego, Harry

Zaterdag 15 december 2012

Etappe 106 en 107  Vrijdag en zaterdag 14/15 december 2012
Totaal van de twee etappes  220 km en totaal 2000 hoogtemeters.

Het weer   Rustig zomerweer, ongeveer 13 graden en weinig wind, af en toe zon en...geen regen itt de berichten. De gemiddelde temperatuur in de zomer is hier 13,5 graad in december. Vandaag 15 december zelfs even 17 graden.

Ja ja, mensen het zit er op, dit wordt mijn laatste blog.
Totaal dus 11.000 km gefietst vanaf 3 augustus.
Met mijn voorbereiding erbij dit hele jaar precies 20.000 km gefietst.
Totale hoogtemeters tijdens the andes trail   108.000 hoogtemeters, is gemiddeld per dag 1000 hoogtemeters, dus een alpe d,huez.
Totaal drie regendagen gehad, en verder over het algemeen heel mooi weer.
Slechts drie forse winddagen gehad in pantagonia, maar ook daar vooral veel geluk met het weer in het algemeen.

Gisteren en vandaag gewoon cadeautjes. Mooie rustige weg en de omgeving niet meer zo vlak en zelfs vandaag alleen maar bossen en bergen, heerlijk om weer in zo,n omgeving te fietsen.
Fred heeft op het laatste moment plaats 5 bemachtigd. Ik heb mijn plaats vier kunnen behouden, meer zat er voor deze "oude "man niet meer in.

De tocht he3eft geheel aan mijn verwachtingen voldaan, en prijs me gelukkig dat ik lichamelijk helemaal niets geen klachten heb gehad, op die ene dag na dan in Tarma waar ik even behoorlijk beroerd was.
Afzien heb ik wel gedaan, maar de hoeveelheid valt achteraf allemaal wel weer mee. Ik herinner me die dag in ecuador in de bergen waar ik langs de kant van de weg zit, ik herinner me de tocht naar Cerro de Pasco, een klim van meer dan 40 km en erg koud en arriveerden steenkoud op een hoogte van 4450 meter , waar ik met kleren en al in bed dook om het warm te krijgen, douchen was daar geen optie, want het water was nog kouder dan ik al was.
Dan natuurlijk die winderige dagen, een aantal unpaved dagen, en de steile afdalingen unpaved in peru, dat waren pittige dagen.

Het mooiste van de trip blijft voor mij Peru, vooral het landschap, maar nog meer de mensen, arm ja erg arm, maar het geluk, de bliheid die bij deze van hun gezichten is te lezen, en de toegankelijkheid naar deze mensen toe, maaakt voor mij Peru nummer 1

Ja mensen en nu in het hotel, vanmiddag hebben we de afloop al wat gevierd met champagne, zie foto,s en de nummers 1 t/m 3 van de mannen de dames geeerd.
Vanavond met z,n allen uit eten op kosten van bike-dreams en vanaf morgen na 4,5 maand samen vliegt iedere letterlijk weg, ieder naar zijn huis zijn richting in de wereld.
Met sommige zal ik zeker nog cantact houden, o.a. Fred, Rigo en Ghilly, met andere wat minder, wel bij de reunie, en weer anderen helemaal niet, gewoon te ver weg etc.

Heerlijk om weer naar huis te gaan, heerlijk om deze tocht te hebben kunnen en mogen maken, heerlijk dat het allemaal zo goed is verlopen zonder ongelukken en ongemakken.
Heerlijk alle reacties van zovele mensen te hebben mogen ontvangen. Dat deed me goed en dat stimuleerde me.
Helaas kon ik echt niet overal op antwoorden, heb ik ook bijna helemaal niet gedaan, was al blij als ik mijn blog op de site had.

Maar mensen allemaal bedankt, jullie horen nog van me.

Ben nu aan het inpakken en vooral veel in de vuilnisbak in.

Vlieg maandag naar buenos aires, blijf daar twee dagen met fred en ghilly in de wijk palermo en vlieg dan op woensdag avond om kwart over tien naar nederland waar ik op de 20ste om 15.35 zal aankomen.

Als het allemaal tenminste zo gaat.
Krijg net van ebookers bericht dat ik nog steeds de 17de doorvlieg naar san paolo en dan door naar nederland
Op de site die de tickets doet voor ebookers staat het wel goed dat ik de 19de naar asterdam vlieg en bij de klm staan nog steeds twee vliegroutes gereserveerd, een via san paolo en dan met de klm naar amsterdam en een de 19de naar amsterdam

maar goed heb voor de 19d al een stoel kunnen reserveren dus ik denk dat ebookers nog steeds is nagelaten om een van de twee vluchten te annuleren.

mensen ik stop ermee, allemaal tot ziens ergens

voor de laatste keer

Hasta luego, Harry

Donderdag 13 december 2012

Inzet foto , met de ferry naar de overkant, een tocht van ruim 2 uur

Etappe 103   Punto Arenas - Bushcamp Tierra del Fuego  91 km 0% paved 735 hoogtemeters
Het weer   Eerst zonnig, daarna bewolkt, windje in de rug

Ja vanmorgen dus eerst mijn felicitaties bekeken, jee wat veel felicitaties allemaal, via facebook,  what,s ap, sms, mijn eigen website, deed me heel goed.
Allemaal bedankt voor jullie felicitaties en reacties.
Maar goed direct daarna aan het ontbijt en om kwart voor acht naar de Ferry.
Je moet er dan een uur van te voren zijn om in techecken.
Om 9 uur ging de Ferry, een zeer moderne, en om 11.15 waren we aan de overkant,  en 5 km verderop stond de lunch al weer klaar, vanaf nu alleen maar naar het Oosten tot San Sebastian. Wel unpaved. maar windje in de rug.
Het unpaved gedeelte viel reuze mee, de snelhied zat er goed in, en 80 km vanaf de Ferry werden dan ook ruyim binnen de drie uur genomen.
Tussen Punto Arenas en San Sebastian ( de gens tussen chili en Argentinie), is er helemaal niets, het enige wat je als beschutting tegenkomt in de onmense vlaktes is een klein stukje groen. Het wordt dan ook genoemd "De bushcamp tussen de 14 bomen"
Om beetje beschut te slapen tegen de harden wind probeerde een ieder de tent op te zetten achter een grote boom. Zie foto.
De nacht verliep echter goed, bijna geen wind, en het was droog.
Het avondeten weer goed zoals gebruikelijk en kreeg de taarten om de kaarsen uit te blazen en de taarten aan te snijden. (dessert avondeten)
Dor alle reacties voelde ik me toch een beetje jarig.

s, middags weer geslaoen van 4 tot 7 en na het avondeten ook, het slapen gaat me goed af.


Etaape 104 en 105 worden in een dag gereden   
Bushcamp - San Sebastian - Rio Gande   160 km 50% paved 500 hoogtemeters
Het weer   Van half bewolkt en wat zon, tot zwaar bewolkt en regen en hagel de laaatste 25 km.


In eerste instantie zaten we allemaal tegen de 160 km aan te hikken.
Echter de eerste 64 km tot de lunch bij de grens, gingen wel heel erg vlot, en in San Sebastian was ook niet meer dan een paar huizen . Dus goed dat we van 2 etappes een dag maakten, anders waren we om half elf al op de camping.
De grensovergangen met chili en argentinie gingen weer heel makkelijk en vlot.
Daarna nog 85 km  (tussen de grensovergangen zaten nog 18 km.
De 85 km gingen in eerste instantie vrij snel maar het venijn zat weer in de staart. De laatste 25 km, koud, regen en hagel.
Toen we toch enigszins nat en koud bij de camping aankwamen en het nog steeds regende werd snel besloten een hotel te nemen.
Veel keuze was er niet in kamers, we zitten nu in hotel casino Status, een vrij luxe hotel, hebben gezien de kosten een familie kamer genomen voor 4 persoen, dus nu zitten we op de kamer aan een tafel, het iser vrij ruim, onze blogs bij te werken.
De natte was de deur uit, en vanavond wel op de camping, binnen , mee gedaan aan de laatste bbq van bike-dreams.\
]
Morgen wordt een luierdag, want Rio Grande is een industriestad.
De stad werd in 1921 ontdekt en bestond toen nog uit twee families die een estancia, boerdery hadden met veel vee.
Nu is het een stad van 54.000 inwoners en vooral industrie. Veel mensen trekken hier na toe, omdat het loon hoger is dan in andere streken van Argentinie.Het is dan ook een snelgroeiende stad.

Vrijdag dan naar Tolhuin, geheel paved 123 km, en de voorspelling, hele dag regen, maar ja het is nog niet zo ver.
Zaterdag worden we tegemoet gereden door de toerclub uit Ushuaia, en dat is de laatste dag, Zal genieten worden, dan zeggen we, het is mooi geweest, we gaan naar huis.


mensen dit keer niet veel foto,s meer, alleen maar grote vlakten, niets interessant.

Hasta luego, Harry

Zondag 9 december 2012

Inzet foto, De condor, de vogel van de Andes, deze zien we regelmatig, deze foto overgenomen van bike-dreams.


Etappe 101   Puertp Natales - Bushcamp Tehuelches  148 km 100% paved 1024 hoogtemeters
Het weer   Smorgens wat regen, harde wind, smiddags opklaringen
Hoogste punt   325 meter
Laagste punt    25 meter
Hoogte Teheulches   200 meter

Wat een dag met estreem weer. Na een goede nacht in het hostel, een soort bed and breakfast, vertrekken we om 8 uur voor onze tocht van 148 km.
De hele nacht had het geregend en vanmorgen bij het vertrek nog een beetje, de wind begon al aardig aan te wakkeren.
Na een km of 10, waait tamsin al de berm in en komt lelijk op haar knie terecht, een dag later gaat ze dan ook met de truck , haar knie doet zeer en is opgezet.
De wind is dan ook de laatste dagen onze gevaarlijke vijand.
De eerste honderd km, de wind schuin mee, windkracht 8, het gaat soms hard en soms plotseling zijwind. Die zijwind is het ergste, met moeite hou je dan  je fiets in het spoor en soms kun je gewoon niet andes en beland je op de andere kant van de weg. Ja inderdaag, heel gevaarlijk, gelukkig houden de meeste automobilisten er rekening mee.
Enfin de erst honderd km gaan inclusief de lunch in 4 uur, een gem. van 25, niet gek dus, het venijn zit echter in de staart.
De laatste 40 km gaan we van zuid oost naar zuid, en dan hebben we echt cross wind en schuin tegen.
Op 16 rijders na, gaat de rest, 13 fietsers de truck in, te gevaarlijk, niet durven, te vermoeiend.
Ik heb de kopgroep laten gaan, zeg dan met een geintje "ik kan dat gezien mijn ranking pemitteren. De echte reden is gewoon, dat ook ik het eng vind en het liefst dan alleen rijdt, me goed kan concetreren, en niet op andere fietsers hoef te letten.
Met een snelheid van soms niet meer dan 6 km per uur, onder een hoek van 45 graden op de weg, ga ik voort,  van 40 naar 35, naar 30 km.
Rusten is er niet bij, want als je afstapt is het haast niet te doen nog op de fiets te komen.
Dan nog 20 km, Didier komt langs met de truck, hij stopt, ik even uit de wind, mijn rugzak geef ik af, en laat mijn bidons bijvullen.
Geen moment de verleiding gehad om ook in de truck te gaan.
Echter nog maar 20 km en het is nog niet al te laat, dus al zou ik moeten lopen, vandaag wordt de finish weer gehaald.
Mijn rug doet pijn van het scheef op de fiets hangen, ik rij van berm naar midden van de weg en weer terug, en al slingerend tel ik de km ,s weg.
Normaal zou ik nooit en dan ook nooit de deur uit zijn gegaan als dit weer in nederland zou zijn, maar ja, we hebben een missie, he, we doen mee aan een expeditie en daar hoort afzien bij.
Ja ja, denk ik dan de laatste loodjes, natuurlijk die zijn altijd zwaar, maar dit slaat alles, beukend tegen de wind in, de zijwind proberend op te vangen gaat het verder, en dan ja dan komt toch het eind in zicht. Ben evengoed voor drie uur in de middag op de camping. Toch nog een gemiddelde van boven de 20, na mij komenr nog drie een uur later binnen, voor mij was de groep Fred die waren reeds en half uur binnen.
Fred is nog op jacht naar de vijfde plaats en deed weer goede zaken, Hem scheidt nu na 101 etappes ongevver een half uur op Ilka.

Moe , helemaal op, en leeg van binnen ga ik zo gauw mogelijk na de soep in mijn tent en slaap van 4 tot 7 uur, tot het avondeten.
Nu net gegeten zit ik in mijn tent.
Al mijn bagage aan mijn rechter kant, links van me wat drinken, mobile en pen en routeboek en kaart van patagonia.
Ik schrijf mijn verslag nu op papier, buiten giert de wind, windkracht 8 zeker, de golfplaten vliegen door de lucht, gelukkig heb ik een veilige plaats, de regen klettert op mijn tent, ja, ja denk ik dan, daar lig je Harry met je bijna 63 jaar, op een klein matrasje, in een tentje. Gelukkig voelt het goed, je bent zo moe, dat een droge veilige, warme tent al genoeg is om te herstellen.

De wind maakt je soms wel een beetje crazy, het tentzeil klappert en toch wordt dit weer een goede nacht, slaap goed, maar voel iedere keer bij het wakker worden dat ik nog wel weken zou kunnen slapen.
Maar ja weer en dag voor de boeg, etappe 102 , er is geen andere keus, je pakt je tent weer in en weet dat als je eenmaal op de fiets zit het wel weer zal gaan.
De benen willen nog steeds, maar het lichaam vraagt om rust, lange rust, gelukkig 9 december een rustdag.

Ga nu maffen

Hasta Luego, Harry


Etappe 102   Villa Teheulches - Punta Arenas   102 km    100% paved 588 hoogtemeters
Het weer   Droog, zeer harde wind, windkracht 8 , maar droog en zonnig en rond de 10 graden
Hoogste punt   200 meter
Laagste punt   10 meter
Hoogte Punto Arenas 10 meter

Zit nu in een hostel, op mijn kamer, zittend op bed schrijf mijn blog.
We hebben een kamer van 3 bij 4 meter met twee stapelbedden en slapen met z,n vieren
Ghilly, Rigo, Fred en ik.

Ook vandaag weer krachtige wind, eerst weer mee , richting oosten, soms wel 60 in het uur, het is dan opppassen met wind vlagen van opzij.
Al binnen twee uur zijn we bij de lunch, ff droge kleren aan, (van het zweet) en dan weer op pad, vandaag gaan de laaste 30 km naar het zuiden en iets minder dan gister is het toch weer oppasen geblazen met die harde zijwind.
Nu veel meer auto,s omdat we Punto Arenas naderen, ik rij vaak op het gravel naast de weg uit veiligheid.
Maar dan is de zijwind zo hard, dat mijn wielen glippen op de gravel en moet ik wel de autoweg op.
Eenmaal was de wind zo sterk en auto,s achter me dan ik moest stoppen, met moeite hou ik mijn fiets in de hand, kan mijn fiets met moeite in bedwang houden, er mee lopen lukt bijne helemaal niet, en opstappen opnieuw lukt ook niet, met moeite 200 meter kunnen lopen, even iets minder wind en dan opstappen, eenmaal weer op de fiets gaat het veel beter dan lopen.
Dusvergeet het maar, als de wind te sterk is om te fietsen dan kun je het lopen met de fiets aan d hand helemaal vergeten.

Toch ging het vandaag niet verkeerd, ontspannen gefietst, een gemiddelde, door de ochtend, van toch ruim boven de 20.

En u dus rust, staks om 5 uur, over een half uur dus, onze party, van Sander en Michelle, die zijn morgen jarig en van mij, dinsdag jarig.

Dus mensen tot later maar weer,

en.......allemaal bedankt voor de oppeppende woorden, heb ik hard nodig, nog 5 dagen fietsen, zeker niet de makkelijkste, bedankt voor de lieve reacties.


Hasta luego , Harry

Vrijdag 7 december 2012

Etappe 100   Torres del Paine - Puerto Natales    99 km  1246 hoogtemeters
Het weer   Bijna de hele dag regen, ijsregen, zo rond de 8 graden, maar de hele dag wind in de rug
Hoogtste punt   300 meter
Laagste punt   35 meter
Hoogte Puerto Natales    35 meter

De hel dag op en neer, stijl naar boven en dan weer stijl naar beneden. Goed gekleed en gewapend tegen de kou gingen we op pad. Wat een geluk weer vandaag, de wind in de rug, normaal west, dus zouden we croswind heben , maar vandaag hetgeen zelden voor komt, noord westen wind, nou dat mag van ons nog wel een paar dagen aanblijven.
Ook vandaag ondanks het grauwe koude weer genoten en veel gelachten onderwegm, tijdens de lunchpauze en ook in het restaurant op 25 km voor Puerto Natales.
Veel reden door, maar Fred en ik wilden wel even warme chocolade drinken. Nadeel is normaal, dat je het dan eerder kouod krijgt dan warmer wordt, als je even wat wil drinken, Echter midden in het restaurant staat een grote potkachel, en niet getreuzeld, direct onze kleren uit, over een stoel voor de hete kachtel, zie foto.
Na een dik half uur, twee hot chocolate en cola en koek, waren de kleren weer droog, nee ze waren niet nat van de regen maar van het transipireren.
Onderweg naar Puerto Natales besloten we al gauw, om maar een kamer te nemen als het mogelijk was, immers om vannacht in de regen wer te camperen, en de kleren niet droog te krijgen, nee dat liever niet.
Nu dus in een knussig, ietwat kleine kamer, hostel. Wel wifi, en een gemeenschappelijke douche.
Om 7 uur vanavond gewoon bij bike dreams avondeten, en morgenochtend in de hostel ontbijt en dan worden we met de auto van de hostel weer gebracht naar de camping.
Morgen en overmorgen, naar het zuid-oosten en zuiden naar Punto Arenos. Het begint nu echt op te schieten. Nog 7 fietsdagen waarvan 5 dagen paved en twee dagen unpaved , die naar het oosten gaan.
Heel dubbel gevoel, graag naar huis willen maar  zo jamer dat het ook weer afgelopen is. Iedere dag wordt nu nog meer volop in me opnemen, nog volop genieten en vooral genieten dat ik me ook nog zo goed voel, nog totaal geen slijtage , een mens, een lichaam kan toch wel veel hoor.

Mensen dit is het weer, even douchen , mijn napje, avondeten en weer slapen, zie hier het ritme, misschien wel de sleutel, het recept, om fit te blijven.

Hasta luego, Harry

Donderdag 6 december 2012

6 december 2012   rustdag in Torres Del Paine

 

 

Hallo volgers, hier ben ik weer, onverwachts toch eerder dan gedacht.

Toch niet gekozen voor de lange wandeling, Fred ging om 9 uur weg en komt dan weer om 7 of 8 uur vanavond terug. Ik heb gekozen voor mijn relatieve rust. Wel even een bergje beklommen , maar dat was maar twee uur totaal.

Nu met een groepje naar een exclusief hotel gegaan, Er zijn hier twee hotels en beide hotels vragen per nacht 1000 euro per kamer. Het ligt er wel buitengewoon mooi, maar zo,n prijs is voor mensen die niet merken als er wat van hun bankrekening wordt afgeschreven, dat ligt bij mij toch wel wat anders.

Weer foto,s en filmpjes, geniet, doe ik nog steeds met volle teugen, en vooral ook van alle commentaren, genoten van het gedicht van Sinterklaas, de meelevende berichten van mijn zussen, broers, en buurvrouw Annemarie, Ruud en Daan,  van collega,s en vrienden zoals, Yvonne, Astrid en Agnes, van mijn skivrienden en nog velen anderen, heerlijk om allemaal te lezen.

Verder veel contact met What,s ap met Jojanneke

Ja bestaat het nog een reis te maken zonder contacten, die tijd is echt wel geweest. Hier is absoluut geen verbinding om te bellen, maar wel wifi en dan kun je dus gratis sms-jes versturen en internetten, gewoon niet voor te stellen hoe makkelijk het is.

Mensen hier weer etappe 97 t/m 99

 

De dingen die buiten het fietsen om gebeuren, schrijf ik apart op, wie weet doe ik er ooit nog iets mee.

 

Hasta luego , Harry




Etappe 97           El Calafate – Bushcamp Tapi Aike            125 km 59% paved en 1393 hoogtemeters

Her weer            koud , snijdende wind, soms ijsregen, zo,n 6 graden, hele dag tegen wind, stormachtig

Hoogste punt    1200 meter

Laagste punt     575 meter

Hoogte bushcamp          825 meter

 

Vandaag niet de 161 km vol gemaakt, we waren in Tapi Aike  niet meer welkom voor een bushcamp, daarvoor of daarna is absoluut geen beschutting tegen stormachtige winden, dus heeft de organisatie de bushcamp op gezet in de heuvels, na 125 km. Dat betekent morgen geen 54 km maar 92 km.

Morgen gaan we weer naar Chili, bagage individueel invoeren, geen voedsel mee de grens over, dat is in chili verboden.  Vertrek weer om 8 uur, dus 6 uur opstaan.

Nu in tent , warm aangekleed, beenwarmers aan, in slaapzak, skisokken aan, buiten een koude zuidwesterstorm, en ongeveer 4 graden. En nu maar hopen dat ik er vannacht niet vier keer uit hoef.

Echt snijdend koud, kleren voor de rit voor morgen al klaar gelegd, die doe ik dan een uur voordat ik mijn slaapzak uitga al in mijn slaapzak , zodat ze warm zijn, ook een setje kleren weer kaar voor in de truck zodat ik halverwege droge nieuwe kleren aan kan doen.

Vandaag was een lange zware dag. Om 8 uur vertrokken en om uur of vijf op de bushcamp, dus 9 uur op de fiets voor 125 km. De laatste 30 km, unpaved, met klimmen en dalen en stormachtige wind tegen, het schiet dan niet op, maar goed je weet dat als je gemiddelde rond de 13 per ur ligt , je op tijd aankomt.

Vandaag was weer echt een beproeving, we zitten midden in de patagonische winden, die meestal zuid west van aard, is, juist de richting die we voorlopig opgaan.

Zat vandaag in groep drie, en heb heel veel kopwerk gedaan, maar wel eigen tempo, zodat ik toch niet echt te moe werd. De hele dag met Ghilly en Rigo gefietst.

Groep twee met fred ging heel wat sneller, Fred was drie kwartier eerder op de bushcamp.

 

Eten was weer perfect, nog 10 rijdagen, nu in slaapzak, diep eronder, het wordt behoorlijk  koud,  tot morgen,

 

Hasta Luego, Harry

 

Etappe 98           Bushcamp – Cerro Castillo (Chili)             92 km    50% paved 500 hoogtemeters

Het weer            Erg koud, vooral in de morgen, van 3 graden bij de start tot 7 graden om 12 uur tot 13 graden een uur of 3

Hoogste punt    650 meter

Laagste punt     375 meter

Hoogte Cerro Castillo    375 meter

 

Proeve van Bekwaamheid,

Als je tegenwoordig een praktijk examen doet dan heet dat al gauw dat je een proeve van bekwaamheid moet afleggen. Nou vandaag hebben we nog meer dan gisteren een “proeve” ( het was een ware beproeving) moeten afleggen, Niet iedereen, is er in geslaagd , net zo min als gisteren , om de hele tocht te volbrengen , zo,n 16 rijders rijden de tocht uit, waaronder nog steeds de 9 100% mensen.

Sommige gaven al voor de lunch de pijp aan maarten en stapten op de truck.

Waar bestond de proeve uit:

1.       Vannacht slapen in een open veld (zie foto), in tent, met beenwarmers aan, skisokken aan, fleese trui aan, en diep in de slaapzak, Een vochtige, koude nacht tot min 5 graden en harde zuid-westen wind

2.       S, nachts er twee keer uit,

3.       Om 6 uur opstaan bij min 5 graden

4.       Ijs op de tent, ijs in de bidons,

5.       Wind intussen krachtig, wordt gedurende de dag zeer krachtig

6.       Ontbijten buiten, extra warme kleren aan die voor het fietsen dan weer uit gaan.

7.       Wel warme toast en omelet met tomaat, dat vergoed heel veel met die koude.

8.       8 uur vertrek voor 92 km, bij windkracht 8 tegen, waarvan 45 km unpaved

9.       Het werd een gem. van 12 km per uur, dus weer een lange dag.

10.   Om 16.00 uur opde camping in Cerre Castillo

11.   Lunch was pas na 65 km, gelukkig had ik koekjes bij me

12.   Na wassen met tissues, soep en brood en toen naar een cafetaria voor koffie en wat drinken inslaan en chocolade voor de extra bijvoeding

13.   S, avonds weer goed gegeten

14.   Aranus was jarig, dus weer gebak

15.   Om 21.00 uur in de tent, eerst een gedicht geschreven in engels voor Didier, die had ik getrokken, en toen om half tien maffen.

16.   En dan gewoon weer om 6 uur s, morgens op

17.   Morgen naar Torres del Paine, we gaan dan terug naar het noord-westen, daar is een prachtig natuurpark, dus niet rechtstreeks naar Port natales, dat is 54 km, daar gaan we vrijdag na de rustdag heen, dan nog 100 km naar Port Natales.

 

Wel te rusten, hasta luego , Harry

 

 

 

Etappe 99           Cerro Castillo – Torres Del Paine              78 km    0% paved            1200 hoogtemeters

Het weer            Bewolkt met af en toe een zonnetje, krachtige tot zeer krachtige wind, soms windkracht 8, eerst 40 km gingen noord tot noord west, daarna naar het zuidwesten en alles krachtig tegen

Hoogste punt    200 meter

Laagste Punt     30 meter

Hoogte Torres Del Paine 30 meter

 

Zit nu in een restaurant van de camping, goed ontbijt, volop, maar geen wifi, geen bereik hier en geen elektriciteit.

Vannacht heerlijk geslapen, was erg moe, slechts een keer de tent uit.

Toch besloten niet mee te gaan met de hiking groep, De bedoeling was om vandaag te wandelen naar de Vier torens (vier bergpunten, the Four Towers.

Voel dat het niet goed voor me is, heb mijn rust hard nodig. Het is dan ook niet zo maar een wandeling.  Fred en nog 12 anderen gaan eerst met een busje een uur rijden naar het beginpunt op 400 meter hoogte en wandelen dan 4,5 uur bergop naar 1400 meter hoogte voor uitzicht op de Four Towers, daarna weer 2,5 uur terug , en met de bus terug, ze zijn dan weer vanavond om 7 uur op de camping. Heel stoer van Fred dat hij wel gaat. Natuurlijk je komt hier maar een keer, maar ja, ik ga voor save, bang voor blessures en zorgen voor mijn rust.

Vandaag wel een paar uur wandelen hier in de buurt, naar een uitzichttoren, hier een prachtige omgeving, zie foto,s dus nog voldoende te genieten.

 

Maar hoe waren we hier gekomen. Ook gisteren ging het niet van een leien dakje, Velen kwamen vermoeid aan, hadden het wel gehad na zo,n dag ploeteren tegen de zeer krachtige wind in. Velen weer in de truck, behalve de 9 100% mensen en nog een 6 tal.

Zelf had ik gisteren weer goede benen, beter dan die dag ervoor. Toch moest ook ik een keer lopen, omdat de heuvel te stijl was, de wind te krachtig, vooral de zijwind was zo krachtig dat het niet mogelijk was  om op de been te blijven.

 

Enfin de afstand was niet erg lang vandaag en de eerste 40 km , gingen redelijk snel, om een uur of drie waren we op de camping.

Gisterenavond Sint Nicolaas gevierd. Ieder om beurt zijn gedichtje voorlezen en cadeautje uitpakken. Heel toevallig had ik Didier en Didier had mij getrokken. Een mooi logboekje om de ritten inte schrijven met allerlei gegevens.

Ik had voor Didier een kalender gekocht van Patagonie, zodat hij die mee kan nemen naar Zuid Afrika. Didier  gaat volgend jaar als medicus voor een jaar werken in Zuid Afrika.

 

We zitten nu op 30 meter hoogte, ongelooflijk, want overal om je heen zie bergen met sneeuw. 

Toch is het hier nu ruim boven de tien graden, De koude wind is dan logisch want die komt van de besneeuwde bergen.

 

Nu nog 8 fietsdagen, waarvan 5 paved en drie unpaved.  Nog acht dagen genieten van het mooie, wel zware, maar ruige Patagonie.

Eerst drie dagen tot Punta Arenas , daar een rustdag en dan nog vijf dagen naar Ushuaia. Vanaf Punta Arenas gaan we een paar dagen naar het oosten, naar de Atlantische Oceaan, dan maar hopen dat het nog steeds westen wind is.

 

Mensen die was het wel weer, voel me nog steeds goed, heb weer foto,s van de laatste dagen geplaatst, een paar filmpjes.

 

Tot de volgende keer,

 

Hasta Luego, Harry

 

 

 

 

zondag 2 december 2012

inzet foto, gemaakt door sander otten, staat o facebook, helaas niet groter te krijgen, ik samen met colin  en sander, enkele dagen geleden , op weg naar een goede tijd die dag.

Zondag 2 december 2012

Rustdag????  in El Calafate

Nou ja rustdag...om half zeven opgestaan en om half acht met de bus naar de 80 km verderop gelegen gletsjer Perioto Moreno. Echt de moeite waard om te bekijken, helaas tijdens de boottocht er naar toe slecht weer, regen en grauw weer dus die foto,s zijn stukken minder dan die van in de middag toen we met de bus naar een mooi uitzichtspunt gingen , waar je bijna anderhalf uur over een ballustrade kan wandelen om de gletsjer van noord nar zuit toe te bekijken. Regelmatig vallen er stukken ijs in het water, natuurlijk iedere keer dan te laat voor een foto of filmpje, en ja hoor net dat we weer naar bus moesten lopen, nog ff filmen en waarempel er viel een groot stuk ijs in het water, zie mijn filmpje Perito Moreno.
Verder veel foto,s gemaakt, een kleine selectie van 8 foto,s op mijn site.
Nu al weer bijna 6 uur, nog ff een uurtje slapen, dan eten en weer slapen, morgen om 6 uur op en om 8 uur vertrek voor 160 km, waarvan 64 km unpaved.  Nu regent het weer, met bakken naar beneden,  en de verwachtingen voor morgen en komende week  zijn ook niet denderend, dus maar hopen op beter.

Mensen tot over een dag of drie dan hebben we weer een rustdag als het weer tenminste goed is, anders wordt de rustdag een dag later.

Hasta luego, Harry

Zaterdag 1 december 2012


Inzet , Rigo links op de foto
Rigo bedankt vor je column
Lezers onder de column doorscrollen naar etappe 94 t/m 96

Harry

Column door Rigo Vissers.

 

Unpaved liefhebbers hoef je niet uit te leggen waar ze het beste rijden!

Voor onze uitdaging om op de fiets van Quito naar Ushuaia te rijden, hebben we met zijn allen natuurlijk uitgebreid getraind. Maar wat hebben we getraind? Wisten we wel wat ons te wachten stond? Je kan er met iedereen over praten en dan vliegen de kilometeraantallen om je oren. Dat zat dus wel snor. De benen zijn getraind en doen hun werk en daar hoor je nauwelijks iemand over. Maar er is meer, zoals bijvoorbeeld verbranding, Ligt overal op de loer. De hoogvlakten van Ecuador, Peru en Bolivia, de zoutvlakte Salar de Uyuni en het ozongat in Argentinië zorgen er voor dat je ongemerkt verbrandt, zelfs ondanks soms aanwezige bewolking. Met enige regelmaat worden we verrast, zeker degenen die er gevoelig voor zijn. Ook kloven komen meer dan normaal voor op grote hoogten in eerder genoemde landen en in de droogte in Argentinië. Ik heb er een gezien van meer dan twee centimeter! Dagelijks smeren met ons wel bekende en in Zuid Amerika goed verkrijgbare middelen als Nivea en Atrix (wie kent dit merk nog?) helpt, maar voorkomt het niet altijd. Het dagelijks herstel tijdens een dergelijke tocht is belangrijk en vraagt bv. om meer slaap. Gelukkig is er meestal gelegenheid genoeg om aan onze rust- en slaapuren te komen. Niet onbelangrijke zaken, maar dan is er ook nog de uitdaging van het unpaved. Waarom eigenlijk nog zo veel unpaved in die Andestrail, terwijl er links en rechts op grote schaal geasfalteerd wordt. Wat zoeken we daar of wat vinden we daar? De meeste Andestrailgangers zeggen met name te smullen van de unpaved trajecten. Luid en duidelijk: zeker de helft van de groep geeft aan dat de ongeplaveide weg de heilige graal voor ze is. Maar hebben we dan thuis wel eens 100 kilometers (of meer) echt (en Zuid-Amerikaans) unpaved gereden of getraind?

Ik vraag me al sinds mijn vertrek af wat hen nu beweegt dit te roepen. De echte unpaved adepten leggen zelfs andere banden op de dagen dat we unpaved gaan. Op en top voorbereid zou je denken. Toch heb ik nog niemand horen zeggen hoe lekker het wasbord wel niet was. Of hoe fijn de grintruggen waren tussen de verschillende wasbordsporen. Of hoe lekker de grint- of zandbak reed aan beide zeiden van de weg of in de haarspeldbochten. Zeker de helft van de groep heeft op het unpaved al op de grond gelegen en schaafwonden opgelopen. Of krijgen last van hun rug. En het materiaal weet er ook al geen raad mee. We noteren inmiddels minstens (ik ben waarschijnlijk niet compleet) twee gebroken zadelpennen, twee gebroken sturen, een gescheurde zadelframebuis en vier gescheurde velgen. En we rijden toch allemaal op mountainbikes die niet voor de geplaveide weg gemaakt zijn…

Als mij een dagje unpaved van niet te beste kwaliteit voorgeschoteld wordt, en we krijgen zo af en toe nog al eens van die weg, beleef ik dat zoals ik dit op 9 oktober in mijn eigen blog heb verwoord. Ik citeer uit eigen werk: “ De kwaliteit van de weg was de hele dag meer dan bedenkelijk. Ze hebben zo maar meer dan 100 kilometer wasbord aangelegd tussen Atocha en Tupiza. Dat moet toch een geweldige klus geweest zijn!? Je wordt daar op den duur vreselijk simpel van. Ik althans, zeker als dat ook nog bergop gaat. Mijn helm butst op mijn hoofdbulten die ik afgelopen nacht op weg naar het toilet opnieuw tot leven heb gebracht omdat mijn slaapwandel niet op Boliviaanse deurtjes is afgestemd, mijn hersenen proberen mijn benen te manen tot doortrappen, mijn ogen knipperen van het opwaaiende stof van ons totaal niet ontziend passerend busverkeer (personenauto’s willen soms nog wel eens wat inhouden), mijn druppel onder mijn neus geeft een koud gevoel in de frisse wind aan mijn op het zoutmeer zwaar gehavende onderzijde van diezelfde neus, mijn neus zit half dicht van het stof, als ik mijn mond beweeg, hoor en voel ik alleen maar zand knarsen tussen mijn tanden en kiezen, mijn handen voelen dood aan van het geschud, mijn ketting kraakt, piept en rammelt, ik vraag me af of mijn vering wel juist ingesteld staat en of ik wel de ideale bandenspanning voor dit terrein heb. En zelfs mijn benen weigeren als ik van het ene gat in het andere duik van ruim uit elkaar liggende wasbordribbels. Halleluja! Wat een feest is dit… Het enige alternatief is soms de zijkant van de weg. Maar dan moet je ook écht op het kantje rijden en glijd je voor je het weet de zijgeul van de weg in. Schiet ook niet op. Soms is het midden van de weg een alternatief, maar daar heeft zich heel het grof gesteente verzameld en glijd je ook alle kanten in. Zo spelen we vele kilometers lang voor spoorzoekertje zonder ooit een goed spoor te vinden. Feitelijk ben ik dus gewoon de weg kwijt.”

Natuurlijk is dit slechts de bevinding van een eenling die het niet zo heeft op Zuid-Amerikaans unpaved. Een ochtendje Drunense duinen is leuk. Een dag Parijs-Roubaix ook. Die heb ik dan ook driemaal met veel plezier gereden. Maar dit is iets anders.

En wat denk je nu hoe de anderen hiermee omgaan? Verbaas u niet, verwonder u slechts: Al(!) die unpaved voorstanders blijken feitelijk (zelfs al geven ze het niet toe) net zo goed een hekel te hebben aan unpaved wegen: ze zijn namelijk altijd op zoek naar het beste spoor, nemen de richel asfalt als dit nog tussen het unpaved ligt, pakken de zijkant van de weg als die toevallig hard is en ja, pakken zelfs de nieuwe asfaltweg als die naast de oude unpaved weg is of wordt aangelegd. Dan zie ik dus niemand(!) meer over het unpaved rijden… Waarom roepen ze dan eigenlijk: “Ik rij liever op unpaved?  Laat ze dus in hemelsnaam hier in Zuid Amerika alles maar asfalteren! Mochten er onverhoeds toch nog échte unpaved liefhebbers opduiken, dan kunnen die altijd nog in de berm gaan rijden. Voor elk wat wils maakt iedereen gelukkig!

Zaterdag 1 december 2012

Bij de inzet, ik ben onderweg naar het hoteltje 10 km terug van bushcamp divinia


Etappe 94           Estancia La Siberia – Tres Lagos  93 km 0% unpaved  550 hoogtemeters

Hoogste punt    800 meter

Laagste punt     375 meter

Hoogte Tres Lagos 375 meter

 

Donderdag 29 november

Weer een etappe gehad, Vandaag dus 93 km waarvan de helft matige tot krachtige wind tegen. Vandaag grotendeels alleen gefietst, beviel me prima. Mijn eigen tempo, voelt goed. De omgeving hetzelfde als voorgaande dagen, foto van paarden, Voor sommige was het wel erg zwaar, die namen halverwege de truck, Anderen kwamen zichtbaar vermoeid aan, Het was dan ook praktisch de hele dag unpaved op de laatste 15 km na, die waren al gepaved, nog niet open voor auto,s, maar wij konden erop. Over het unpaved zie colum van Rigo.

 

Zelf dus ontspannen gefietst en redelijk fit aangekomen. Het blijft me verbazen dat ik niet echt een inzinking heb gehad, op die ene dag na dan in Ecuador. Fysiek nog 100%. Mentaal af en toe wel minder, heb toch steeds meer momenten naar het verlangen naar huis.

Nu nog 2 dagen dan rustdag . Morgen met niet te harde wind en slechts 64 km, eigenlijk ook een rustdag. Het halen van de zogenoemde EFI komt steeds dichterbij. Dit geldt voor alle 9 rijders die nog 100% achter hun naam hebben staan, zie www.bike-dreams.com ga naar Andes en dan naar resultaten.

De sfeer in de groep is nog goed te noemen. Wel wat lichte irritaties, vooral naar mensen die graag de kantjes ervan aflopen.

Als Nederlanders trekken we nu wat meer met elkaar op. Toch wat makkelijker dan de hele dag Engels te praten.

Bijna 900 km pampas achter de rug, totaal twee dorpjes tegen gekomen, van 20 resp 200 inwoners, kan ook iets meer zijn.

Wel overal bordjes naar Estancia,s toe, die liggen dan een paar km of soms 30 km van de weg af.

Zo nu nog even maffen voor het eten, wat iedre avond weer voortreffelijk is.

 

Mensen Hasta luego, Harry

 

 

 

Etappe 95           Tres Lagos – Bushcamp Luz Divinia          68 km , 97% paved 270 hoogtemeters

Het weer            Zonnig en mooi  matige wind tegen.

Hoogste punt    400 meter

Laagste punt     200 meter

Hoogte bushcamp          300 meter

 

Divinia was dus de naam van een hotel en restaurant . De editie van 4 jaar geleden verbleef Bike dreams hier en was er nog een restaurant, twee jaar later ook camping en sommige namen hier een hotelkamer en nu was alles verlaten. Alles afgesloten (wat en elektra, verder konder we overal in. Uitstekende plek voor een bushcamp dus.

Een afstand dus van slechts 68 km, vorige editie hadden ze hier storm tegen en ging het niet harder dan 10 km per uur en dan moesten ze nog flink stampen. Ze deden bijna 7 uur over de 68 km en waren kei kapot.

Dit jaar de Lucky editie. We vertrokken  om 9 uur en waren reeds om half twaalf op de bushcamp, zie het verschil in patagonie, heel wisselend , maar wij hebben over het algemeen toch de weergoden nog steeds mee gehad.

Vandaag onderweg niets bijzonders te zien, dus ging ik na een rustig begin en een inhaalslag naar groep twee met groep twee mee vandaag.

Mijn benen waren vandaag excellent. Je voelt dan de kracht die je kan leveren zonder zichtbaar moeite voor te doen.

Na de lunch nam ik een keer kop over en was alleen vooruit. Toen bedacht ik dat ik niet eerst naar het hotel zou gaan om te bellen , skypen etc, maar eerst door te rijden naar de bushcamp, 10 km verderop en daarna met laptop terug te fietsen naar het hotelletje om eerst Fryda te feliciteren met haar verhaardag en daarna aal enkele verskagen en foto,s op de site te zetten.

De meesten stapten direct af bij het hotel, en weer anderen gingen helemaal niet, en wilden zeker nieet terug gaan, toch te moe om nog eens 20 km te fietsen.

Ik weet niet wat ik vandaag had, maar alles lukte en kon makkelijk mijn hoge tempo volhouden.]

Een paar uur in het hotel gezeten, lekker wat gegeten en gedronken, was echt heel gezellig en was weer om 6 uur s,avonds op de bushcamp. Nog even een uurtje geslapen en toen  het avondeten. Onvoorstelbaar wat Kirsten en Jaap ervan gemaakt hebben. De tafels mooi gedekt , een heerlijk voorafje, daarna een rijsttafel en zalig dessert van vruchten, met crème toe.

Altijd wijn en limonade op de tafels, en dat voor nu zo,n 36 man.

Ze doen het nog steeds, ook na vier maanden nog steeds met plezier.

Vandaag met “stille”Ilka gesproken, voor zo ver het met zijn Engels lukt.]

Ik zei tegen Ilka, nou man, nog even dan heb jij ook de 100% EFI, teken van goede conditie, goede mentaliteit , en goede gezondheid. Ach zegt Ilka, dit is slechts een trip voor mij, al zovele trips gehad en er volgen er nog zoveel, ben in gedachten al een volgende tocht voor een half jaar aan het planne, zegt Ilka dus, het is een Way of life dat fietsen van mij, ik kan niet meer anders, aldus Ilka.

 

Mensen morgen nog een dag en dan een rustdag. Etappe 96 , 98 km, waarvan ws  de eerste 68 km voor de wind en de laatste 30 naar het west vol tegen wind, we zullen zien morgen,

 

Hasta luego, Harry

 

 

Etappe 96           Bushcamp – El Calafate                96 km, 100% paved 816 hoogtemeters

Het weer            Mooi zonnig weer, een graad of 20 vanaf 10 uur

Hoogste punt    560 meter

Laagste punt     390 meter

Hoogte El Calafate          400 meter

 

Hoi hoi, we zitten in El Calafate, we hebben na 900 km pampas, na 900 km rust , 900 km lang geen restaurantje, geen cappuccino , nu in een hele andere wereld, een wereld van toerisme, van toeristische rpijzen, van luxe.

El Calafate een stadje van 8000 inwoners, ontdekt in 1927, als pleisterplaats voor doorgaande “trekkers”een paar huizen verder niets. In 1937, is het gebied als nationaal park benoemd en nu is het toerisme inkomstenbon nummer een.

Vele reisbureautjes bieden allerlei excursies an, van hiking op de gletsjesrs, lange boottochten op het meer langs de gletsjers, korte boottocht langs de bekendste  gletsjer De Perito Moreno.

Wij gaan morgenochtend om half acht met de bus weg , een tocht van 80 km, daarna met de bus naar een uitzichtspunt een bootreisje. Om drie uur zijn we dan weer terug in Calafate. Je kunt dus ook kiezen voor drie gletsjers e bekijken , maar dan ben je pas s, avonds weer terug. Sommige van de groep doen dat, wij willen toch op tijd terug zijn voor wat rust op de rustdag, en ons voor te bereiden op de komende 11 dagen fietsen.

Het laatste stukje, we gaan ze vol vertrouwen tegemoet. Nog mooie dingen zien, Nog veel foto,s maken (he Annemarie),

Vanmiddag cadeautje gekocht voor sinterklaasavond, dat vieren we op 5 december.

6 december een rustdag, 9 december een party voor drie jarige, Michelle, Sander (beide 9 december) en ik dus op 11 december.

10 december nog een rustdag en dan 15 december aankomst in Ushuaia.

 

Nog zo,n 1100 km, van Lyon naar Grootebroek, het wordt al wat overzichtelijk

Mensen nog even mijn verslagen op de site zetten en dan maar weer maffen.

 

Hasta luego, Harry

 

 

Vrijdag 30 november 2012

Hallo lieve volgers
Ja, ja dat is lang geleden, maar hier wat verhalen.
Verhalen van etappe 88 t/m 93.
Etappe 94 en 95 intussen ook gehad en ik mag zeggen qua weer de laatste dagen absoluut niet meer te klagen, We blijven toch wel , ondanks de zwaarte, de lucky editie van alle edities van The Andes Trail.
Vandaag weliswaar matige wind tegen maar nog steeds niet die storm waar Patagonie om bekend staat. Ook het weer niet al te koud, in de morgen wielerjasje aan, in de  middag alleen craft shirt en wielershirt, bij ongeveer 25 graden. Onvoorstelbaar mooi voor de tijd van het jaar in deze streek.
De zwaarte zit hem meer in het iedere dag weer je ritme zoeken, je tent opslaan, je tent in pakken, de rituelen en je weer opladen voor weer een 100 km.
Vandaag bijvoorbeeld heel sterk gereden. Reed in groep twee met ongeveer 10 rijders zo 23 per uur tegen de wind in, matigi tot krachtig. Toen ik kop overnam was er al gauw een gat en ben toen alleen door gegaan met een tempo van 26-27 in het uur.
Eerst wilde ik 10 km voor de finish bij een hotel kijken of ze wifi hadden om te bellen, skypen met Fryda die vandaag jarig is.
Toen ik hoorde dat er Wifi is, via een boerderij hier 10 km vandaan, ben ik eerst naar onze bushcamp gegaan, tent opgezet en mee geholpen de trucks uit te laden.
Ik was al om half twaalf op de bushcamp. Het was vandaag dan ook maar 66 km.
Om een uur naar het hotel terug gereden 10 km , en straks weer 10 km terug naar de bushcamp.
Na een uurtje had ik verbinding en kon ik skypen met fryda. Toch gaaf dat het in the middle of nowhere dan lukt.

Nu zelfs zo.n goede verbinding dat ik ook mijn vijf verhalen van de afgelopen dagen op de site kon zetten.
Straks probeer ik nog de foto,s erop te zetten.
Het zijn niet zoveel foto,s, omdat de pampas iedere dag toch wel hetzelfde aanblik geeft, maar toch het geeft een beeld waar we doorheen fietsen.
Intussen zijn we allemaal aan het aftellen. Iedere dag met Fred handje klap met de woorden: En dat is er weer een, nu nog 12 etappes etc.

Ook kijken we uit naar de excursie in El calafate, we gaan dan eerst 80 km met de bus richting een groot meer dat langs grote en beroemde en bekende gletsjes gaat, hier maken we een bootreis voor mooie foto,s. en misschien als we tijd hebben nog op de gletsjer wandelen, we zullen zien.
Voel me nog ongelooflijk lichamelijk fit, maar zal ook net als anderen toch wel blij zijn als we in Ushuaia aankomen. Dat zal een vreugde geven.

Intussen mijn terugreis ook bekend

Ik vlieg maandag 17 december in de middag naar Buenos Aires,en 19 december met de klm, kl 0708 om half tien s, avonds naar amsterdam en kom daar aan om half vier op 19 december in de middag.

mensen ga weer terug naar mijn bushcamp, morgen nog 98 km naar El Calafate, staat ons de laatste weken nog mooie landschappen te wachten. Gaan er nu volop van genieten.

Oja de ranking nog steeds 9 die de volle 100% gereden hebben.
Ik sta nu ruim en veilig op de vierde plaats met bijna 7 uur voorsprong op nummer vijf en bijna 10 uur op nummer 6.

Toch niet gek he, voor de oudste deelnemer van de 38 rijders.

Enfin, genieten staat voorop, en kicken dat ik zo snel herstel iedere dag, heb ik toch te danken aan een goede voorbereiding.

Lieve mensen allemaal maar weer bedankt voor jullie reacties op mijn site. Weet dat niet iedereen reageert maar toch genieten van mijn verhalen.

Hasta luego, Harry




Etappe 88           Coyhaique – Puerto  Ibanez      119 km  100% paved en 1800 hoogtemeters

Het weer            Bewolkt, koud, erg koud, eind van de dag zagen we weer de zon

Hoogste punt    1400 meter

Laagste punt     475 meter

Hoogte Puerto Ibanez  500 meter

 

Oef wat was het koud vanmorgen. Zo rond de 4 graden en later tussen de 7 en 9 graden. Nu voor mijn tent , de zon schijnt, een camping met gras, windbrekers (populieren, we hadden zowaar 2 douches en 2 toiletten, dus dat ging goed. Het is nu rond 16.00 uur en weer zeggen tegen we elkaar, de eerste dag van de 9 hebben we gehaald, de kop is eraf.

Vandaag gelukkig geen regen gehad, wel hele dag bewolking en erg koud, we reden naar een hoogte van 1400 meter en reden dan ook langs hopen met sneeuw langs de kant van de weg.

Het deel na de lunch een ijskoude zuid-wester tegen, dik aangekleed was het goed te doen, maar toch, velen hadde4n het erg koud, mijn kleren voldeden goed. Het is iedere keer weer de kunst om voldoende kleding aan te hebben en niet te veel in verband met transpiratie. Het lukt me nog aardig. Ook een reserve paar kleren tijdens de lunch bevalt me uitstekend. Vaak ben ik toch zo bezweet dat het lekker is droge schone kleding aan te trekken.

Vandaag was genoeg kleren voor mij: mijn craft zweet hemd, mijn wielershirt, mijn wielerjasje en mijn regenjasje(als windbreker)

Verder overschoenen (als windbreker tegen ijskoude tenen en mijn nieuw gekochte handschoenen die heel goed geschikt zijn als windbreker maar niet waterdicht, maar daaroverheen kan dan weer mijn speciale waterdichte handschoenen.

Hele dag vandaag met Colin gereden, we hadden een heel goed tempo, de benen voelden prima aan en we draaiden dan ook een pittig tempo.

Vier minuten na Lee kwamen we als derde binnen om 14.34 , vertrokken om 9.15 uur dus een mooi gemiddelde van dik boven de twintig in het uur.

Na drieën  druppelden de anderen binnen. Een goed gevoel voor de komende dagen bleef bij me hangen.

 

Snel weer mijn dagelijkse bedoening doen en hup in de tent , weer uurtjes maken van rusten.

 

Hasta luego, Harry

 

 

Etappe 89           Puerto Ibanez – Perito Moreno                               111 km  3 % paved 1201 hoogtemeters

Het weer            Half bewolkt,  en koud

Hoogste punt    800 meter

Laagste punt     375 meter

Hoogte Perito Moreno 550 meter

 

 

Vandaag was een heel zware dag, Het was de slechtste unpaved route vandaag tot nu toe.

De eerste 47 km  was alleen maar klimmen, eerst steil omhoog met percentages van tussen de 10 en 14 % dan weer dalen op zeer slecht unpaved wegdek, dus continue controleren, corrigeren, stoppen en opnieuw beginnen, glippen , slippen en weer doorgaan.

De eerste 47 km deden we dus ruim 5 uur over, een ware beproeving dus.

Na de lunch, vertrek kwart over twee, ging het over heel slecht wegdek weer verder , wel dalen, maar de stevige en soms stormachtige crosswind maakten het fietsen heel gevaarlijk.

Als je een paadje hebt gevonden van 30 cm breed en je krijgt een vlaag stormachtige wind van opzij dan wordt je opzij geblazen en moet je over hopen grind je balans weten te vinden.  Deze middag zijn er dan ook vier mensen gevallen, waaronder Babette, die allen met pittige  schaafwonden door Didie moesten worden verzorgd.

Uiteindelijk kwam ik om tien over half zes binnen. Een heel lange dag zat er op. Dit moeten we niet iedere dag zo hebben want dan komt de EFI onder druk te staan.

Toch voldaan aan de soep en hopen dat de volgende dag beter zal zijn.

 

Hasta Luego, Harry

 

 

Etappe

 

Etappe 90           Perito Morena – Bajo Caracoles               131 km 68 % paved en 1310 hoogtemeters

Het weer            Vrij krachtige wind (6) tegen, half bewolkt

Hoogste punt    1000 meter

Laagste punt     575 meter

Hoogte                Bajo Caracoles 800 meter

 

 

Vandaag de “Pampas”, open vlaktes en dat zal voorlopig zo blijven , honderden km lang. Pampas betekent open vlakten, begroeid met stukjes gras en hier en daar pampas gras, zie foto,s.

Deze vlaktes stat bekend als erg winderig tot stormachtig, Dat hebben we vandaag  gemerkt.

Altijd maar zorgen dat je in de goede trein zit, anders wordt het wel heel zwaar. Een goede trein is een aantal rijders van dezelfde sterkte die kop over kop overnemen, zodat je ook regelmatig in de luwte kan fietsen.

Vandaag zat ik in zo,n trein, met Sander  en Colin 131 km  waarvan 90 tegen de wind in.

Vandaag dus gedeeld derde (na Jonathon en Lee). Voorsprong op Ilka 54 minuten.

Om 15.10 uur waren we binnen een gemiddelde van 22 per uur, niet gek vond ik. Thuis red ik dat nooit, toch een indicatie dat mijn benen nog steeds van goede wil zijn,

Nog 17 etappes te gaan, meestal tegen de wind in , iedere dag hopen dat de storm uitblijft. Het aftellen is begonnen.

Iedere dag merken we dat het een toch een opgave wordt om het ritueel van opstaan, tent in pakken, bagage op de goede plek, je kleren voor de fietsdag te ordenen, te volbrengen, maar eenmal op de fiets gaat het gelukkig weer.

 

Het is mar goed dat we de EFI nastreven, het is een goede motivatie om de moed hoog te houden. Ook Fred gaat nog steeds goed.

 

Nu in de tent alles op klad aan het schrijven, het is 9 uur s,avonds nog steeds licht en geen wolkje aan de lucht.

Wel een matige tot krachtige koud wind, sluit nu af en ga lekker slapen

 

Hasta luego, Harry

 

 

Etappe  91          Bajo Caracoles – Bushcamp Horquetas. 109 km 31% paved en 551 hoogtemeters

Het weer            Storm

Hoogste punt    1025 meter

Laagste punt     800 meter

Hoogte Bushcamp          800 meter

 

Zit nu in mijn tent, windkracht negen, Houd mijn tent het ja of nee, de wind giert om de tent heen, vaak onder het buitenzeil, zo naar binnen, dus binnen waait het ook, dat wordt diep in mijn slaapzak kruipen.Er zijn al heel wat tenten verzet om dat die het niet hielden. De tent van Kevin verboog helemaal en moest worden gerepareerd, de mijn e houd het nog steeds goed (is een windtent, maar toch. Doe deze nacht geen oog toe, houd beperkte tentbewaking, (als ik er snachts toch uit moet meteen kijken of alles nog vast zit.

Soms waait het zo hard dat het plafond van mijn binnentent doorbuigt tot op mijn hoofd, maar de tent houd het.

Gek wordt je van de herrie van de wind, van het gekletter, etc etc.

Bezorgd denk je dan na over de dag die mogen komen gaat, zou het goed gaan.

Bij deze wind is het morgen toch te gevaarlijk om te fietsen. Zou mijn efi eraan gaan. Veiligheid voorop denk ik dan in mijn tentje.

De volgende morgen , het waait nog steeds krachtig tot stormachtig, het dreigt naar regen maar het is nog droog. (zie verder etappe 92)

 

Want vandaag was etappe 91. 109 km waarvan 100 km tegen wind en de laatste 9 pal voor de wind

Samen met Fred, Rigo en Ghilly de hele dag gereden en weer kop over kop. Dat ging goed. Niet te hard, goed tempo en zorgen dat we goed aankomen. De laatste 10 km  voordat we linksaf zouden gaan en voor de wind kregen was het zwaar tegen wind, de wind stak op en werd sterker en sterker.Rob Engelhaar, de jongen van 28 jaar, had het dan ook heel lastig, hij lag een paar achter ons en toen hij op dit traject kwam moest hij toch aardig wat lopen omdat fietsen niet meer mogelijk was, tegen half zes kwam rob binnen.

Het enige geluk dat we vandaag hadden was dat er veel stukken bij waren die gepaved waren maar  tegen de storm in  gaat het toch niet snel.

 

Dat beloofd wat voor de komende dagen.

 

Hasta luego , Harry

 

 

Etappe 92                           Bushcamp – Estancia la Angostura          84 km  58% paved 100 hoogte meters

Het weer                            Zonnig, wat bewolking  , smorgens storm, smidags weinig wind

Hoogste punt                   800 meter

Laagte punt                       600  meter

Hoogte Estancia la Angostura 600 meter

 

Hele nacht dus gestormd, om gek van te worden. Laatste uur toch in slaap gevallen en verslapen, beetje chagrijnig wordt ik wakker en doe wat ik moet doen, mijn dagelijkse ritueel in stilte en zorgen dat ik klaar ben voor de team trial

Vandaag teamtrial op het programma, de eerste 48,5 km is gepaved en deze heeft bike-dreams uitkozen voor een teamtrial. Fred en ik vormde een koppel.

Om kort te zijn, met de krachtige tot stormachtige wind in de rug werden we vierde op  4 minuten van de winnaar.

We deden over 48,5 km  1 uur en 3 minuten en 12 seconden, toch niet slecht he, een heerlijk gevoel om continue zo tegen de vijftig te rijden .

 

We wisten dat we voor de wind hadden de eerste 48,5 , de laatste 35 km zouden we dan volop in de wind rijden, richting zuid westen, maar er gebeurde tijdens de lunch , na afloop van de trial een wondertje, een patagonisch wondertje, het weer kan namelijk naar beide kanten snel om slaan, we hadden de laatste 35 km nauwelijks wind, en de zon kwam, jee wat genoten we allen, het werd een vakantietochtje, allemaal blijde gezichten, zingen, genieten van het dan toch mooie patagonie. \

Zo zie je maar weer;   je moet zeilen op de wind van vandaag, op de wind van gisteren kom je niet vooruit en de wind van morgen blijft misschien  wel uit.

 

Ik liet iedereen gaan, en wilde vanmiddag heerlij kalleen rijden. Even niemand om me heen, genieten van het mooie weer, genieten van mijn eigen gedachten, Zo zie je maar weer, zo zit je tegen een rit op te zien en zo ben je weer optimitistisch.

Het leert ons maar weer dat je je dus niet meteen zorgen moet maken op dag van morgen, het kan er heel Andes uit zien dan je vermoed.

 

Om half een in de middag al op de camping, een prchtige camping, goede douches en toilet.

Uitgebreide was gedaan, en ook deze middag weer die uurtjes slaap gepakt.

 

S,avond voor het eerst weer eens wijntje gedronken , vond het te koud buiten voor koude limonade.

Nou dat hebben ze die nacht gemerkt, ik schijn aardig gesnurkt te hebben.

De hele nacht was het windstil, geen hondengeblaf, geen wind. Kortom sinds tijden weer heel goed geslapen.

Niet dat ik er van wakker lig hoor als ik niet goed slaap, ik denk altijd maar, als je lig dan rust je ook uit.

 

Hasta luego, Harry

 

Oja, gisteren lootjes getrokken voor sinterklaas avond. Dan kunnen we in Calafate een cadeautje kopen voor 15 pesos en met rijm o iets anders iets moois maken. 5 december vieren we dan sinterklaas.

 

Etappe 93           Estancia la Angostura – Estancia la Siberia           67 km 0% paved 563 hoogtemeters

Het weer            Prachtig zonnig weer en lichte tot matige wind tegen

Hoogste punt    610 meter

Laagste punt     500 meter]

Hoogte estancia la siberia 600 meter

 

 

We zitten nu woensdag 28 november 2012 op de camping van Estancia la Siberia.

Niet echt een camping , gewoon  de begroeiing van de omgeving van de Estancia, maar wel weer twee toiletten en twee douches en weer met heet water. Toch zo lekker een warme douche na het fietsen.

Vandaag pas weer om 9 uur vertrokken, want we rijden maar 67 km vandaag. In edities met heel slecht weer en zware storm doe je er dan een uur of 6 of 7 over . Vandaag troffen we het weer. Opstaan met zonnig weer en weinig wind, In de middag wel is waar aanwakkeren tot matige wind. Maar met een gemiddelde van 16 km per uur bereikten we toch voor 1 uur de camping.

Het is nu 3 uur en ik zit in mijn tent mijn verslag te schrijven zodat ik deze in calafate zo op mijn site kan zitten. Want in Calafate gaan we een excursie doen naar een van de vele gletsjers in de omgeving. Later daar meer over.

De pampas vandaag weer hetzelfde als voorgaande dagen. De hele dag met Fred op gereden, gezellig gekeuveld en ook vandaag leek wel weer een vakantiedag, genieten van het mooie weer, en later ook de omgeving toen we vlak bij een meer kwamen ( zie foto)

 

Kortom een heerlijke dag, geen krachten gekost integendeel, weer krachten opgedaan, nu weer even slapen tot 7 uur, tot het avond eten. Anderen lopen 5 km naar het meer en 5 km terug. Fred en ik laten het voor wat het is, we komen nog zoveel meren tegen, rust is is onze eerste optie.

Morgen weer 0 % paved en dan twee dagen  paved naar Calafate, onze wel verdiende rustdag, hoewel een hele dag excursie, maar wel iets  anders dan fietsen en dat is ook goed.

Velen denken dat we er dan eigenlijk zijn , immers na calafate nog 3 – 3 – 5 etappes, totaal 11 etappes met twee rustdagen erin, en ook nog enkele dagen naar het oosten. Ik denk nog steeds eerst maar afwachten wat het weer doet. De wegcondities en het klimmen zal ws niet meer opspelen, maar de weer condities kunnen wel zeker ons nog enige parten spelen.

We zullen wel weer zien.

Dag voor dag, en vooral van iedere mooie dag nog genieten.

 

Hasta luego, Harry

 

Donderdag 22 november 2012

Foto inzet, gisteren genomen door Sande.

Vandaag rustdag goed doorgekomen.
Mooi t-shirt van chili gekocht.
Goede fietsenzaak.

Vandaag koud en vochtig en af en toe regen en matige wind.
Morgen.......we zullen zien.
7 uur op, half acht ontbijt, acht uur taxi naar camping, alles in de truck, 9 uur vertrek voor 130 km naar Puerto Ibanez en 1890 hoogtemeters of te wel, twee maal een alpe d,huez, s, avonds camping, geen andere mogelijkheid dus maar hopen dat we niet al te nat zijn.

de eerste 9 dagen ws weinig tot geen bereik qua wifi, hoop wel bereik af en toe voor sms naar Fryda, zodat Fryda wat op de site kan zetten hoe het me vergaat.

Hasta luego, Harry

Donderdag 22 november 2012 4

Inzet foto, de ochtend in amping lago la Torres, de verse sneeuw aan de overkant op de bomen, hele nacht geregend en dat blijft het de hel dag doen.

Etappe 87                           Lago La Torres – Coyhaique        152 km 100% paved en 1380 hoogtemeteres

Het weer                            Hele dag regen, hagel, soms natte sneeuw, half wind tegen helft van de rit mee.

Hoogste punt                   600 meter

Laagste punt                     200 meter

Hoogte Coyhaique         200 meter

 

He, he, de 7 dagen fietsen zitten er op, niet de makkelijkste 7 dagen van deze tocht. De 9 an die nog alles hebben gereden hebben ook deze 7 etappes weer volbracht. En wat zat de truck de afgelopen dagen vol met mensen. Vooral vandaag zaten beide trucks bomvol met rijders, die of niet goed voorbereid waren op het weer van vandaag, of na 65 km in de regen en hagel fietsen bij 2 graden Celsius het wel genoeg vonden.

Ja vandaag was het hondenweer.

Het begon al met het wakker worden, je drijfnatte tent in pakken, de juiste kleding aandoen en zorgen dat je vanaf hetbegin van opstaan tot vertrek, toch zo,n anderhalf uur, niet te koud krijgt en niet te nat wordt alvorens je vertrekt.

Temperatuur was vanmorgen aan het ontbijt (gelukkig in houten schuur) 2 graden en dit bleef zo tot een uur of twaalf, daarna werd het 6 graden en als het al even droog was dan werd het zo,n 9 graden.

Waterdichte handschoenen aan, drielagen kleding en een mijn wat dikkere regenjas, beenwarmers en regenbroek, windbrekers over mijn schoenen en overschoenen daarover tegen de regen. Goed voorbereid op weg, Nog meer dan dat,  Ik weet uit ervaring dat ik dit wel 65 km moet volhouden, dan drijfnat ben van het zweet en binnendruppelen van water in de schoenen. Dus een grote plastic zak met exacte dezelfde kleding , kleren als ik nu aan had in lunchtruck voor halfweg. En kan nu al zeggen , dat beviel me prima. Bij de lunch in de truck mijn lunch gegeten en omgekleed en kon er toen weer tegen aan voor de volgende 85 km.

Jammer dat afstappen voor het maken foto,s geen optie voor mij was, onderbreking ritme en het koud krijgen bij stoppen weerhielden mij ervan, maar wat een kleurenpracht weer vandaag. Ben er zeker van dat Paul of Sander wel mooie foto,s hebben gemaakt dus die kan ik dan wel weer overnemen.

Vandaag twee prachtige condors zien vliegen , wat een pracht van een vogel, de vogel van Andes.

Het fietsen op zich vandaag ging gelukkig wel weer goed de benen wilden weer aardig , alleen de hagel en de koude ijsregen in het gezicht was wat minder, maar……. Zowel Ghilly, Fred als ik hebben geen koude handen of voeten gekend. Waren goed voorbereid in tegenstelling tot velen anderen.

Bijvoorbeeld de jonge Belg die in korte broek vertrok en dacht dat de zon wel zou doorbreken, en zijn lange broek niet bij zijn dagelijkse bagage had, ja die moest na 15 km in de Truck Zijn benen verstijfd van de kou.

Of Rob die na dertig km opgaf, had zomerhandschoenen aan die goed zijn tot een graad of 10 a 13 maar niet voor ijsregen en 2 graden boven nul. Zijn duim was zo koud geworden dat hij zijn  versnelling niet meer kon bedienen, dus in de truck.

Vooraf waren al de volgende in de Truck, Scott nog last van zijn rug, Michelle die het niet zag zitten met dit weer, Christine, Gerdie  en Jolande die het vooraf ook al te koud vonden.

Tijdens de lunch werd de wagen alsmaar voller. Malcolm, al weken niet meer in de truck geweest zijnde en goed fietsend had het te koud gekregen, vanaf zijn bovenbenen tot aan zijn voeten was hij drijfnat en verkleumd en gaf er de brui aan.

Dan Graeme, ging toch goed de eerste 65 km , reed vaak met mij op maar verkleumde ook, wat velen ook opbrak, de oude mannetjes, was dat we zeker op het traject van 65 km tot de lunch door de natte regen en kou wel vijf keer uit de broek moesten. Nou prettig is anders en natuurlijk eerste zoeken waar dat ding is gebleven met dit weer.

 

De twee Engelsen Tamsin en Adrian reden de eerste 65 km bijzonder sterk, echt Engles weer zeiden ze, ze waren zelfs eerder bij de lunch dan ik, maar ook zij hadden het te koud en gaven op.

Dan hebben we nog Rigo, hij verwachtte na de lunch, omdat we naar 600 meter gingen stijgen sneeuw of hagel en had daar geen trek in , dus in de truck.

De top 10 aangevuld met Kevin en Sander waren de enige dus die deze toch wel helse tocht hebben uitgereden.

 

Aangekomen op de camping, alles nat, de tent nog nat in de bagage besloten Ghilly , Rigo , Fred en ik een hotel te nemen. We belden twee taxi,s, en binnen tien minuten hadden we h=onze fietsen op de camping op slot gedaan en daar achtergelaten, onze bagage bij elkaar gepakt, inclusief natte tentonderdelen en zaten we rond vier uur in een verwarmd mooi hotel, met wifi, laundry faciliteiten en dichtbij het centrum voor koffie en avond eten.

 

Een goede keuze om de rust dag in een hotel door te brengen, alles te laten drogen en ons voor te breiden op misschien wel de moeilijkste periode die komen gaat, 9 dagen achtereen, bijna 100o km, geen rustdagen, steeds zuidelijker en kans op steeds meer regen en kouder weer.

 

We gaan ons wapenen  en zullen onze huid duur verkopen om te proberen onze status van ieder fucking inch te fietsen te halen.

 

Mensen het is nu bijna 12 uur s, nachts, we gaan slapen , tot later, Harry

 

 

 

 

Donderdag 22 november 2012 3

 Inzet foto, ook al ben je moe, dit soort prachtige wegen, mooie natuur, daar wil je best fietsen 

 

Etappe 86                           Camping Glaciar Collante – Lago La Torres   78 km  50% paved en 1350 hoogtemeters

Het weer                            In de morgen mistig,geen Gletsjer meer te zien, vochtig maar droog, wel koud, rond de 8 graden.

Hoogste punt                   600 meter

Laagste punt                     200 meter

Hoogte Lago La Torres  400 meter

 

Vanmorgen hadden we om 8 uur ontbijt en 10 uur vertrek zodat sommige mensen die gisteren laat aankwamen nog even naar de gletsjer konden kijken, 1 km heen lopen en weer terug.

Maar helaas de gletsjer lag in de mist. Vertrek werd half elf, je zou zeggen , ach slechts 78 km waarvan de helft paved, goed te doen, niets is echter minder waar.

Mijn kop zou kunnen luiden: moe, moe, en nog eens moe, maar wel mooi, mooi en nog eens mooi.

De eerste 40 km zat een klim in van 10 km met een stijgingspercentage van 5 procent op unpaved terrein en tegenwind en een graad of 14. Ja dat was best zwaar.

De omgeving was echter weer zeer de moeite waard en dat verzacht een hoop.

Na de lunch een afdaling en daarna nog 35 km paved, wel regelmatig klimmen, en dat deed best pijn aan de benen. Ja ze raken echt vermoeid,

Bij aankomst zoals ik al schreef bij etappe 85 zijn we eerst naar een uitzichtspunt, panaroma , gaan kijken en foto,s gaan nemen en kleine films van de Glaciar Collante, daarna nog even gauw een dutje tot 6 uur , avondeten en om 7 uur s,avonds al weer in mijn tent, rusten , rusten, rusten.

In de nacht veel heel veel regen gehad, een paar honderd meter hoger in de vorm van sneeuw, zie foto.

Vanmorgen is alles ingepakt in de tent en toen het heel even droog was de bagage in de  truck, de natte tent onderdelen in plastic zakjes apart en bij de bagage, een extra tas met reserve kleding gemaakt voor in de lunch, om van kleren te kunnen veranderen, en zorgen dat de banden weer op spanning zijn, want  etappe 87 is 152 km paved en 1350 hoogtemeters.

 

Op zich goed geslapen, wel even hier en daar de tent vannacht wat strakker moeten afspannen om inregenen te voorkomen en wat het ergste is bij dit weer, ik moet er wel vier keer per nacht uit, snel de tent uit en zo snel moegelijk weer terug, afdrogen en weer in de slaapzak.

 

 

Ja dan heeft Fred het beter bekeken met zijn speciaal zakje……

 

Dit was het weer, hasta luego, Harry

Donderdag 22 november 2012 2

 

  Inzet de Glaciar Collante vanuit de camping, hoop er morgen nog wat filmpjes op de site te zetten

 

Etappen 85         Villa Vanguardia – Camping Glaciar Collante  109 km 0% paved 1244 hoogtemeters

Het weer            Eerst mistig en koud in de morgen, vier lagen kleding aan, daarna zonnig, maar fris rond de 15 graden, maar in de zon uit de wind wel 20 graden. Matige zuiden wind

Hoogste punt    200 meter

Laagste punt     75 meter

Hoogte camping glaciar collante 175 meter

 

Weer de hel dag rolling, op en neer, soms zo stijl dat je achterwiel gaat spinnen, net aan in de laagste versnelling haal je de top van de heuvel, end dat gaat de hele dag zo door. In het begin voel ik mijn zware benen nog , maar al gauw verdwijnt dat en voel ik me goed en ga heerlijk relaxt in een aardig tempo over de unpaved weg. De Pinochet weg, de route 7 door Chili is in 1978 in opdracht van Pinochet aangelegd. Een eerste verbinding tussen chili noord en zuid over een afstand van 1240 km.

Daarvoor moest veel gebruik gemaakt warden van veerboten en om wegen via Argentinië.

De highway 7, is dus een stille weg, we komen denk ik per dag zo,n 20 auto,s tegen, en kwamen vandaag 2 dorpjes tegen, het laatste dorpje trouwens zag er best heel mooi , en vredig en rijk aandoend uit gelegen aan een baai, dat uitmond in de zee. Het zilte zeewater, zoutwater kon je goed ruiken.

De highway 7 is nog steeds voor het grootste deel unpaved. En bevat vele bruggen, over rivieren, die er wel heel modern uitzien. Bike- dreams heeft een mooie foto van me gemaakt als ik op zo,n brug fiets. (moet ik nog vragen)

Verder vandaag een kopie van gisteren, ook Fred had vandaag wat betere benen, en we komen uiteindelijk om kwart over twee binnen, 6 uur en een kwartier over 109 km gedaan.

 

Het is intussen half vijf en Adrian Roff is nog niet binnen, ook wij reden eerst verkeerd, te ver door gefietst, maar zagen op onze teller, dat we een afslag gemist moesten hebben, want we hadden al meer dan 107 km gefietst waar de afslag moest zijn, voor ons zagen we Roffie fietsen, zo noemen we hem, we schreeuwen, van kom terug, je gaat ook verkeerd, maar ja, dat heb je met al die mensen die zo graag met muziek oprijden, ze horen het niet en nu is hij er nog steeds niet. Ik snap het niet, want je gaat toch niet door als je het aantal km al hebt verreden.

Bike-dreams heeft toen toch maar bij de afslag een vlag neergezet voor de volgende die nog moeten komen. (Rijdt uiteindelijk 3o0 km te ver door, en dat voor een rechercheur, natuurlijk grapjes overgemaakt).

 

Enfin vandaag gelukkig weer goed in de benen, voel me weer wat minder moe, en zorg er weer voor dat ik genoeg rust neem.

 

Intussen hebben gisteren en vandaag heel veel mensen gebruik gemaakt van de truck, door slechts een half etappe per dag te fietsen, of helemaal niets op een van deze twee dagen te fietsen.

Graeme, vandaag weer half, moeheid, Scott helemaal niet, last van zijn rug, Michelle ook niet, was te veel de laatste dagen voor haar. Arunus al twee dagen niet gefietst, was twee dagen geleden met gladde slippers van de trap geleden naar beneden.  Rigo vond gisteren een halve etappe genoeg.

De nieuwkomers Rob en Wouter gaan steeds beter. Vooral de Belg Wouter kan ons tot de lunch heel goed volgen maar moet ons na de lunch laten gaan. Rob doet het nog steeds rustig aan en komt een uur  of ander half na mij binnen.

 

De 9 mensen met nog alles gereden, gaan nog steeds goed. Zij komen altijd bij de eersten aan, en willen alle 9 niets anders dan de EFI halen. Zoals het er nu naar uitziet maken ze allen nog grote kans, mits……valpartij of ziekte geen rol speelt.

 

Het klassement blijft aardig stabiel. De enige verandering op komst is , is plaats twee. Lee rijdt de laatste dagen echt voor plaats twee, slaat de lunch over en kot als eerste aan. Ik denk dat hij nu Colin heeft ingehaald.

Jonathon blijft onveranderd nummer een, heeft zo,n grote voorsprong op Lee, wel een uur of dertien.

Ik sta nog fier vierde en hoef daar nu niet vele meer voor te doen om dit te handhaven.

Rij nog steeds iedere dag ietwat sterker dan Ilka.

Ondanks dat Ilka slechts heel kort gebruik maak van de lunch en nooit foto,s maakt, ben ik toch bijna iedere dag wat sneller.  Als ik vraag “Ilka waarom maak je geen foto”, dan krijg ik het antwoord “Ach allemaal hetzelfde, mijn hele leven al zo vaak gezien.

Ilka blijft een eenling, fietst altijd alleen, zet zijn tent het meest ver weg van iedereen, heeft minimaal contact met anderen.

 

Even wat recht zetten voor theo onze voorzitter

 

Theo schreef in zijn nieuwsbrief voor de toerclub dat ik dus vierde sta op 33 minuten van nummer 1, maar Theo het is 33 uur achter nummer, iedere dag verlies ik wel een half uur of meer op de eerste drie, die zijn echt van een andere orde, maar ja wat wil je, Jonathon, is 29 jaar en Lee is 42 jaar.

 

Mensen geniet maar weer van de mooie foto,s , Patagonia is prachtig, zo,n mooie natuur, stil en ongerept een bezoek meer dan waard. We hebben de goden nog steeds met ons.

We roepen af en toe al weer: Dit is de Lucky editie van de Andes trail tov die van 2008 en 2010

Ook deze gletsjer hebben ze nog nooit kunnen zien door de bewolking en wij….helder en mooi weer en kunnen de gletsjer goed zien.

We komen er nog velen tegen , hopen dat het weer, zonnig en matige wind zo blijft. De voorspelling is dat we donderdag regen krijgen maar dan hebben we eindelijk onze rustdag na 7 zware fietsdagen.

 

 

Lieve mensen, broers en zussen, en alle andere, weer allemaal bedankt voor jullie reacties, heerlijk om te lezen, geeft me motivatie en energy om te blijven schrijven , en om door te gaan, mijn einddoel  te halen Ushuaia.

 

 

Hasta Luego, Harry

 

 

Donderdag 22 november 2012 1


Inzet foto, mijn zicht vanuit mijn tent , bushcamp vlak voor dorp Villa Vanguardia, een dorp dat uit 6 huizen bestaat.

Etappe 84           Futaleufu – Villa Vanguardia      107 km 0% paved            1222 hoogtemeters

Het weer            Hele dag bewolkt,  matige wind tegen,

Hoogste punt    425 meter

Laagste punt     100 meter

Hoogte                Villa Vanguardia   200 meter

 

Ik schrijf dit verslag nu aan een tafel van Bike dreams  op maandagmiddag, na aankomst van etappe 85. We hebben er nu twee dagen opzitten, twee dagen van totaal 216 km unpaved, 216 km tegen wind en  alleen maar op en neer. Soms wel 10 keutenbergen op een dag, en vele kleine steile heuvels. Twee dagen unpaved van Amsterdam naar Brussel.

Het is toch makkelijker een lange klim achter elkaar dan zo,n route, waarin je totaal niet in je ritme komt.

Het end in de bek

 

Dat is wat Fred tegen me zei gisteren, etappe 84, 10 km voor het einde. “Harry ik heb het end in de bek, en de benen willen bijna niet meer.

Het was dan ook een zware dag, maar ook weer een prachtige mooie dag, zie foto,s van deze dag.

Op het moment dat we in de bushcamp kwamen werden we blij verrast door de mooie omgeving, zie foto vanuit mijn tent met zicht op de rivier.

Snel tent opzetten, soep eten en in d e rivier me even wassen en dan……..mijn  tent in , nog even een paar uurtjes slapen, jee wat heb ik mijn rust hard nodig om dit tempo, van iedere dag maar weer presteren vol te houden. Eenmaal in mijn tent op mijn slaapzak voel ik mijn bovenbenen, keihard en zwaar alsof er stenen in zitten.

Heerlijk is het dan even te liggen, even een nap.

Geen wifi, geen bereik, ook geen zin om aantekeningen te maken.

Na het heerlijke avondeten zijn we, Fred Ghilly en ik naar het dorpje gelopen, 6 huizen, en in een huis is een klein winkeltje gevestigd waar we wat frisdrank en chocolade kunnen kopen.  Zie foto, waarop fred aan het betalen is in de winkel.

In dit huis ook  1 telefoon voor de hele omgeving en ze heeft zo,n bakkie, voor communicatie.

Het lijkt hier wel even dat de tijd heeft stilgestaan. Geen televisie, verder niets. Deze vrouw, een zus van de twee dames van het hotel van gisteren, bakt ook nog in het huis zelf brood, zodat bike-dreams hier hun brood voor de komende dag bestelde.

 

Daarna weer de koffer in, want morgen dus de tweede totaal unpaved dag van de week.

We ontbijten 7 uur en vertrekken om 8 uur , want we komen aan in een nationaal park, camping zonder voorzieningen in de World of nowhere, maar bekend om zijn gletsjer Glaciares Collante 

 

Net al even gezien, de hangende gletser, niet zo mooi als in 2010 toen ik zo mooi de mont Blanc gletsjer zag , groots en zo dichtbij alsof het leek dat je hem kan aanraken, Deze ver weg en allen met een telelens enigszins dichterbij te halen.

 

Enfin, na een zware dag is het goed rusten, morgen weer een zware dag.

 

Hasta luego, harry

Zaterdag 17 november 2012

Etappe 83           NP Los Alercers – Futaleufu                       28% paved         125 km  1171 hoogtemeters

Het weer            Eerst zonnig daarna bewolkt en rond de 24 graden, pittige wind tegen

Hoogste punt                   725 meter

Laagste punt                     400 meter

Hoogte Futaleufu           400 meter

 

Ik zit nu in een afstandshotel, alles kraakt,  de kamer zeer sober, en dat is zacht uitgedrukt. Heb kamer met Fred. In totaal voor 35 man drie douches, waarvan 2 koud en een warm, en totaal drie toilets, in de douches.

Ik heb net kortsluiting gemaakt, door een kapotte adapter in het stopcontact te steken. Intussen al iemand door de donkerte van de trap gevallen, en de eigenaresse  is al een uur bezig met het hestellen, lukt maar niet, intussen heeft ook niemand meer wife, met dank aan Harry.

Ik type in tussen in een andere “woonkamer”beneden mijn verslag in words, in de hoop dat ik de verslagen vanavond nog kan plaatsen.

Vanavond moeten we dus allen in dit gehucht gaan eten in het enige restaurant wat ze rijk zijn. Ben benieuwd of er genoeg is.

Waarom geen bushcamp vandaag??? Reden, al het eten wat  je bij je hbt moet je bij de grens van chilie afgeven. Er mogen geen levensmiddelen worden ingevoerd.

Ja we zitten nu dus in Chilie, en omdat we geen eten hebben van Bike dreams zitten we dus in dit aftands hotel.

Vandaag was het behoorlijk zwaar, vooral in de morgen had ik het zwaar, bungelde achteraan, en ging er maar vanuit dat een gemiddelde van 13 genoeg moest zijn om voor 6 uur binnen te komen.

De eerste 39 km gingen dan ook in 3 uur fietsen, daarna ging het iets beter, en om half een hadden we 70 km gefietst en lunch-brake.

Na de lunch werd het voor velen erg zwaar, zelf kwam ik er boven op en draaide een goed gemiddelde op de 40 km unpaved naar de grens met chilie toe.

De een na de ander haalde ik in en liet ze achter me, heerlijk zo, n ommezwaai op een dag.

Vandaag, vooral in de morgen mooie foto,s gemaakt van de natuur.

Soms kwamen zo maar , alsof het aangelegd was,  prachtige natuurschoon tegen, zie foto,s

In de morgen ook weer door bossen en langs meren, langs bremmen, en bermen  met uitsluitend lupines.

 

Kortom best wel een zware , lange dag, ik kwam om  4uur aan. Geld gepind direct, 80.000 pesos (Chilie) waarde 130 euro.

De laatste kwamen net voor 6 uur binnen en zitten nu aan de soep.

 

Mensen dit was het weer, even kort, maar heb ook niet veel tijd. Zo kijken of er wat te eten is, en dan weer vroeg het mandje in.

 

Dus…..Hasta luego , Harry

 

Oja, halverwege weer enkelen in de truck. Zo is Graeme al vanaf Mendoza erg vermoeid. Hij zegt dat zijn lichaam niet meer wilt en doet overwegend halve ritjes.

Graeme ziet er ook moe uit

Michelle is intussen 13 kg afgevallen en Scott een kilo 15.

Zelf weeg ik nog steeds 74 kilo, dus dat gaat goed.

 

Vandaag had Paul het wat moeilijk, last van zijn rug, maar in de middag ging het weer beter.

Zo zie je maar weer, het is nog niet gedaan. Zelf hou ik vertrouwen in , luister goed naar mijn lichaam en pobeer zo zuinig mogelijk de dag door te komen.

 

Hasta luego , Harry

Zaterdag 17 november

Etappe 82           El Bolson – Nat.Park Los Alercers             70% paved 106 km  en 1233 hoogtemeters

Het weer            Matige wind tegen, maar weer mooi zonnig weer

 

 

Vandaag weer een prachtige rit , wel pittig, door de wind maar in plaats van 50 km unpved nu maar 30 km unpaved.  Gisterenavond mijn schoenplaatjes bijgesteld van mijn nieuwe schoenen. Ik had  de vorige dagen namelijk veel last gekregen van  de achterkant van mijn knie, een cyste die kwam opzetten, en mijn enkels deden behoorlijk pijn. Dit duidt er dan op dat de schoenplaatsjes niet goed zitten. Ik heb ze een centimeter naar voren geschoven en warempel, het probleem is opgelost en het fietst veel beter. De clicks zitten nu precies onder de bal van mijn voet.

De nieuwelingen Wouter en Rob, moesten erg wennen aan het unpaved en kwamen dan ook een uur resp 2 uur later binnen.

Je merkt dus wel dat de ouderen lichamelijk en soms geestelijk wat moe worden na 3,5 maand fietsen, maar als ze eenmaal op de fiets zitten dan draaien ze toch nog een aardig tempo dat velen jonkies te machtig is.

Rond2 uur op de camping in het Nationale Park Los Alercers, geen verbinding, geen wifi, prachtig gelegen aan het meer, keek vanuit mijn tent zo op het meer, zie de foto,s.

Vanmiddag van half vier tot half zeven geslapen, daarna het avond eten en direct daarna weer in de tent in en slapen. Zo slaap je al gauw 11 tot 12 uur per dag. Ik heb het hard nodig om  me weer op te laden voor de volgende dag.  De route is nog lang, ook al tellen we af.

Zo moeten we nog ruim 1000 km unpaved fietsen, dat is van Grootebroek naar Zwitserland, met daarin 15.000 hoogtemeters.

En dat unpaved zwaar kan zijn dat hebben we een dag later gemerkt, zie verslag 83.

 

Hasta luego , Harry

 

Donderdag 15 november

 

Etappe 81           Barriloche – El Bolson                   123 km 100% paved en 1289 hoogtemeters

Het weer            Bewolkt, dreigend met regen maar het bleef droog, minder warm, ongeveer 18 graden, matige zuiden wind tegen.

Hoogste punt    1150 meter

Laagste punt     400 meter

Hoogte El Bolson            400 meter

 

 

Na de rustdag vandaag weer van startvoor een serie van 7 etappes.

Ondanks een slechte nachtrust voelde ik me redekijk fit. We gingen om 9.15 weg en Fred en ik waren al om 14.15 op de camping, toch weer een gemiddelde van 25 km /uur

We kwamen als vierde en vijfde aan. Niet dat we er vandaag nu een race van maakten, maar gezien het feit dat het bewolkt was en de omgeving iets van hetzelfde had als de vorige dagen, wilden we vooral lekker opschieten.

De nieuwkomers, gaan altijd fris van start, maar dan zie je toch weer dat wij al een tijdje op weg zijn.

Ze kunnen er nog zo sportief uit zien of gespierd uit zien zo als de Belg Wouter, de eerste dagen moeten ze lossen zoals ook vandaag.

Het tempo van de groep ligt echt wel hoog, zeker van de eerste 8 a 9 mensen.

Sander de zoon van Paul heeft zijn ritme nu gevonden en rijdt heel sterk, het kostte hem 14 dagen om makkelijk met de eersten mee te gaan, Het is omdat hij foto,s maakt, zijn hobby, maar anders is hij eerder bij de aankomst op de camping dan Fred en ik.

Vandaag twee opzienbarende gebeurtenissen.

Vandaag de velg van Sander in het midden gescheurd en ook de velg van Ghilly vandaag gescheurd, een combinatie van hard oppompen en wasbord ws en te zwakke velgen. Ik heb extra strong velgen van koga genomen, die ook nog eens 50 kilo aan bagage kunnen verstouwen.

 

Hoe lossen ze het  op: voor en acht het scheurtje een gaatje boren om te voorkomen dat de scheur groter wordt. En er overheen ductape. Want op de scheur van de velg krijgen ze dus lekke banden.

Ja en dan proberen snel een nieuwe velg te krijgen, maar dat wordt na Barriloche steeds moeilijker

 

Verder weinig nieuws mensen vandaag. Weer heerlijk gebak gegeten na het douchen, in de stad en cappuccino, en nu in mijn tent mijn verslag schrijven.

Geen foto,s vandaag.

 

Zo even slapen voor het avondeten en daarna weer slapen, morgen veel unpaved dus uitgerust zijn.

 

Hasta luego, Harry

Woensdag 14 november 2012

Rustdag in Barriloche

Dit was echt een rustdag, vanmorgen bijna tien kilo was de deur uit voor 7 euro, daarna inkopen gedaan bij een fietsenmaker, welglint voor Fred,, ze hadden er nog net een, en iedereen een tube solutio, om onze banden in tijd van nood te plakken.
WIE WEET WAAR WILLEM BEVER WOONT.

Iedereen die ik sprak van de groep, toch gauw een man of 6, hadden nieuwe tubes solutio meegenomen van huis, zo ik ook twee.
Gisterenavond wilde ik mijn lekke banden plakken, intussen heb ik er vier gehad. Ik open de tube, prik er een gaat je en.........er zit niets meer in; ra , ra, ik rol van ondr naar boven, maar helemaal niets meer. Zo ook bij de twee3de tube, zo ook bij de andere rijders.

Nu doet het verhaal de ronde dat bij verblijf op grote hoogte dit plaats vindt. We zaten natuurlijk wekenlang op meer dan 38oo meter hoogte.
Ik kan het haast niet geloven, maar wie weet wel. Ik hoor het graag.

Enfin verder een heel mooi t-shirt gekocht van Patagonia.

Daarna ijs, gebak, koffie en vanmiddag du mijn nap, even lekker geslapen.

Ik hebfoto,s van Sander, Paul en Rob en Rigo geplaatst onder Barriloche, zij hebben telelens en maken hele mooie foto,s die ook op facebook staan.

Zo nog even wat eten en dan er weer tegen aan, ik ben er klaar voor.


Hieronder het schema voor de rest van de tocht, nog 27 etappes, nog 4 rustdagen , 2800 km en 25.000 hoogtemeters.

107 Wednesday 14-nov Restday 24 Argentina Hotel Islas

108 Thursday 15-nov 81 Argentina El Bolson Camping 123 100% 1289 HM

109 Friday 16-nov 82 Argentina NP Los Alerces Camping 106 44% 1233 HM

110 Saturday 17-nov 83 Chile Futaleufu Bushcamp 125 28% 1171 HM

111 Sunday 18-nov 84 Chile Villa Vanguardia Bushcamp 107 0% 1202 HM

112 Monday 19-nov 85 Chile Glaciar Collante Camping 109 0% 1244 HM

113 Tuesday 20-nov 86 Chile Lago Las Torres Camping 78 50% 1350 HM

114 Wednesday 21-nov 87 Chile Coyhaique Camping 152 86% 1380 HM

115 Thursday 22-nov Restday 25 Chile Coyhaique Camping

116 Friday 23-nov 88 Chile Puerto Ibanez Camping 119 100% 1890 HM

117 Saturday 24-nov 89 Argentina Perito Moreno Camping 111 3% 1201 HM

118 Sunday 25-nov 90 Argentina Bajo Caracoles Camping 131 68% 1310 HM

119 Monday 26-nov 91 Argentina Las Horquetas Bushcamp 109 31% 551 HM

120 Tuesday 27-nov 92 Argentina Estancia La Angostura Camping 83 58% 100

121 Wednesday 28-nov 93 Argentina Estancia La Siberia Camping 67 0% 553 HM

122 Thursday 29-nov 94 Argentina Tres Lagos Camping 93 0% 550 HM

123 Friday 30-nov 95 Argentina Parador Luz Divina Bushcamp 68 97% 270 HM

124 Saturday 1-dec 96 Argentina El Calafate Camping 96 100% 816 HM

Totaal,   1.677  km      paved     49%    en   16.110  Hoogtemeters

125 Sunday 2-dec Restday 26 Argentina El Calafate Camping

126 Monday 3-dec 97 Argentina Tapi Aike Bushcamp 161 59% 1393 hm

127 Tuesday 4-dec 98 Chile Cerro Castillo Camping 57 72% 349 hm

128 Wednesday 5-dec 99 Chile NP Torres del Paine Camping 83 0% 839 hm

129 Thursday 6-dec Restday 27 Chile NP Torres del Paine Camping

130 Friday 7-dec 100 Chile Puerto Natales Camping 99 17% 1246 hm

131 Saturday 8-dec 101 Chile Villa Tehuelches Bushcamp 148 100% 1024 hm

132 Sunday 9-dec 102 Chile Punta Arenas Hostal 102 100% 588 hm

133 Monday 10-dec Restday 28 Chile Punta Arenas Hostal

134 Tuesday 11-dec 103 Chile Tierra del Fuego Bushcamp 91 12% 735 hm

135 Wednesday 12-dec 104 Chile San Sebastian Camping 61 0% 245 hm

136 Thursday 13-dec 105 Argentina Rio Grande Camping 97 85% 266 hm

137 Friday 14-dec 106 Argentina Tolhuin Camping 123 100% 622 hm

138 Saturday 15-dec 107 Argentina Ushuaia Hotel 97 100% 1060 hm

139 Sunday 16-dec Departure Argentina Ushuaia

  totaal     1.119     km      64%     paved        8.367   hoogtemeters



Dinsdag 13 november 2012

Etappe 80      Villa La Angostura - San Carlos de Barriloche  86 km 100% paved en 746 hoogtemeters
Het weer      Zonnig en warm voorjaars weer, smorgens rond de 8 graden en smiddags rond de dertig graden, en weinig wind vandaag
Hoogste punt   1000 meter
Laagste punt    800 meter\
Hoogte Barriloche  825 meter


Gisteren dus in een toeristisch, duur, stadje. Vandaag in een wintersportplaats Barriloche, de prijzen echter veel minder hoog dan gister. Voorbeeld; gisteren een kwart kilo ijs voor 28 pesos, 5 euro, vandaag een kwart kilo ijs voor 10 pesos, dus vandaag maar twee keer genomen Zulk lekker schepijs, als het even kan met dit weer iedere dag.
Vandaag zijn er weer drie personen bijgekomen. Rob Engelaar uit Nederland en die gaat mee tot Ushuaia, verder Wouter en nog wat, een jonge belg, en die gaat mee tot El Calafate, dus voor drie weken, als derde is gekomen, teruggekomen, Jo , de vriendin van Kevin, zij was al een week of vijf bij ons, ging terug naar Australie en verveelde zich en miste het circus. Nu blijft ze tot het einde.
Andere wetenswaardigheden. Twee dagen geleden, twee rijders, Christine en Ilka beide op het unpaved gvallen in een bocht. Christine naar het ziekenhuis, maar gelukkig niets gebroken, wel knie helemaal open en schouder aardig geluxeerd. Ilka zijn elleboog behorlijk open, n aan zijn knie gewond, hoe erg het is laat hij niet zien, draagt een lange broek nu.

De sfeer in de groep nog steeds erg goed, we treffen het dan ook met het weer, eigenlijk nog geen druppel regen gehad, en alleen, op enkele uitzonderingen na, alleen maar zonneschijn.
Soms is het afzien, verlang je naar rust, lange rust, soms voel je de luxe, het ontbijt staat klaar, de lunch staat klaar, het avondeten staat klaar, en altijd evengoed verzorgd. Niet zelf op zoek naar hotel of camping, allemaal goed geregeld.

Enfin vandag dus 86 km, en de laatste van 7 meren gezien, de natur weer prachtig, maar weinig foto,s gemaakt, de laatste drie dagen lijken erg veel op elkaar, door bossen en langs meren, heuvel op en neer, en zoals vandaag ook nog paved. Dus heerlijk rela en krachten sparen voor wat gaat komen.

Eeersst een tien kilo was de deur uit, site bijwerken en vanavond heerlijk uit eten.

Mensen dit was het wer voor vandaag

Hasta luego, Harry

Maandag 12 november 2012

Etappe 79           Ruta de 7 Lagos – Villa La Angostura                      61 km 22% paved 821 hoogtemeters

Het weer            Zonnig en warm, 28 graden, snachts rond de 2 graden en koud, weinig wind

Hoogste punt    1025 meter

Laagste punt     800 meter

Hoogte Villa la Angostura 900 meter

 

Wat mooi wakker worden, de zon die op komt en over het water schijnt zo je tent in.

We vertrokken vandaag weer om 9 uur, omdat het ook vandaag een klein tochtje betrof, namelijk 61 km en geen timing, dit omdat het weer een mooie tocht betrof. En mooi was. De hele dag reden we langs meren en door bossen, wel unpaved, en we deden het rustig aan zodat we er evengoed 5 uur over deden, een gemiddelde dus van 12 km per uur. Dit soort dagen gebruiken we (Fred en Ik ) om wat extra uit te rusten, bij te komen van de voorgaande zware dagen. We voelen beide aan ons lichaam dat de jaren gaan tellen en dat het lichaam soms zegt: “ zo is het genoeg”, gelukkig gaat de automatische piloot nog wel verder, zoals ik gisteren zei: net fietsmachines.

Enfin om 2 uur in de middag op de camping en na onze dagelijkse bezigheden gingen we om vier uur naar de stad, een toeristisch stadje, en dat is te merken aan de prijzen ook. Het is St.Martin de los Andes in het klein.

Alles is goed, de cappuccino , het ijs de milkshake en het gebak, maar de prijzen zijn hier hoger dan in Nederland. Daarna op zoek naar en fietsmaker en ja wel een fietszaak gevonden.

Fred een nieuw achterwiel, zijn velg was gescheurd, ws  te vaak hard opgepompte banden, zijn mavic wielen zijn moutainbike wielen en normaal doe je daar 2,5 tot 3,5 atmosfeer in, nu deed hij er vaak op paved route 6 atmosfeer in. W.s. te veel voor de velg.

Zelf heb ik nieuwe schoentjes kunnen kopen, ook wel duur, maar heel goede en warme, voor Pantagonia.

 

Ook een extra matje, onderligger gekocht, de mijne heeft een minuscule gaatje en is niet te vinden, dus  iedere nacht twee keer opblazen om niet op de grond te liggen, met een onderligger erbij heb ik het opgelost.

 

Morgen in Barriloche, weer een heel toeristisch stadje, het skigebied van Zuid- Amerika en daar en dag vrij, heerlijk om alles weer in orde te maken voor de rest van onze trip, en uitgebreid de was de deur uit , voor schone kleren.

Vandaag in Villa la Angostura zijn sommige van de groep naar het cafe gegaan van de broer van Maxima, hij heeft een restaurant annex cafe in dit stadje. Net gehoord van Fryda dat ze weer iets ten laste leggen aan zijn vader.

 

Mensen ik ga zo eindigen , want waar ik nu zit, met een beetje internet verbinding wordt ik lek geprikt van de muggen.

 

Dus tot de volgende keer, Hasta Luego, en de foto,s van gisteren en vandaag ws wat later, daarop is te zien hoe mooi fietsen het is langs de meren

 

Harry

 

Maandag 12 november 2012 1

Etappe 78           Junin de los Andes –Ruta de 7 Lagos      90 km    100% paved 987 hoogtemeters

Het weer            Zoals gebruikelijk koude start, s nachts rond en even boven vriespunt, in ochtend 6 a 8 graden en rond 11 uur tegen de 20 graden.

Hoogste punt    1210 meter

Laagste punt     810 meter

Hoogte camping aan de ruta de 7 lagos  1000 meter

 

Als of het een voorjaarsvakantietochtje betrof. Alsof het vakantie is , en je even een tochtje gaat fietsen. Heel relax door een prachtig landschap, zie foto,s. Vandaag maar 90 kilometer, en we begonnen aan de route van 7 meren. Niet vandaag 7 meren wat ik dacht, vandaag 2 grote meren (zie foto,s, de rest morgen en overmorgen richting Barriloche.

Omdat er zoveel moois te zien is onderweg werd er vandaag en ook de komende 2 dagen niet aan timing gedaan.  Er wordt dan ook beduidend minder hard gereden,meer gelachen en wat aan spielerij gedaan op de fiets. Vandaag weer meteen grote groep koffie gedronken in St.Martin de Los Andes.

St Martin de Los Andes is een plaats om te onthouden, zou zo maar Crans Montana kunnen zijn, heel decadent, prachtig verzorgd, volop winkels, zelfs een hypermoderne fietsenwinkel , maar helaas het is zondag , dus gesloten.

Vandaag de schoenen aan van Jaap, want Kirsten ging vandaag zelf fietsen.

Nu zit ik voor mijn tent met uitzicht op een groot meer, het weer is bijzonder heerlijk , het is nu tien voor vier, de douches waren heerlijk heet, en een enkeling waagde het zich te wassen in het wat koude meer. Ik ben niet zo,n held en koos voor de warme douche.

Vandaag weer door een zee van Bremmen gereden, een heerlijke geur, je voelt dan dat hier voorjaar is, gek hoor, hier het voorjaarsgevoel, in Nederland herfst en over een maand als ik terug ben is het winter; misschien in februari toch maar weer even naar Spanje……

Verder onderweg veel natuurschoon,en met Fred en Ghilly hoofdzakelijk opgereden.

Onderweg gingen, bergop, nog enkele Scandinaviërs ons voorbij, die verblijven in St Martin de Los Andes en gingen bergop en daarna weer terug naar St Martin.

Duidelijk niet kunnen inschatten van wat je aankan, want halverwege de klim haalden we ze weer in, ze zaten kapot, behalve een jonge vrouw, die reed goed en kroop dicht achter Fred aan, en bleef achter Fred hangen alsof hij stroop aan zijn…. Had. (zie foto,s)

 

Enfin om twee uur  komen we op de camping aan, geheel fris, en ook de komende dagen zullen ons niet uitputten, morgen bv 64 km, wel unpaved maar weer door mooi landschap.

 

Ongelooflijk toch hoe mooi Zuid Amerika is, nu rijden we al drie en half maand door Zuid Amerika en de natuur, het landschap het verveelt nog steeds niet.

De sfeer in de groep is ook nog bijzonder goed te noemen, natuurlijk mag je de een meer dan de ander, dat is logisch in zo,n groep en maar goed ook, je kunt niet met iedereen optrekken.

Omdat mijn site nogal wat bezoekers trekt, en de Australiërs, ook alles lezen , vertalen door google programma, zal ik niet ingaan op personen, natuurlijk gebeurd er wel wat in de groep, maar dat schrijf ik op in een apart dagboekje voor mijzelf.

 

Enfin, we zien wel dat we allemaal magerder worden in ons gezicht, en ook dat ons lichaam moe wordt. Dit merk je aan de explosiviteit. Die hadden we nog duidelijk in Equador, maar hier is de sleet van explosie er wel uit, we lijken meer op machines die vrij hard een tempo kunnen fietsen, in een ritme het liefst. Soms betrappen we ons erop dat we aan aftellen zijn, maar dan zeggen we tegen elkaar, “niet doen, er komt nog heel veel, tot nu toe prachtig weer, maar de kou komt nog, de winden komen nog kortom het is nog niet gedaan he…..

 

Mensen ik ga weer eindigen vanuit een prachtige camping in Argentinië, op weg naar Barriloche, en vanavond weer bbq.

 

Hasta Luego, Harry 

 

Zaterdag 10 november 2012 3

Etappe 77      Alumine - Junin de los Andes   120 km 39% paved en 1144 hoogtemeters
Het weer   Koele start, onbewolkt, koude nacht, maar al gauw rond de 20 graden
Hoogste punt:   1300 meter
Laagste punt      950 meter
Hoogte Junin de los Andes: 950 meter

Inzet foto, prachtige weg, ondanks het vele unpaved, langs de rivier van Alumine naar Junin de los Andes, veel bremmen onder weg, prachtige kleuren, voorjaar he.

Wat hebben we een geluk met het weer. Alweer en dag zonder al te veel wind, natuurlijk wel tegenwind maar amper matige wind. En de hele dag onbewolkt, en fietsen langs een rivier. Het unpaved klimmen gaat wel is waar niet snel, maar de omgeving , de natuur, het is was gewoon weer genieten vandaag. Speelt natuurlijk ook mee dat het vandaag wel weer soepeltjes ging. Niet dat ik nu hard ga, maar wel gestaag en amper rust nodig hebt. Even bij de lunch wat broodjes en wat drinken en dan weer door, onderweg wel veel stoppen voor een plas en voor het maken van foto,s maar verder gewoon lekker doorrijden in een tempo en genieten.
Ja en als je dan denkt van: "jee nou dat ik doe dan toch maar", dan kom je onderweg een echtpaar (jong) tegen uit Duitsland , fietsen bepakt en beladen en de een een extra voorwiel met daarin een kind van een jaar of drie/vier en de ander een karretje achter zijn fiets met daarin een kind van net een jaar schat ik, zie de foto,s onder het kopje Chos Malal
Bike Dreams heeft dit gezin uitgenodigd voor het avondeten, ze komen dus straks ook op de camping. Zal nog wel even duren, maar jee wat dapper en wat een aventuur. Ze hebben vijf maanden gepland voor het fietsen door Argentinie en Chilie.

Ik nu op een grote camping, zal wel weer disco worden vanavond, zittend aan een stenen tafeltje , elektra aangesltoen bij een lantaarnpaal, lijkt net alsof ik ben geinstalleerd als een persbureau.

Zo mijn foto,s op de site zetten en ik hoop dat het filmpje nou eens lukt van het fietsenlangs de sneeuw.

Mensen tot maar weer over een paar dagen, zeker in Barriloche want dan verblijven we in een hotel en niet op een camping.

Allemaal een goed weekend en hoop een beetje goed weer voor jullie, we houden het nog steeds mooi hier.

Hasta luego, harry

Zaterdag 10 november 2

Etappe 76           Las Lalas – Alumine                        140 km  51% paved 1516 hoogte meters

Het weer            Lichte tot matige wind, smorgens tot de eerste 70 km  oneveer 6 tot 8 graden, daarna oplopen d tot in de middag tot 20 graden.

Hoogste punt    1825 meter

Laagste punt     825 meter (bij de start)

Hoogte Alumine              1025 meter

 

 

Wat een weersverandering. Ik zit nu buiten,  het is kwart voor negen, wordt wat schemerig en zit mijn blog voor vandaag en gisteren te schrijven.

Richard repareert een van de fietsen, een groepje engelsen zit aan de wijn, sommigen gaan nog lopend naar het dorpje verderop, anderen hangen wat rond en weer anderen liggen al op een oor (ga ik doen als mijn verslag af is) Vanmiddag om 4 uur al met Fred het dorp ingegaan, om ijs natuurlijk. Een luxe benzinestation met zitjes en van alles te krijgen, daarna geld gepind en weer naar de camping en heerlijk geslapen van 5 tot 7 uur. Om 7 uur zoals gebruikelijk onwijs lekker gegeten, nu was het dus Fou yang hai.

Enfin vanmorgen dus om 5.15 uur de wekker af, buiten nog donker, overal in de tentjes gaan de lichtjes aan, we maken ons klaar voor een nieuwe dag. Het is 6 gaden buiten, de beenstukken gaan aan, en mijn wielerjasje. Dan naar de tent voor ontbijt. Nadat alles weer in de trucks zit starten we om 7 uur precies aan een weer bijzondere en wel bijzonder mooie dag.

Naast mijn craft shirt , mijn wielershirt, mijn wielerjack doe ik ook mijn dunnen regenjasje aan, zo loud vind ik het, handschoenen niet nodig, gelukkig kan ik zonder totdat het vriest. Het merendeel heeft winterhandschoenen aan.

We zijn gestart en gan op weg. Eeerst 70 km klimmen van 825 meter naar 1825 meter. Tot de lunch (55 kim) is paved en gaat het rustig om hoog, althans voor mij, kan de groepn van tien man niet volgen gaat me te hard. Lijkt wel of mijn fiets niet vooruit komt, komt door die brede banden, wat en verschil met gisteren zeg. Enfin rustig aan, en gewoon doortrappen en genieten van de omgeving, (zie foto,s van vandaag van 9 november.

Dan zie ik opeens, Dean en Jacqueline, daarna Kevin en weer even verder Sander. Sander zit er al door heen en krijgt een hele zware dag, nog last van de dag van gisteren.  Sander moet nog duidelijk  meer kilometers maken om iedere dag onze snelheid te kunnen bijhouden.

Bij de lunch zie ik de anderen , op de top drie na natuurlijk. Jee wat een uitzichten vandaag, overal verse sneeuw gevallen gevallen, net een kerstkaart waar je voortdurend door heen rijdt.

Tijdens de lunch zitten er nogal wat mensen in de Truck, koud en rillerig. Ik neem een paar broodjes en wat drinken en ga dan meteen met fred en Rob op weg naar de Top. We stoppen net als de anderen heel regelmatig, dit is ook zo mooi, ik maak ook ee n filmpje,  jee dat we dit kunnen meemaken, bijna geen wind en dat terwijl ze twee jaar geleden soms moesten lopen  en zelfs kruipen om niet te worden weggewaaid, maar goed vandaag geluk dus, we zitten nog maar net in Pantagonie, kan nog van alles gebeuren.

Tijdens het eten vanavond horen we dat het voorlopig nog een aantal dagen rustig weer blijft, laten we het hopen.

Het wordt nu kouder buiten, moet opschieten met mijn verhaal en snel mijn slaapzak in.

Nu vier over negen en ook al erg donker,

Enfin we gaan door een sneeuwlandschap en na de top dalen we af, door een bos en alter langs de rivier en passeren we ook nog een  mooi meer.

Kortom het was vandaag weer een top dag.

Kom uiteindelijk aan als vijfde met Fred samen, Ilka als nummer 6 op een minuut, de rest volgt ook vrij spoedig.

 

En nu slapen , morgen weer 6 uur op, 7 ur ontbijt en 8 uur vertrekken.

 

Mensen dit was het weer

 

Hasta Luego , Harry

Zaterdag 10 november 2012

 

Etappe 75           Chos Malal – LAS LAJAS                                               161 km 100% paved 1265 hoogtemeters

Het weer            Stormachtig  , flauw zonnetje achter het stof

Hoogste punt    1275 meter

Laagste punt     800 meter

Hoogte Las Lajas              800 meter

 

Inzet foto,  Fred en ik , met op de achtergrond de stofwolken  van de zandstormen op die dag, (zie verder de andere foto,s

 

 

Vandaag:            Bizar, vannacht mijn wielerschoenen gestolen, mijn rits kapot van mijn binnentent, verder vandaag tijdens het fietsen; zandstormen, gezandstraald, doodeng,  120 km in 4 uur en de laatste 40 km  de wind schuin tegen tot helemaal tegen

 

Vanmorgen om half vijf begint het plotseling hard te waaien, de pantagonische winden, de tent waait op en neer, wow, het gaat nu dus beginnen. De temperatuur is gelukkig nog goed. Net de rustdag achter ons , mijn banden aangepast aan de paved route voor vandaag, en dat zou me goed van pas komen.

Om 6.15 uur op en net toen ik mijn wielerschoenen wilde aandoen zie ik dat ze er niet meer stan. Ze stonden tussen mijn binnen en buitentent, in het kleine luifeltje dus.

Verder was Jacqueline haar bidons kwijt. Groot ongeloof, wat moeten ze nu met mijn wielerschoenen???? Al  50.000 km mee gereden, klicks toe aan vervanging en in Ushuaia zou ik ze achter laten, maar ja nu nog te vroeg, want zonder die wielerschoenen is bijna niet te fietsen. Kreeg direct van Jonathon zijn reserve paar aangeboden, echter na een dag fietsen deden mijn tenen zo,n pijn, te krap dus. Daarna bood Kirsten haar schoenen aan, en die zaten heel goed, ook Kirsten heeft maat 43. Die kan ik tot Barriloche lenen. Lief he. Daar koop ik dan nieuwe.

Enfin om 8 uur vertrekken we voor een rit van 160 km, De wind in de rug, zelden is het hier noord westen wind, maar nu wel. We weten dat we dan 120 km voor de wind hebben en de laatst 40 km buigen we af naar het westen en wordt het tegen wind.

Het gaat hard, zelfs berg op halen we een snelheid van 18 per uur, naar beneden soms 60 of 70, maar dat is gevaarlijk vandaag, heel vaak kregen we wind van opzij met zo,n kracht dat we regelmatig op de ander kant van de weg belanden.

Doodeng gewoon, ik minder mijn snelheid en hou voortaan rekening met de zijwinden, maar dan nog. Gelukkig komen er net geen auto,s aan wanneer ik naar de kant van de weg wordt geblazen, het is zeker windkracht 9. We rijden vandaag met Fred, Sander en later ook Paul en Babette. Na de lunch draaie we al iets naar het westen, het wordt als maar erger. Sander en ik komen in een wervelstormpje terecht en zien even 5 seconden helemaal niets meer , we worden eerst naar achter geduwd en dan naar voren met een behoorlijke kracht, we blijven gelukkig op de weg, maar jee dat doet net zo,n pijn als een hagelbui.

Verder gaat de rit, we hebben na 4 uur er al 120 km opzitten, en buigen nu af naar het westen. Nu tegen wind en zijwind. Het wordt nu bikkelen. We blijven voorlopig met z,n drieën bij elkaar, maar dan heeft Fred een lekke band, hij gebaart Sander door te gaan, ik zag het niet want reed een paar honderd meter voorop. Met Sander verder en later komen Paul en Babette er ook bij, Beukend tegen de wind in proberen we een tempo aan te houden. Zo gauw ik even stil sta om wat te drinken, merk ik dat ik amper mijn fiets in bedwang kan houden, Jee wat een kracht. Op de kleine versnelling en maar weer verder, Wat heerlijk dat mijn benen goed zijn, voel er kracht in en weet nu dat ik de laatste 20 km wel aan kan. Niet dat het makkelijk wordt, maar je voelt gewoon het gaat niet mis vandaag. Soms  niet harder dan 6 km in het uur, maar goed we komen vooruit en dan het verlossende, we zien de vlag (paul en  ik ) het is 14.22 en we komen aan bij een camping  . Verwaaid, en vol onder het stof kom ik de tent van de camping in. De soep staat klaar en we kunnen koud drinken kopen. Even uit de wind heerlijk gewoon.

Paul wacht op Sander en komt twee minuten later binnen. Fred komt met Ilka aan, 25 minuten later, de rest volgt nog later.

Een eerste echte patagonische dag nog, we weten dus wat we de komende tijd kunnen verwachten.

Na de soep, heerlijke warme douche, verwissel ik mijn banden weer en daarna een nap.

Op het moment dat we gaan eten, zie ik dat mijn band , achterband weer leeg sta, later in de avond , na de afwas blijkt dat er een heeeel dus spijkertje in mijn band zit.  Lag vast op de plek waar ik mijn banden verwisselde. De camping is namelijk vrij nieuw, dus er zal nog wel wat spijkertjes rondslingeren.

Tijdens het eten horen we dat we morgenochtend om 6 uur ontbijten en om 7 uur vertrekken. De reden…smorgens waait het nog niet zo hard. Intussen begint het licht te spetteren en wij zitten met ons dertigen in een grote tent te genieten van weer een ozo heerlijke maaltijd. Ook de afwas kunnen we in de tent doen. Het is mijn berut vandaag. Na de afwas weer even mijn band maken, nieuwe binnenband in leggen en dan slapen , want het is intussen 8 uur en om 5 uur weer opstaan.

Het waait nog hevig, de tent schudt heen en weer, maar tegen vier uur in de nacht gaat de wind liggen, het wordt rustig, maar wel steeds kouder.

 

Mensen Hasta Luego, Harry

 

Woensdag 7 november 2012

Etappe 69           Mendoza – San Carlos                 140 km                 100% paved       999 hoogtemeters

Het weer            Eerste half uur lichte regen, zwaar bewolkt, 10 – 13 graden tot aan de top daarna oplopend tot 17 graden.

Hoogste punt    1600 meter

Laagste punt     1000 meter

Hoogte San Carlos          1050 meter

 

Een tocht van 140 km , eerst 20 km door de buitenwijken van Mendoza, en groupe, daarna 120 km lang langs de wijngaarden, licht glooiend terrein. Zo ver het ook kan reiken zie je rondom je alleen maar wijngaarden. Zie foto,s. In Frankrijk nooit nog zoiets groots gezien. Verder de hele dag in groepjes    gefietst, Het was toch wel pittig vandaag, De klim van 1000 naar 100 meter, de kou tot en tijdens de lunch, en de afstand van 140 km maakte dat we allemaal toch blij waren dat we in San Carlos aankwamen.In San Carlos wordt alles in gereedheid gebracht voor een groots feest dit weeke3nd. Kermis wordt opgebouwd, de kraampjes vullen zich en de muziekinstallatie wordt klaar gemaakt. San Carlos bestaat 240 jaar en dat willen ze vieren. S, avonds gaan enkelen van de groep naar het feest (donderdagavond voornamelijk voor de kinderen) toe. Ik niet, Na de afwas, duik ik mijn bed in, merk dat ik toch wel 10 uur slaap nodig heb wil ik dit tempo en dat iedere dag zo,n afstand weer kunnen halen.

De camping had niet veel faciliteiten, een douche voor allen en een toilet voor allen, wel een zwembad, sommige gingen er wel in, maar ik vond het niet al te uitnodiging    . Wel even naar het dorp gegaan voor het avondeten, natuurlijk mijn verdiende ijsje gekocht en wat cola en water .

Verder nog mijn dagboek op papieer bijgewerkt zodat ik het alleen maar behoeft over te typen   .

Op het moment dat ik wifi heb.

Hier nu wifi, maar hee3l zwak, geen skype, geen facebook, geen whats ap, maar wel mijn eigen site kunnen openen, dus misschien kan ik mijn verslagen wel versturen vandaag.

In mijn tent doe ik voor het slapen gaan altijd nog even de route voor de dag erop bestuderen.

Morgen dus eerst 20 km paved en vervolgens dik 100 km unpaved, 1100 hoogtemeters en geen dorpje of i.d. onderweg te zien. Een lange rechte weg 100 km lang, unpaved, zie foto,s. Op het eind van de dag de laatste 20 km wordt het dan nog wat mooi met een dam, wat water etc. Mar dat zien we dus morgen

 

Voor nu, ga lekker slapen, hoop niet te veel herrie van de muziek, en dan morgen hopelijk fris en wel. Vandaag voelde ik me nog niet echt 100%, merk dat ik heel veel slaap, rust nodig hebt. Voel dat mijn lichaam wat vermoeid raakt, mijn benen gaan nog wel , maar het blijft je iedere keer weer opladen, iedere dag opnieuw een uitdaging vinden, opnieuw er tegen aan.

Tot nu toe  lukt dit aardig,

 

Voor nu Hasta luego, harry

.

Etappe 70                           San Carlos – Bushcamp rute 40  118 km, 1177 meter hoogteverschil

Het weer                            zonnig en warm, rond de 30 graden, windje licht mee

Hoogste punt                   1900 meter

Laagste punt                     1050 meter

Hoogte Bushcamp          1600 meter

 

Na een goede nacht, de muziek viel mee, wel tot half vier muziek maar er zaten geen bassen in, dus redelijk goed geslapen.

 

De eerste 20 km gingen in groep en ik kon, net zo goed als fred, ons kopwerk verrichten. Jonathon doet dat ook altijd.

Na 20 km gaan we rechts af de r 40 weer op, nu unpaved en dat blijft verder de hele dag, dus de overig 100 km. Iedereen meteen lucht uit de banden, ik besluit nog even te wachten en ga er met Jonathon vandoor, de eerste 30 km is dan ook goed te doen zonder lucht uit de banden, maar nog weer 20 km verder besluit ik toch ook maar wat lucht uit de banden te laten, het unpaved wordt zanderig en meer wasbord.

Bij de lunch kom ik aan met Fred, Paul Babette Sander en nog een paar. De laatste tijd besluiten Fred en ik de lunch wat korter te houden en ons niet meer zo vol te stoppen (eten) met  lekkers. De opstart daarna is dan moeilijker , dus na twee broodjes en het nodige drinken stappen we weer op.

Onderweg maken we wat foto,s van de lange lange weg voor ons, maar ook van de mooie besneeuwde bergen opzij van ons. (ook filmpje van gemaakt).

Zo,n 15 km voor de bushcamp komen we een mooie dam tegen, foto,s van het mooie uitzicht gemaakt en hier gaan we een tunnel door van 500 meter, gelukkig is de tunnel breed en geasfalteerd en zien we vanaf het begin de uitgang, mijn lampje is dan totaal niet toereikend en ik kijk alleen maar naar de uitgang en kan me op die wijze oriënteren.

 

Uiteindelijk komen Fred en ik om half drie  binnen , als gedeeld vierde.

Fred gaat trouwens de laatste dagen weer heel erg goed. Ook Fred slaapt in de middag een paar uurtjes en s,avonds ook al om 9 uur de slaapzak in. We maken dus regelmatig 11 uur.

Ja, ja, het is fietsen, eten, drinken (heel veel), middagdutje,, weer eten en drinken, slapen, ontbijten, fietsen, lunchen, fietsen en weer opnieuw.

En onderweg toch wel genieten van de natuur.

De bushcamp, is kaal , wel uitzicht op bergen, maar vooral veel grind en klei, zie foto,s.

Dat is weer wassen met speciale doekjes wash en dry, en in de vrije natuur genoeg ruimte voor een wc.

De laatste 15 km was voor iedereen echt afzien. Op dit stuk wegdek, van golven (wasbord) en erg zanderig, maken Fred en ik veel winst op onze achterblijvers. Ja, ja Fred kijkt op het ogenblik ook naar de ranking, wil toch kijken of hij van plaats 6 naar 5 kan opschuiven en moet dan nog heel wat uurtjes goed maken op Ilka, maar Fred is sterker en als hij erop gaat rijden , ja dan komt hij nog wel op plaats vijf.

 

Mensen dit was alweer etappe 70, morgen weer een lange dag, of het zwaar wordt zal afhangen van de wind. Alweer een etappe zonder dorpjes  onderweg. De eerste 23 km unpaved en de rest paved tot aan de camping in Malaraque.

 

Hasta Luega Harry

 

Etappe 71                           Bushcamp – Malarque                 131 km  84% paved         494 hoogtemeters

Het weer                            Zonnig en warm, rond de 27 graden

Hoogste punt                   1650 meter

Laagste punt                     1375 meter

Hoogte Malarque           1400 meter

 

Vandaag werd het een zeer snelle rit. De eerste 23 km, vergden wel is waar wat tijd, unpaved, maar daarna ging het voor de wind tot de rust toch in een rap tempo.

Al snel moest ik Fred laten gaan, en kwam ik een km of 40 voor de lunch (deze was pas na 86 km) met Sander te rijden. Lekker keuvelend volbrachten we in een redelijk hoog tempo, (35 in het uur) de lunchstop. Hier was Fred net klaar met de lunch en in tegenstelling tot het korte verleden, ging Fred direct weer weg nadat hij zijn drinken en broodjes had opgegeten. Fred zei na afloop weer niet zijn  voorsprong op Ilka te verliezen door te lang te lunchen.

Ik ging eerst lunchen, ongeveer een kwartier, enpoogde daarna Fred nog in te halen, maar dat lukte  me niet, Fred was vandaag heel sterk en kwam 17 minuten voor mij binnen als nummer vier, ik werd vandaag 6de, maar was heel tevreden, reed mijn eigen tempo, kon het goed volhouden, en kwam redelijk fris binnen. Om tien voor 1 was ik binnen en we vertrokken rond half negen. De douches prima, goede gelegenheid om onze was te doen, hangt dus al weer aan mijn lijntje, en dan straks na een week maar weer eens scheren. Ook en basic life is gewoon druk dus.

 

Nu op een camping, het is weekend, dus het wordt weer lawaaierig, we zullen zien. Net weer heerlijk mijn ijsje in het dorp gekocht, cola en grapefruit drank, ongelooflijk wat je drinkt na aankomst van een rit, twee volle borden soep, een liter water (limonade) daarna dus mijn literfles cola en 2 literfles grapefruitsap, gaat allemaal op.

Voel me weer iets fitter, ga zo proberen mijn verslagen op de site te zetten en later mijn foto,s , maar dat zou wel eens heel moeilijk gaan.

Mensen ik duik nu mijn tent in voor mijn middagdutje.

 

Hasta luego Harry

 

 

Etappe  72                          Malarque – Bushcamp Buta Billon           115 km 81 % paved 916 hoogtemeters

Het weer                            Onveranderd warm en zonnig

Hoogste punt                   2000 meter

Laagste punt                     1200 meter

Hoogte Buta Billon          1200 meter

 

Even direct na aankomst in mijn tent gelegen, maar te warm, ondanks de schaduw. Nu een stoel van bikedreams naast mijn tent en mijn blog van vandaag op papier schrijven. Voorlopig geen wifi, hoop dat het lukt in Chos malal.

We zitten in Buta Billon. Het bestaat uit een een huis, met een groot stuk grond en rondom bomen om de wind tegen te houden. Hier woont een familie en wij mogen op dit terrein onze bushcamp houden, als we onze behoeften maar buiten het hek willen doen.

Gelukkig bomen genoeg om alle tenten op te zetten in de schaduw, want intussen is het in de zon meer dan 40 graden.

Iets verderop is een kiosk, een stenen gebouwtje van 3 bij 3 meter en een kleine ingang, zo blijft alles redelijk koel. Verder is er hier in Buta Billon helemaal niets.

We vertrokken vanmorgen om 9 uur, en waren al weer om kwart over een binnen.

Het ging dan ook wel weer hard. Maar Fred en ik zeggen nu, als we gewoon hard kunnen fietsen zonder ons zelf te pijnigen dan doen we het, je blijft in een goed ritme, en het voelt goed.

Van een treuzeldag wordt je vaak meer moe dan gewoon een beetje racen.

Ook de lunches worden korter, hoe langer we zitten , hoe meer moeten we na de lunch weer in het ritme komen, je bent bezweet en wel eigenlijk direct wel weer opstappen, dus snel een paar brodjes, veel drinken , bidons vullen , een banaan mee voor onderweg en hup daar gaat ie weer. We stoppen slechts als we echt iets moois zien om te fotograferen. Wat dat betreft zijn we misschien ook al erg verwend en wordt het fotograferen wat minder.

Je merkt trouwens dat over de hele linie harder gefietst wordt. De nieuwkomers hebben nog behoorlijk moeite met het snelle fietsen en moeten zich aardig aanpassen en een pas op de plaats maken.

 

Toch gek hoe het kan gaan op een dag, in de ochtend weer slow start en dacht bij mezelf, “Harry doe maar rustig aan vandaag”, verbleef dan ook de eerste 30 km op plaats 12 tot 14, het ging redelijk maar niet echt in het ritme, 20-25 km voor de lunch bij licht dalen en op asfalt, ging het weer als van ouds. Kreeg het ritme te pakken en voelde me weer goed.

Kwam als 9e binnen bij de lunch, nam een korte lunch en na de lunch voornamelijk licht dalend naar Buta Billon met een snelheid van meest boven de 40 in het uur, heerlijk zo,n snelheid.

 

Fred en Rigo haalde ik niet meer in , 5 minuten na hen kwam ik als de binnen.

 

Een mooie dag weer, toch weer goed gereden, genoten van fietsen en de omgeving.

 

4 november 2012  Buta Billon

 

Het eten

 

Net gegeten en nu in tent,. Buiten schemerig. Het is nu half negen. De afwasploeg doet de afwas na weer een heel heel goede maaltijd. Vanaf Quito, de start, tot nu toe hebben we nog nooit hetzelfde gegeten. Ongelooflijk wat Kirsten en Jaap kunnen klaar maken van het geen de dorpjes als groente vlees etc heeft voor 30 personen.

Altijd is het eten perfect en gevarieerd. Het begint s middags al met de soep, broodjes en wat fruit, daarna het avondeten. Vanavond was dat Nasi, satéstokjes (gewoon een gat in de grond, vuurtje , rooster erover en Sander maakte even voor iedereen 3 satestokjes, heerlijk vlees, bij de nasi diverse salades, augurkjes en appeltjes, En altijd even warm en dat voor 30 man, echt petje af voor de keuken van  bike-dreams en ook altijd zijn de mensen van de crew goed gehumeurd.

Als dessert dit keer , cake met ananas, en naar believen wijn of limonade bij het eten.

 

Kortom Haute cuisine bij Bike dreams

 

 

 

Nog even wat wetenswaardigheden

 

Met Ghilly weer goed, heeft de overval goed verwerkt, en fiets nog steeds goed, een taaie rakker.

Ghilly en Rico hebben in Mendoza ook armsteunen gekocht en vinden dat heerlijk. Dus nu rijden er al  personen met armsteunen.

Ook anderen hopen in Barriloche, over 6 dagen armsteunen te scoren.

 

Zelf zou ik niet meer zonder kunnen, doe dit al jaren en geeft zo veel rust tijdens het fietsen, het lukt me zelfs op unpaved op mijn armsteunen te rusten.

 

Mensen het lukt nog niet om Chos Malal een werkend wifi  te vinden.

We zitten nu in een restaurant met wifi zone. Echter het werkt niet. Kwestie van recette van reuter maar de juffrouw doet het niet, wacht op haar baas, en die…ja die slaapt nog, ze weet nooit wanneer hij wakker wordt. Dus maar hopen dat het vandaag nog lukt, anders wordt het ws pas weer over een week in Barriloche.

 

Nog 33 etappes, 23 dagen timing, 3400 km , 40 dagen voordat ik terugvlieg naar Holland

 

Mensen weer allen bedankt voor de reacties.

Leuke reacties ook in mijn gastenboek, en kijk ook eens naar de site van Bike-dreams onder Andes, of facebook van Bike-dreams (staan mooie foto,s op)

 

Voor nu….

 

Hasta Luego, Harry

.

 

Etappe 73                           Bushcamp Buta Billon –Barrancas            101 km 50 % paved en 1208 hoogtemeters

Het weer            warm en zoning, 37 graden, weinig wind, in de middqg lich tegenwind

Hoogste punt    1750 meter

Laagste punt     1150 meter

Hoogte buta billon          1225 meter

 

 

We zitten in Pantogonia, De rio Barrancas is de noordelijke grens van Pantagonia, dat de landen Argentinië en Chili beslaat.

Wat het weer betreft merken we nog niet dat we in Pantogonia zitten , maar dat zal wel een keer komen. We hopen alleen maar dat het goede weer nog even aanhoudt. Wat betreft hebben we ook helemaal niets te klagen sinds hert vertrek in Quito, slechts enkele dagen  wat bewolking gehad, slechte enkele dagen een lichte regen van korte duur, eenmaal een hagelbui, ja wel heel koude nachten, en naar Ceros de Pasco ja dat was heel koud, maar verder alleen maar goed weer. Dat het maar lang mogen aanhouden.

Vannacht nit echt goed geslapen, veel wakker, wel lekker gerust, en als je dan wakker bent en je kijkt uit je tentje en ziet de miljoenen sterren aan de hemel, dan is dat ook genieten. Heerlijk liggend in je tentje, kijkend naar de sterren, mijmeren over het leven, van nu en van wat komen gaan, de serene rust van de nacht, de sterren aan de hemel, gewoon het mooie  van een bushcamp. Het is ook opvallend dat ik de bushcamps wel makkelijk kan onthouden waar en wat en hoe, maar van de campings veel minder.

 

Ik sta iedere dag weer verbaasd hoe ik redelijk fit ik me voel, en hoe ik iedere keer maar weer herstel van de dag er voor.  Er zijn momenten genoeg dat ik dan wat langer zou willen blijven liggen , of net even een dag langer rust wil, aan de andere kant, blijven we zo wel in het ritme.

S morgens kun je je nog stram en wat moe voelen, meestal weet ik dat het na een km of 30 wel weer over is en alles weer soepel draait.

Bij aankomst op een bushcamp of camping, dan voelen we wel nu dat de bovenbeen spieren aardig gespannen zijn en wat pijnlijk, komt voornamelijk van het unpaved rijden, toch een andere manier van rijden. Massage is er dan niet bij, gewoon op een natuurlijke manier , veel rusten dus in mijn geval, zorgen dat de benen de volgende dag hun werk wer kunnen doen.

 

Enfin deze dag verlaten we de bushcamp door eerst de familie die daar wonen hartelijk te bedanken voor de gastvrijheid. De familie bestaat uit; man , vrouw en dochter van 4 jaar. In 1973 zijn daar de bomen geplant (zie foto) en ze houden hier voornamelijk geiten. Voor het verblijf willen ze niets hebben, zelfs zo dat ze voor ons allen vers brood hebben gebakken in een speciale over, heerlijk vers witte brood, ook genoeg voor de lunch, ook daarvoor wilde ze niets hebben.

 

De eerste 20 km waren paved en werden in groep gereden, maar we waren nog niet op het unpaved en het hele veld ligt uit elkaar. De meesten stopten direct om lucht uit hun banden te laten lopen, zelf reed ik door en wilde eerst zien hoe goed, of hoe slecht het unpaved was.

Uiteindelijk doe ik na 40 km wat lucht uit de banden.

 

Na 40 km stijgen we van 1200 meter naar 1775 meter op een wat moeilijker stuk unpaved.

Inmiddels is de temperatuur opgelopen tot 37 graden  met weinig wind.

Als 6e kom ik boven aan bij de lunch. Als ik arriveer snelt Fred al weer weg, opweg naar tijdwinst op Ilka. Zelf ga ik vandaag bijzonder goed, niet goed genoeg voor om Fred in te halen, maar wel om staande wat brood te eten en wat te drinken, bananen in mijn achterzak en hup op pad achter Fred aan.

Bij de finish kom ik als vijfde aan, slechts 12 minuten achter Fred.

Weer een mooie dag, wat mooie foto,s gemaakt, genoten van het warme weer en heerlijke pittig doorrijden, om kwart over een zijn we alweer op de camping, een hele middag voor ons,

Het voordeel van vroeg binnenkomen is, beste plekje voor tent in de schaduw, lekker lang rusten, hete soep, en even dorpje in voor ijs en cola.

 

Voor sommige was het vandaag toch weer zwaar en vermoeiend, Ik merk dat ik niet meer afval en nog steeds 75 kilo weeg. Wel zie ik er magerder uit, maar mijn gewicht blijft hetzelfde doordat mijn spieren zwaarder worden.

 

Mensen dit was het weer,  als jullie iets te vragen hebben, of items willen horen waar ik over kan schrijven, zeg het me.

 

Hasta luego, Harry

 

 

Etappe 74           Barrancas –Chos Malal                                 94 8% paved  en 1424 hootemeters

Het weer            Ongekend warm voor Pantogonia, smorgens reeds 20 graden, smiddags 37 graden.

Hoogste punt    2400 meter

Laagste punt     1000 meter\

Hoogte Chos Malal         1000 meter

 

 

Al weer etappe 74, nog 33 etappes te gaan.

En al weer 6 dagen voorbij, alweer 6 dagen geleden dat we rustdagen hadden in Mendoza. Nu in Chos Malal, een dorp, stadje, van 23.000 inwoners. Morgen de 7de hier een rustdag, dat betekent voor ons 7 uur op staan en zorgen dat we om half acht in het enige restaurant zijn met wifi voor ontbijt en kijken of we onze verslagen op de site kunnen zetten. Dus toch vroeg op, anders zitten we daar met 30 man. Daarom nu in mijn verslagen vast schrijven van de afgelopen dagen.

We hebben net een bbq achter de rug, een fantastische bbq, met heerlijk vlees en heerlijke salades met stokbrood en diverse sausjes.

Tussendoor kregen we een race te paardenrace te horen. Dat zit zo: In Australië hebb3n ze op 6 november een nationale feestdag, dit is de dag van de paardenrace  van het jaar. Heel Australie zit dan aan de buis gekluisterd en er wordt volop gewed. Zo ook dus hier bij bike dreams. Enkele aussies organiseerden dat. Inleg allen 10 pesos, Dat is 24 maal 10 pesos is 240 pesos. Er lopen 24 paarden mee, en een ieder, of koppel krijgt voor die 10 oesos inzet een paard toegewezen. En het betreffende nummer. 1e prijs 140, 2e prijs 70 3e prijs 20 en nummer laatst krijgt zijn inzet terug.

Tijdens de BBQ werd via internet van een aussie, de microfoons hard aangezet en de race werd weergegeven. Het was dus echt en de sfeer ook. Laat nu mijn paard 2e worden.

 

Verder werd er tijdens de bbq aandacht geschonken aan de presidentsverkiezingen in Amerika. Bij iedere uitslag van een staat schijnt het een gewoonte te zijn, volgens michelle om een wodkamixie te drinken, de uitslag ongeveer twee uur vannacht hier. Nou daar ik dus niet aan mee. Ben benieuwd hoe luidruchtig ze nu zullen zijn.

 

Ik geniet het heerlijkst van mijn rust in mijn tent, en  morgenochtend er weer vroeg uit, in plaats van dronken worden en de hele morgen op bed liggen.

 

Maar goed de etappe van vandaag:

 

EEN VAN DE MOOISTE TOT NU TOE.

 

Vandaag was werkelijk fantastisch (zie foto,s  6  novem ber,  weliswaar bijna geheel unpaved en soms erg zwaar, maar zo,n een verschrikkelijk mooie omgeving.

We fietsten door een vulkaan gebied, langs bergen bedekt met sneeuw die steeds dichterbij kwamen, de kleuren van  stenen van de vroegere lava, de velden met mooie gele bloemen, en dan is unpaved, een mooi smal weggetje te midden van het landschap, zonder auto,s alleen maar stilte, niemand anders dan alleen jezelf of het kleine groepje waarmee je fietst. Vandaag met Fred en Ghilly gefietst, heel relax. Er was ook geen timing. De reden hiervan wqas, dat men kon kiezen tussen de paved route naar Chos Malal, 125 km en minder mooi, of de unpaved route van 94 km, met prachtige vergezichten en een prachtige omgeving. 6 mensen kozen voor de paved, de rest oor de unpaved.

De eerste 40 km was het klimmen op onverhard van 1200 naar 2400 meter en dat was best zwaar, er waren stukken dat mijn achterwiel alleen maar begon te spinnen, soms dus kleine stukjes moeten lopen. Om 8 uur vertrokken en na dat we lunch hadden gehad was het reeds 13.00 uur  een gemiddelde dus van 8 km per uur. Maar het deerde niet, het weer was goed, lekker warm en de omgeving adembenemend.

Na de pazue was het nog meer genieten, We gingen dalen naar uiteindelijk 1000 meter, en deden daar 54 km over, door het ruige wegdek ga je dan weliswaar niet hard maar toch heerlijk relax naar beneden en genieten van de omgeving. We waanden ons in een decor van waar vroegen de bonanza en rawhide films werden opgenomen, op de foto,s komt niet alles goed tot uiting, maar het was weer zo prachtig deze middag.

Vandaag krijgt een plaatsje in de top 5 denken we.

De camping is sober, maar ok, je went er aan dat er maar twee douches met lauw water zijn en twee toiletten .

Het stadje ziet er gewoontjes uit, wel veel winkeltjes die hetzelfde verkopen, allemaal kleine ondernemers.

 

Helaas op de camping geen wifi. Dat zal in Argentinië toch  wel een probleem blijven. Doordat we niet meer in hotel of hostel overnachten, zijn de internet mogelijkheden afgenomen,.

Morgenochtend dus proberen in het restaurant tijdens het ontbijt.

 

Verder morgen toch mijn banden wisselen  voor slechts een dag. We krijgen overmorgen een tocht van 161 km en 100 % paved. Nou dan wil ik er wel weer  staan dus dan toch maar 30 mm banden ipv 50 mm banden.

 

Ja hoe is het in de groep hoe staat een ieder er voor.

Je ziet dat sommige mensen sterker worden en sommige wat moe worden. Voorin wordt nog volop geraced. Lee is bezig om Colin in te lopen voor plaats nummer 2. Lee is nu toch wel zo sterk, alleen Jonathon kan hem volgen. Colin kan deze twee niet meer bijbenen, maar heeft volgens mij genoeg uren voorsprong op ik. De laatste 6 dagen heb ik weer uren gewonnen op Ilka en blijf dus op nummer vier. Fred is de coming man, werd iedere dag vierde en heeft uren op ilka gewonnen en begint ilka nu te naderen. Op mij heeft Fred de afgelopen week een 40 minuten gewonnen. Fred heeft duidelijk ook gekozen voor een goede plaats in het klassement.

 

Voorop blijft staan dat we ons niet de vernieling in gaan racen. Het moet  ontspannen blijven gaan.

Werd rijdt Tamsin bijzonder goed, gaat geheel haar gangetje en als ze moe is gaat ze onderweg een dutje doen, maar komt altijd op tijd binnen en heeft toch een hoog gemiddelde van het aantal gereden km

Ja en de 9 die nog steeds alles hebben gereden blijven het goed doen, voor al die negen is nog steeds geen reden om bezorgd te zijn of ze de 100% wel of niet zullen halen.

Maar ja we zijn nu in Pantagonia . Daar vallen vaak veel mensen uit (lees in de truck)

 

Mensen moet mijn lap-top weer opladen, accu leeg, dus

 

Hasta Luego, Harry

 

 

                                                    

 

Woensdag 31 oktober 2012

2e rustdag Mendoza

Heerlijk geslapen vannacht, en vanmorgen naar supermarkt op 300 meter van camping, daarna heerlijk met een man of 6 soort brunch . Echt een prachtige en nu rustige camping, heerlijk om bij te komen, de een doet zijnfiets de ander zijn blog en weer andere wat kletsen, vanmiddag om 4 uur naar de stad voor koffie en avondeten, vanmiddag nog even een tukje doen. Want rusten is de beste remedie om goed in conditie te blijven.
Michelle gisteren natuurlijk nog hartstikke ziek van de drank, wat een zuipschuit is dat, volgens mij is dat allemaal ter compensatie van het een en ander en dat geldt ook vor de twee engelsen.
Maar ja als zij zich niet goed voelen gaan ze gewoon met de truck.

Wij morgen gewoon weer op pad voor de voglende sectie, sectie 7
hieronder de ritten voor de komende dagen, kan het niet helemaal recht krijgen, maar het is eerst, dag, en datum, dan het getal van etappe, en daarna waar we slapen, vervolgens het aantal km, hoeveel procent paved en hoeveel hoogtemeters

Dag   datum       etappe      land  overnachting      km paved  h.meters

 

 

93 Wednesday 31-okt Restday 22 Argentina Mendoza Camping

94 Thursday 1-nov   69 San Carlos ( Mendoza ) Camping    140 100% 999

95 Friday 2-nov       70 Argentina Ruta 40 Bushcamp           118 18% 1177

96 Saturday 3-nov   71 Argentina Malargue Camping           131 84% 494

97 Sunday 4-nov      72 Argentina Buta Billon Bushcamp      115 81% 916

98 Monday 5-nov     73 Argentina Barrancas Camping          101 50% 1208

99 Tuesday 6-nov    74 Argentina Chos Malal Camping         94 8% 1447

100 Wednesday 7-nov Restday 23 Argentina Chos Malal Camping

101 Thursday 8-nov 75 Argentina Las Lajas Camping           161 100% 1265

102 Friday 9-nov      76 Argentina Aluminé Camping            131 51% 1516

103 Saturday 10-nov77  Junin de los Andes Camping           120 39% 1144

104 Sunday 11-nov 78 Argentina Ruta de 7 Lagos Camping    90 98%  987

105 Monday 12-nov 79 Argentina Villa la Angostura Camping  61 22%  871

106 Tuesday 13-nov 80  San Carlos De Bariloche Camping     86 100% 746

totaal                                                                         1.348 66% 12.770

 

 

Dinsdag 30 oktober 2012

Rustdag in Mendoza

Nou dus bijna geen Mendoza, maar rustdag op de camping, eerst ontbijt van de restjes van gisteren en toen heerlijk keutelen, mijn fiets gedaan met hulp van Richard de mecanicien, mijn ketting en cassette ver nieuwd na ruim 8.000 km en mijn schijfremmen achter vernieuwd , die waren bijna helemaal glad, verder nu na 7.000 km fietsen in Zuid Amerika mijn spatborden eraf gedaan en mijn akso slot, ja nu pas, ant nu gaan we tot aan de zuid pool toch wel veel wind verwachten en bij zijwind heb ik alleen maar last van de spatborden. Daarna mijn fiets helemaal schoongemaakt en ziet er nu bijna uit als nieuw, zal er morgen een foto van maken en als inzet op de site zetten.
Oja Rigo heeft boor mij twee bidonhouders en twee bidons gekocht, de plastic bidonhouders die op de fiets zaten waren verschrikkelij kop unpaved, geen bidon bleef erin zetten, regelmatig moest ik weer terug omdat ik weer een bidon was verloren, zelfs extra sokken om de bidon heen bood geen soulaas, dus maar nieuwe monteren.
Nu is het donker op de camping , het is half negen en Fred en ik hebben in Mendoza (even 2 uurtjes geweest), onze broodjes en kaas en yochurt en meer lekkers gekocht voor op de camping te eten. We hadden geen zin in uit eten te gaan (al weer), dus lekker op de camping onder een lichtje aan een tafel, niemand verder op de camping, de rest in Mendoza. Het centgrum van Mendoza is trouwens een groot winkelcentrum en een groot terras, ja wat hebben wij fietsers daar nu te zoeken.

Zo,n rustdag doet goed, de benen voelen we allebei nog, vanavond vroeg in de tent en morgen lekker uitslapen en ws op de camping blijven, keutelen dus......

Oja, in mijn vorig verhaal nog vergeten te wschrijven, dat Wilbert dus weggaat vandaag en Rob daarvoor terug komt. De familie van de Kraats weer naar huis vliegen, en de Familie Bridgefort weer naar Australie gan. Bijgekomen zijn Gerda, de vriendin van Jaap, de kok, Arunas, de Australier en blijft bij ons tot Ushuaia en dus de Zoon van Paul, Sander.


De site van Bike dreams is nog niet bijgewerkt, de ranking dus.
De stand is nu zo dat er nog steeds 9 mensen zijn die iedere kilometer heeft gereden, darbij de vier Nederlanders en Ghilly de Belgische.
Ik ben intussen opgeschoven naar plaats vier en sta ongeveer een half uur voor op Ilka.

Tot zo ver wat wetenswaardigheden.

Hasta luego, Harry

Dinsdag 30 oktober 2012

Etappe 65                           San Jose de Jachal – Tocota        116 km 70% paved 1806 hoogtemeters

Het weer                            Zeer warm en een eer warme wind, 37 graden

Hoogste ount                   2650 meter

Laagste punt                     1200 meter

Hoogte Tocota                 2650 meter

 

Tot de lunch kwam ik met fred te rijden, groep 2 reed voor ons niet in lijn,, we hadden er meer last van dan gemak. Na de lunch nog even paved en toen 30 km unpaved, en hoe unpaved, om gek van te worden, van grindbak naar zandbak, naar wasbord etc.  en zo,n warme wind, dat je edere 2km wel iets moest drinken.

Ben op unpaved eigen tempo gaan rijden, en omdat het omhoog ging kon ik het aardig rijden. Mede door een lekke band van colin werd ik nog derde vandaag, maar wat was het afzien en wat deden mijn bovenbeen spieren zeer, na de douche was, soep etc, direct plat en een paar uur rusten, om klaar te zijn voor de volgende dag. Vandaag was full timing.

Vandaag weer een verjaardag gevierd, nu die van adrian de Engelsman. Adrian drinkt (zuipt) nogal veel bier, dus hij kreeg een taart met daarin 6 blikjes bier, daarna was er de echte taart.

Maar wat zat iedereen er vandaag er door heen, vooral door het unpaved in combinatie meat de zeer warme, uitdrogende wind.

 

 

Etappe 66                           Bushcamp Tocota – Barreal        129 km 58% paved en 695 hoogtemeters

Het weer                            Warm en zonnig, warme hete wind,

Hoogste punt                   2650 meter

Laagste punt                     1400 meter

Hoogte Barreal                                1800 meter

 

 

Vandaag Didier jarig en om dat te vieren, had Wilbert iedereen persoonlijk benaderd om op elkaar te wachten zo,n 200 meter voor de lunch. Dus geen timing vandaag, maar tot de lunch wel verschrikkelijk offroad fietsen en weer grindbakken, zandbakken etc. Volgens Wilbert nog slechter dan 2 jaar geleden, gelukkig hadden we wat rugwind.

Vlak voor de lunch wachtte we dus op elkaar, en daar kregen we toeters en bellen en feestmutsen op, en al toeterend trokken we naar de lunchtruck van didier, die geheel verbouwereerd dit gadesloeg.

Na de lucnh met een klein groepje relax naar de bushcamp op 2650 in tocota gereden. We overnachtten op de plaats van de politie, die hier met 3 man zijn gelegerd om drugsmokkelaars in de gaten te houden en verder zich wat verveelden. Ze zijn hier een maand gelegerd en worden dan afgelost. Wij mochten gebruik maken van hun douches en toiletten.

 

 

 

 

Etappe 67                           Barreal – Uspallata-        112 km    37% paved en 808 hoogtemeaters

Het weer                            Warm en zonnig, rugwind, minder warme wind

Hoogste punt                   2450 meter

Laagste punt                     1150 meteer

Hoogte uspallata             2000 meter

 

Vandaag geluk gehad, we bereidden ons voor op een 70 km off road, met weer zandbakken en grindbakken, echter reeds 35 km van die 70 waren reeds geasfalteerd sinds 2010 en dus viekl het reuze mee. Ook de unpaved was redelijk te doen. Tenminste als ik in groep 2 iedereen op unpaved los kan rijden dan moet het toch redelijk zijn.

De laatste 30 km vandaag waren weer paved met een dalend karakter. Heerlijk als je dan na de drie bekende koplopers als vierde richting de camping scheurt met een gemiddelde van 40 in het uur ondanks wat tegen wind. Vandaag weer als vierde aangekomen.

Kortom een rustige , goede dag, wat foto,s en een film gemaakt van het uitzicht op de  besneeuwde  bergtoppen, en reeds om 13.00 uur binnen en geheel niet moe.


Vanmiddag dus naar het centrum van het dorp gegaan voor, ijs, voor cola, voor taart en voor wifi.

Een gezellig dorpje met paardenrennen en wielerwedstrijden.

Vanavond weer een voortreffelijk maaltijd gehad, stew met kip, en heerlijke groente.

 

Morgen dus naar mendoza, eerst 1000 meter klimmen naar 3000 meter en dan behoorlijk dalen naar eerst 800 meter en weer stijgen naar 1000 meter. De afdaling moet heel mooi zijn, dus veel foto,s maken

Timing morgen half  tot op de top.

 

 

 

Etappe68                           Uspallata – Mendoza    114 km                62% paved en 1270 hoogtemeters

Het weer                            Tot de top van 3000 meter helder en rond de 15 graden, daarna in de afdaling bewolkt, en oplopend tot 20 graden

Hoogste punt                   3020 meter

Laagste punt                     850 meter

Hoogte Mendoza            1000 meter

 

Nou het was me een dagje wel weer, de laatste dus voor de rustdagen, twee rustdagen die we hard nodig hebben. Ik tenminste wel, begin aardig te merken dat de vermoeidheid in mijn body voelbaar is, de benen gaan altijd nog wel, maar na 6 pittige dagen voel ik aan heel mijn lijf dat ik even wat rust nodig hebt.

Enfin vandaag weer een dag om nooit te vergeten. Eerst klimmen onverhard van 1000 meter naar 3000 en vervolgens onverhard af te dalen naar 800 meter om vervolgens verhard op een kaarsrechte weg door te fietsen naar Mendoza, op 1000 meter.

Verder voor het eerst gemerkt dat het niet overal veilig is in zuid amerika, in een achterstandswijk van mendoza, waar we doorheen moesten fietsen, werd Ghilly, een tengere vrouw van 60 jaar  van haar fiets geduwd en probeerden twee mannen van rond de 16-18 jaar haar fiets te ontvreemden.

Op de camping vandaag maar de helft van de mensen, de rest naar een hotel. Van 8 uur s,avonds een party ter gelegenheid van de vertrekkende mensen, welke startte met een heerlijke bbq, maar dat door een vijftal mensen werd doorgezet met harde muziek tot 3 uur snachts, echt aso.

Enfin zo gebeurt er toch wel heel wat een op een dag.

 

Nu even in detail.

Gisteren ochtend dus om 8 uur gestart voor een etappe van rond de 110 km, direct al unpaved, zo,n 30 km klimmen naar 3000 meter hoogte. Iedereen weer heel snel er vandoor. Ik weer zoals gebruikelijk rustig starten, achterin, en na zo,n 10 km begin ik dan in mijn ritme te komen. Een goede lijn zoeken op het unpaved en met zo,n gemiddelde van 10 km per uur omhoog ploeteren, Want dat is het toch op onverhard. De omgeving weer prachtig en vooral boven op de top een heel mooi uitzicht op de hoogste berg van Zuid Amerika, de Aconcagua. Vanuit Mendoza worden veel reizen georganiseerd naar deze berg, bekend bij de echte klimmers.

Boven op deze top worden veel foto,s gemaakt, zie inzet foto.

Na de lunch een geweldige afdaling, prachtige vergezichten, een afdaling van 2000 meter hoogteverschil, 165 bochten (grote) totaal met de kleine bochten 365 bochten n dat op onverhard terrein. Dit betekent, genieten van het uitzicht maar tegelijkertijd  geconcentreerd blijven fietsen, je handen continue aan de remmen. Onderweg enkele foto,s genomen en een filmpje, dat geeft aan hoe mooi zo,n afdaling is, en de omgeving is. Hoop dat het me lukt de film op de site te zetten.

De verbinding hier op de camping is heel slecht.

Ik zit nu voor mijn tent, het is dinsdagmorgen rond 10 uur en net met elkar ontbijt genomen van de restjes van gisteren. We zouden oorspronkelijk vanmiddag om half een naar een wijngaard gaan voor een bbq en wijngaard bezoeken en wat wijn proeven Paul, de Australiër had dit georganiseerd.

We gaan echter niet, het is 40 km met6 een taxi erheen gaan, en dan reeds om half een bbq, nee dat doen we toch maar niet. Nu lekker rustig tot een uur of vier op de camping en dan vanmiddag met een taxi naar het centrum, voor wat drinken, avondeten en internet.

We gaan echt proberen deze dagen te rusten om klaar te zijn voor de volgende 6 dagen, waarin weer 700 km veelal unpaved gefietst zal moeten worden.

 

Enfin terug naar de fietsdag van gisteren. Halverwege de afdaling kwam de zoon van Paul Otten ons tegemoet, hij fietst mee tot Ushuaia en kwam zijn vader alvast tegemoet. Samen met Babette en ik fietsten we naar Mendoza , Sander ( de zoon van Paul) wist de weg en bracht ons via de kortste weg naar de camping, 7 km buiten het centrum.

 

Een paar uur later horen we het verhaal van Ghilly. Ghilly fietste door de eerste wijken van Mendoza en wordt als er even geen auto,s voorbijkomen, voorbijgereden door twee mannen op een scooter, ze gaan naast Ghilly rijden en duwen haar van de fiets. Ze valt op de grond en direct springt een van die mannen op haar en willen geen geld, maar proberen haar fiets te pakken.

Maar dan ben je bij Ghilly aan het verkeerde adres. Weliswaar een tengere vrouw, maar met fietsen hebben we al gemerkt dat ze een zeer grote wilskracht heeft.

Alles mogen ze van haar hebben , behalve haar fiets, iedere fucking inch zal ze fietsen.

Mert een revolver sloegen ze haar , vooral op haar knie in de hoop dat ze haar fiets los zou laten, maar revolver of niet, Ghilly dacht, nooit loslaten, intussen begint Ghilly te schreeuwen en te schreeuwen om hulp en warempel  er komen mensen uit een huis aangesneld, en komen haar te hulp, de mannen smeren hem, een bibberende Ghilly achterlatend, ze krijgt water van die mensen, en komt op adem, even late komt Didier met de Truck langs en blijft achter haar rijden tot aan de camping, waar Ghilly weer wat tot zichzelf komt.

Ja eigenlijk moet niemand in een grote stad alleen fietsen, je bent dan toch kwetsbaar, zeker als vrouw zijnde.  In dezelfde straat werden Dean en Jacqueline, de twee Amerikanen, tegen gehouden door een vrouw, met goede bedoelingen, ze eisten van hen hun fiets in de transit auto te doen en met haar mee te rijden, want deze buurt is veel te gevaarlijk voor jullie gringo,s zei ze.

Dean en Jacqueline weigerden, en er gebeurden met hen niets.

Zelf heb ik niets gemerkt in deze buurt maar dat kwam waarschijnlijk dat wij met z,n vieren fietsten.

 

S,avonds dus de BBQ, was erg gezellig, om 12 uur ging ik naar bed, helaas zijn er altijd weer mensen bij de groep die het laat maken, met veel herrie en harde muziek. Om 3 uur vannacht was het stil en kon ik eindelijk gaan slapen.

 

En nu proberen de verhalen te plaatsen, en dan rusten, rusten ……..want in november 27 fietsdagen en slechts 3 rustdagen. Nog 39 etappes, nog 4100 km, nog veel genieten.

 

Mensen Hasta luego, Harry

 

Zondag 28 oktober 2012

Hallo lieve volgers,

De reacties waren weer heerlijk om te lezen,
De verhalen van etappe 65,66,67 en morgen 68 krijgen jullie tijdens twee rustdagen in Mendoza.
Nu zit ik in een restaurant van een hotel van het dorp waar we campiong hebben. We waren vandaag vroeg binnen, ik om 13.00 uur, en dus tijd genoeg om even te kijken waar wifi is.
Normaal zou vandaag ook een zware dag zijn geweest zoals de twee voorafgaande, maar vandaag was van 80 km 50 km alweer geasfalteerd en hadden wa redelijk wat rugwind vandaag.
De laatste 30 km paved gingen met een gemiddeld van over de 40 km per uur, met rugwind.
Even een goede dag en de moeheid van de vorige dagen spoelen weg. Wat is het laatste dagen vermoeiend geweest. Ook wel mooi hoor, we hadden gewoon direct naar mendoze over r40 kunnen gaan, maar om wat schoons van de natuur te zien gingen we via een omweg. Zie foto,s van de afgelopen dagen, misschien vandaag nog op de site anders wordt dat over een paar dagen in mendoza.
Ja de latste dagen veel unpaved, en niet zomar unpaved, grindbakken, zandbakken, wasbord, alles hebben we gehad, zandstormen, dan rij je zo 20 per uur en dan opeens wammmmm, st je stil in een grindbak, en moet je lopen.
De bovenbeenspieren hebben dan het dan ook behoorlijk te verduren gehad.
En wat is dan de remedie;  aankomen, tent opzetten, douchen, wassen. koude douche meestal, maar dat geeft al niet meer, als je bezweet bent wil je wel even douchen, dan vooral veel bijdrinken, veel soep en broodjes en van 5 tot 7 uur slapen, om 7 uur avondeten en dan direct weer slapen. Ik slaal op vermoeiende dagen toch wel gauw 11 uur per dag, zal wel moeten om te herstellen.
Deze dagen verlangen we allemaal toch wel naar onze rustdagen in Mendoza. We raken er aardig doorheen. Het iedere dag weer opstaan om en rond 6 uur, iedere dag wel of geen zin, in je ritme blijven, van vooral goed eten en drinken, en altijd maar een behoorlijk tempo rijden overdag, nooit meer een dorpje onderweg voor een cola stop, alleen de lunch is de enige rustplaats voor de hele dag.
Je zit in een ritme en doet er aan mee. Het bevalt me wel, het schiet lekker op en de middag is wat langer. Toch begin ik het wat rustiger aan te doen, laat nu de eerste drie gaan, en start wat langzaam om na de lunchstop vaak gas te geven, dan ben ik op toeren. Kom dan ook regelmatig als vierde aan. VBoelt goed. Want als je je moe voelt en toch nog redelijk voorin kan meekomen, dan is het tenopzichte van anderen niet verkeerd.
In mendoza, weer veel rusten en natuurlij kde stad bezichtigen.
In mendoza, gaan de familie van de Kraats, weer nar huis, Wilbert van de Crew wordt afgelost door Rob, en de familie Bridgfort gaan weer terug naar Australie, daarkomt bij dat de zoon van Paul erbij komt en Rob dus van de crew en nog twee anderen, namen even kwijt en boekje niet bij me.

Ja en dan gaat het weer opnieuw beginnen, we zijn er nog lang niet, na mendoza nog 39 etappes, 4000 km, en in november maar drie rustdagen  en 27 fietsdagen. Wordt met de wind en het kouder worden van de dagen nog een hele opgave. Maar goed, ga er maar vanuit dat het nog steeds goed is gegaan en dat het zo zal blijven. Het motortje maar goed opladen in Mendoza.

De verslagen van etappes, 65 t/m 68 zullen sobver van aard zijn.
Ik probeer nog wel even wat foto,s te plaatsen,

mensen moet zo weer naar de camping voor avondeten, dus.....

Hasta Luego, Harry

Zondag 28 oktober 2012

Etappe 64                           Bushcamp villa Union – San Jose de Jachal  143 km 100% paved 886 hoogtemeters

Het weer                            Zonnig en warm rond de 29 graden

Hoogste punt                   1400 meter

Laagste punt                     1175 meter

Hoogte San Jose Jachal                1375 meter

 

Vandaag een pittige dag, niet alleen omdat het 143 km was, maar ook omdat er toch aardig wat pittige klimmen inzaten en tegen wind, weliswaar niet al te sterk maar toch.

In het begin de kopgroep proberen bij te houden , maar dat ging al gauw te snel voor me. Jonathan, Lee en Colin voorop en daarachter: Paul de Australiër, Adrian  de Australiër, Jolanda en ik.

Voor de lunchstop weerden we nog juist ingehaald door de groep Wilbert met Fred en Ghilly.

Na de lunch met mijn groepje op weg. Heel gedisciplineerd om beurten   , kop over kop , af en toe stoppen voor foto,s, vooral de laatste 30 km was weer een mooie omgeving. Daarvoor ook wel, maar wel eindeloze kaarsrechte wegen.

In dit groepje ging het me gemakkelijk af, af en toe iets zachter fietsen zodat Paul en Jolanda bij konden blijven.

Om tien voor twee (8.15 uur vertrokken) bereikten we het hotel.

De groep Wilbert zat daar kort achter (tien minuten)

Na de was gedaan te hebben en de overheerlijke soep gegeten te hebben en ….weer volop vers fruit, hielden we onze siesta, tot 7 uur geslapen. Daarna het stadje in, de restaurants pas om 9 uur open, dus maar eerst een ijssalon in.

Uiteindelijk om half elf weer op onze kamer, nog even een verhaaltje schrijven en hup slapen, want morgen wordt een hele zware dag voorspelt, veel klimwerk, 1800 hoogtemeters en heel erg slecht unpaved terrein. We zullen zien. Ik voel me nog steeds goed en zie de dag met goede moed tegemoet.

 

Hasta luego, harry

 

 

 

Woensdag 24 Oktober 2012

Inzet foto, onder weg naar Villa Union, bijna op de top.

Etappe 63   Chilecito - Villa Union      120 km  50% paved 1250 hoogtemeters
Het weer   Warm en zonnig, zo rond de 30 graden, heerlijk windje
Hoogste punt   2100 meter
Laagste punt     1100 meter
Hoogte Villa Union   1100 meter

Toch een verslag vandaag, we hebben bushcamp bij een benzinestation, vrij grote, bij Villa Union. Hier kunnen we gebruik maken van het toilet en wasbakje en natuurlijk drank en ships te koop.
De tent staat intussen, iedereen nu binnen, de eersten rond 1 uur in de middag , de laatste half zes. Ik zelf zo rond kwart over twee.(gedeeld vijfde)
Terwijl ik hier in de schaduw onder een afdakje bij het benzinestation zit te typen, wordt door bike dreams het avondmaal voorbereid. De soep en broodjes hebben we intussen al gehad.
Vanmiddag even geen slaapje. We moesten namelijk lang wachten op de truck die de bushcamp bepaalt. De andere truck was vanmorgen defect, kwam de berg niet op en moest terug naar Chilecito. Die truck is nog niet in de bushcamp. Dit betekent voor de organisatie nogal was inprovisatie, maar dat lukt ze aardig.
Door het wachten wat tijd om rond te kijken in het dorpje,. In een toeristenwinkel een mooi t -shirt gekocht van route 40, die wel 6000 km door zuid amerika voert en die waarop wij regelmatig fietsen met soms een kleine bypass om wat meer van de mooie omgeving te zien.
Zo ook vandaag. Vandaag vertrokken we uit chilecito en maakten een omweg van ongeveer 10 km door unpaved gebied bergop. Dit was een mooie route, het unpaved gaat me steeds beter af en het klimmen lukte me ook aardig.
Na 35 km kwamen we weer op de route 40 terecht. Eerst zo,n 30 km unpaved en omhoog naar 2100 meter en daarna afdalend naar Villa Union. Een mooie route en de zwaarte viel reuze mee, vooral omdat de wind niet zo erg hard was vandaag.
Dus een redelijke rustige dag, ondanks dat er wel gewerkt moest worden en weer 120 km gefietst. Morgen een etappe van 143 km en aan het einde wacht ons een hotel, de laatste tot 9 december.
Kortom ik ben de rustdag ardig doorgekomen, iedeeen klaagde over pijnlijke bovenbenen, ik ook, maar na een 20 km fietsen vandaag is dat weer gauw over. Dus niets geen zalfjes, gewoon weer gaan fietsen is de remedie.

Mensen de foto,s komen misschien wat later, nu alvast het verslag


Hasta Luego, harry

Dinsdag 23 oktober 2012

Inzet foto: De tuin van ons appartement, zie verder foto,s onder Chilicito.

Dinsdag 23 oktober 2012-10-23

Rustdag in Chilecito ,

een stad van 30.000 inwoners en alles in Chilicito komt over als een ontwikkelde stad waar de mensen het heel goed hebben. Luxe winkels, mooie auto,s, veel scooters, en prachtige huizen.

De plaza in het midden van de stad, dat is toch zo mooi in dit soort landen, dat ieder beetje dorp en stad in het centrum een prachtig gelegen Plaza hebben, war je dan ook meteen alle voorzieningen voorhanden hebt, zoals restaurants banken en winkels en …in Argentinië overal terrassen.

We hebben het geluk dat het hier voorjaar is, alles is groen, en ziet er verzorgd mooi uit.

In de zomer over twee maanden is het hier bloedheet, maar dan zijn wij al richting Pantagonie.

Trouwens vanaf gisteren zien we alweer de besneeuwde toppen van de Andes Gebergten. We zullen de besneeuwde toppen vanaf nu weer blijven zien tot in Ushuaia.

Je merkt dan ook meteen dat wanneer er zo veel wind staat al gisteren dat de wind ook koud is terwijl de temperatuur toch 25 graden is.

 

Chilicito is een stad waar je makkelijk een week vakantie kunt houden, vooral als je in het appartementencomplex zit waar wij nu verblijven.

Vanmorgen om 10 uur opgestaan, voor het eerst sinds Quito zo lang uitgeslapen. We hadden het nodig. De bovenbeen spieren hadden dit nodig. Wat hadden we allemaal  (bijna iedereen) last van onze bovenbeen spieren.

De tocht gisteren met windkracht 7 tegen met regelmatige windstoten maakten het een zware tocht, tegelijkertijd moesten we ook nog zo,n 900 meter klimmen.

Sommige rijders kwamen pas om half zes binnen en reden, zoals ze zeiden niet harden dan tussen de 6 en 10 km per uur.

Wij konden in ons groepje klimmend nog de 14 a 16 km halen en op het vlakke rond de 24 km per uur.

 

Ja mijn tweelingbroer vroeg me in het gastenboek of onze km-tellers wel klopten. Hij vond onze gem,. snelheid nogal hoog.

Nou Frans het klopt echt wel. Ten eerste gingen we op die dag licht om laag, en dat scheelt toch wel erg veel. Verder behoeven wij op een traject van 160 km nooit voor een stoplicht of iets anders te stoppen. We komen namelijk helemaal niets maar dan ook niets tegen. Een grote vallei, lange rechte wegen, immer gerade aus, en als je dan in lijn rijdt met een groepje van 5, en je kunt van de 50 km 40 km in het wieltje en slechts 10km van de 50 km zelf kopwerk doen dan blijft de snelheid wel hoog.

Natuurlijk moet je dan goede conditie hebben. De banden tot het uiterste opgepompt en ….er lol in hebben.

Verder kunnen we merken dat we die  paar maanden op grote hoogten veel rode bloedlichaampjes hebben aangemaakt en nu we wat lager fietsen het ons beduidend makkelijker afgaat.

Verder hebben we natuurlijk  al rond de 6300 km gefietst en dat geeft alleen maar meer kracht en routine. Zo lang we gezond blijven moet iedere dag, hoe zwaar dan ook, haalbaal blijken, maar owee, als je maar even iets mankeert……Adrian Roff had deze week last van maakkrampen na het eten en kwam iedere dag direct een later binnen.

Gelukkig blijf ik dit nog bespaard en let goed op wat ik eet, behoudens dan mijn dagelijkse ijsjes, daar gaan er heel wat van naar binnen. Zo heerlijk schepijs hier.

 

Maar we zijn er nog niet.

Nog zo,n 4700 km te gaan.

De komende week weer 6 dagen, waarvan een bushcamp,  4 maal een camping en eenmaal een hotel (de laatste tot 9 december.

De komende week in totaal 731 km waarvan 45% unpaved en totaal 6600 hoogtemeters afwisselen op paved en unpaved bij temperaturen van rond de 33 graden.

6600 hoogtemeters wil zeggen, ofwel 6 X de Alpe d,Hues

Mijn focus is nu gericht op Mendoza, daar hebben we twee rustdagen op een camping en daar gaan vier mensen weg en komen er weer twee bij.

Ik bekijk mijn tocht iedere keer van rustdag naar rustdag.

En bereid me dan tijdens de rustdag weer voor op het volgend traject.

Misschien ben ik soms iets te serieus maar wil niets aan toeval overlaten. Op rustdagen zoals deze dan drink ik wel een biertje en een wijntje maar dat is dan alles. Verder vooral rust en fiets in orde maken.

 

Ja fiets in orde maken, eigenlijk niet veel werk, we kijken alleen nog maar naar onze ketting (schoonmaken en oliën , zo nodig banden verwisselen en remmen controleren, maar schoonmaken………..dat doet niemand meer en waarom zou je, na een dag unpaved is die weer net zo smerig.

 

Een andere vraag die sommige mensen mij  gesteld hebben is: “Zijn jullie, of ben jij Harry, al veel afgevallen”

Eerlijk gezegd heb ik me na de laatste keer bijna twee maanden geleden niet meer gewogen. Toen was ik al 6 kilo kwijt in 4 weken.  Nu weet ik alleen maar dat ik bij het aantrekken van mijn spijkerbroek , thuis mijn buik moest inhouden om mijn broek dicht te doen, nu kunnen er met gemak twee truien in.

 

Weer een ander gestelde van mijn tweelingbroer: “Het lijkt wel een wielerwedstrijd. Ik dacht dat jullie iedere dag een tourtocht zouden rijden.

Ja en nee.

Als je denkt ik ga met Bike-dreams fietsen, denk dan niet , met z,n 25tigen uit en samen thuis.

Niets van dat alles.

Op de dagen dat er timing is, zie je groepjes die elkaar vinden , vaak zijn dat twee groepjes en zijn dat de eerste tien van het klassement.

De overige15 rijden of op zichzelf of met tweeën in wisselende samenstelling en naar vermogen en proberen iedere dag weer de rit uit te rijden of de helft ervan.

Bij de eerste tien van het klassement zie je dan ook 9 rijders die tot nu toe alles hebben gereden.

Every fucking Inch dus , zoals wij dat noemen.

 

Bike-dreams geeft naar buiten aan dat het in eerste instantie een race is over 11.000 km, vandaar ook de ranking en het klassement, maar het staat een ieder natuurlijk vrij om zelf te bepalen hoe hard hij gaat, of hoe vaak rust hij neemt.

Nou moet ik zeggen dat de laatste week alleen de lunchstop een goede gelegenheid is om te stoppen, verder is alles open en winderig en niet plezierig om maar even langs de kant van de weg te zitten.

Snds  Bolivia komen we ook nauwelijks nog dorpjes tegen onderweg, en zoals we vaak deden in Peru (een inka cola stop) dat is er dus bijna niet meer bij.

Dus de een kickt erop om snel mogelijk binnen te zijn en dan nog een heerlijke middag heeft om te rusten een ander is al blij als die om half zes binnen komt.

 

Ik heb nu zo,n ruim 6000 km gereden met een gemiddelde van 21,8 km per uur. Gezien het vele klimwerk tijdens deze tocht  (totaal 100.000 hoogtemeters), teken ik voor een totaal gemiddelde in Ushuaia van 20 km per uur.

 

Mensen dit was weer even een beschouwing , ga nu even een pilsje nemen en heerlijk in de zon zitten.

Een mooie voorjaars middag, net vakantie,

 

Hasta Luego, Harry

Maandag 22 oktober 2012

Etappe 59   Cafayate - Santa Maria      78 km  85% paved  486 hoogtemeters
Het weer   Blijft mooi zonnig weer zo rond de 33 graden
Hoogste punt   1975 METER
Laagste punt    1650 meter
Hoogte Santa Maria 1975 meter

Tot de lunchstop (na 48 km ) was het timing vandaag. Dat betekent dat iedereen weer voluit gaat. De afstand voor mij is dan tekort en de beginsnelheid te snel.
Ik dacht vandaag wel in groep een te kunnen fietsen, maar reeds drie km wist ik  "dit is onbegonnen werk""  Ze ging met 40 in het uur ervan door en ik had direct last van mijn ademhaling. Dat is te snel , dan kreeg ik geen lucht, moet echt eerst 20 km warm draaien (zoals al eerder gezegd door mijn astma.
Ik ga dan alleen verder zo rond plaats 8 en haal met lieverlee wel weer enkele rijders in.
Deze dag kwamen vlak voor de lunchstop, zo,n 15 km er voor in een groepje met 6 man, en dat ging lekker en toch ook snel genoeg. Ik ben er de komende vier dagen op uit om Ilka van de vierde plek af te krijgen. Dus hou hem in de gaten.
7 km voor de lunchstop gaan we door een water dat horizontaal over de weg ligt. Ik rij voorop en ga door het midden, Dieper dan ik dacht een kei in het water welke niet te zien. Mijn snelheid van rond de 38 in het uur is te hard, wammmmm , klets, stootlek. Mijn eerste lekke band.
Nog 7 km te gaan, wat te doen, hier mijn band verwisselen kost wel erg veel tijd. Ik lig nog voor op Ilka dus ga ik achterop mijn zadel zittend om mijn lekke voorband te ontzien verder met een gangetje van 25 in het uur. De groep moet ik laten lopen. Een paar minuten later kom ik aan bij de lunch stop. Heb ik toch nog een minuut of tien op Ilka gewonnen.
In de lunch band verwisseld en samen met een groepje door gegaan naar Santa Maria. 30 km off road. Gelukkig vind ik een goede lijn en kan ik ondanks mijn 30 mm band goed voruit komen. Ik begin echt te wenen aan het offroad rijden.
Op het offroad, lijkt het wel een woestijin, vooral als een auto passeert. De temp in de schaduw is 33 graden. Op de weg voelt het veel warmer aan.
Aangekomen op de camping is het goed toeven. Wel veel lawaai van weekend gasten. De hele nacht blijft het disco en herry van honden. Ja er gaat toch niets boven bushcamps.
In Santa Maria de heerlijkste schepijs gegeten. En niet zo maar eentje. Ik bestelde een halve liter en de aussies gingen over me heen met een liter schepijs. En drinken dat we na aankomst doen, naast de soep, water, zeker 2,5 liter fanta en wat cola. de voorraden moeten weer aangevuld worden voor de volgende dag.
Én...iedere middag vaste prik een "Nap" van zeker 2 uur.

Etappe 60     Santa Maria - Hualfin      122 km   73% paved   689 hoogtemeters.
Het weer      Zoonig en warm tot rond de 35 graden
Hoogste punt   2375 meter
Laagste punt   1975 meter
Hoogte Hualfin   1975 meter

Ook vandaag weer door de vallei, gelukkig valt de tegenwind mee.
Vavaf het beging zit ik bij de kopgroep. Tot het unpaved gedeelte is het mijn terrein. Het klimmen valt reuze mee en omdat het 122 km is, is de aanvangssnelheid wel hoog maar niet te hoog voor me.
Zolang het maar niet boven de 35 km per uur gaat in het begin.
Al snel heben we een kopje groepje van vijf,  de nummers 1 t/m 3 en Adrian Roff. Adrian doet erg zijn best om zijn verloren tijd, begin peru (2 dagen truck) weer in te halen.
Voor mij is de timing goed voor mijn moraal. Op lange stukken , rechte wegen waar geen eind aan lijkt te komen, is het heerlijk je bezig te houden met wat racen.
Het lukt me goed me te handhaven in de kopgroep en zo komen we bij de lunchstop met zijn vijfen aan.
We vertrekken met z,n vieren want Adrian heeft weer last van zijn maag en blijft wat langer lunchen.
Mijn taktiek vandaag is tot de 90 km bij de kopgroep blijven en dan zal i khet alleen verder moeten doen. Immers de eerste drie hebben 50 mm banden voor de unpaved en ik nog de 30 mm banden en ik ben zo wie zo al langzamer op unpaved.
De laatste 30 km is het37 graden, ben mijn bidon vergeten met water in de lunchstop en moet het dus doen met nog een halve bidon water. Dat is balen, Maar goed dan maar slechts iedere 10 km een slokje, dan moet ik het kunnen redden.
Het gaat buitengewoon goeed op de unpaved en ik schiet lekker op, kan toch rond de 24 per uur blijven rijden.
Een beetje eufor ivm mijn tijdswinst rijd ik Hualfin in. Ja dan nog zoeken naar de camping plaats. Ik vraag het enkele keren en ze wijzen me de goede richting op. Vier km buiten het dorp, Daar ga ik dan weer. Dan zie ik een bordje terminas, maar geen bordje camping en ook geen bikedreams vlag.
Ik twijfel, volgens mij km teller moet ik links af, maar ja, normaal is daar dan een vlag en nu dus niet, dus nog maar even verder rijden, nog een klim van 2 km en daar kijken of ik een truck zie. Ik zie links en rechts geen truck, goed nog even tot de rivier, 2 km naar beneden. Nog niets.
Dan maar een auto halthouden, en de weg vragen, ja u moet 4 km terug. Jee wat is dat balen, een paar gvd, met droge mond, want mijn water is intussen op.
Ik weer terug en nu maar hopen dat ik nog genoeg tijdwinst heb, een km voor de plek waar ik had moeten afslaan kom ik Fred tegen, was ook al doorgereden, maar nog niet te ver, samen terug naar de juiste plek, en daar komt ook Adrian roff aan. Weg voorsprong. Met z,n drieeen komen we uiteindelijk op de camping aan, gedeeld vierde en toch nog een minuut of tien tijdwinst op Ilka.
Ondanks het misrijden een welgeslaagde dag , een prachtige camping , zie foto, een camping met een kiosk, zo belangrijk voor onze fanta en cola.
Kortom wederom een dag goed doorgekomen en het gevoel hebben dat ik me iedere dag sterker voel.
Onze douche was vandaag heet water van de hotsprings in de buurt. Heerlij kwater dat maar blijven stromen, tegelijk onder de douche(onder de hotsprings) mijn was kunnen doen, en in een mum van tijd droog hier.

Etappe 61      Hualfin - San Blas de Los Sauces  160 km 95% paved 598 hoogtemeters
Het weer      Zonnig en warm, zo rond de 33 graden
Hoogste punt   1975 meter
Laagste punt   1025 METER
Hoogte San Blas   1150 meter

Ik schrijf tijdens mijn verslag in etaape 58 "de dag van 160 km wordt weer mijn dag".
Tot nu toe ben ik op de langste afstande vaak als eerste (gedeeld eerste) aangekomen). Dus waarom niet vandaag.
Vannacht goed geslapen en voelde me er klaar voor. Er was slechts een probleem, direct vanaf het begin is de 5% unpaved, ongeveer 10 km en wat zanderig en hier en daar wat stijl omhoog, maar na 10 km wordt het asfalt en licht dalen naar de lunchstop op 80 km.
Ik had nog een beetje hoop dat het niet te hard zou gaan in het begin, valse hoop, toen ik op het asfalt reed, was ik ongeveer 14de. Ja daar gaat dan je goede bedoelingen. Mijn benen voelde echter goed en dacht aan mijn eigen rondje, mijn eigen toertocht, zoals ik er zoveel alleen gereden had.
Het lichtjes (1%) dalen was in mijn voordeel. Ik zette een redelijk tempo in dat ik wist dat ik kon volhouden tot de lucnh. Mijn strategie was om daar de kopgroep nog te treffen, korter te lunchen en dan met groep 1 mee te gaan tot het einde.
Hup daar ging ik dan. Na 40 km reed ik al weer in 6de positie. De kopgroep bestond uit 5 man. Dit keer was ook Paul Bridgefort van de partij, de man van 67 jaar. Die had deze dag uitgekozen om een keer voor zijn vertrek in Mendoza als eerste te eindigen.
Om het verhaal kort te houden, het ging me goed en toen ik bij de lunch kwam zag ik de kopgroep wat aanstalten maken om weg te gaan.
Ik heel gauw twee cakjes naar binnen, twee bananen naat binnen, twee volle bekers drinken en plassen en dat allemaal in 5 minuten en hup met groep 1 mee. AdrianRoff blijft achter, treuzelt teveel met zijn lunch en mist de slag.
Zou het me lukken nog 80km me handhaven in groep 1, De tegenwind is nu in mijn voordeel. Dat betekent dat de voorste nooit harder kan dan ik in het wiel.
Het gaat echter buitengewoon, Heb gewoon mijn 2 X 10 km kopwerk kunnen doen. Paul Bridgie (zo noemen we hem) werd bespaard van koprijden en heel af en toe wachtte we op hem.
Al om kwart over een komen we aan, een gemiddelde van 33, 2. Iedereen feliciteert iedereen. Bridgie is doodop, kan nog net staan. De rest voelt zich gezond moe maar hebben al weer praatjes.
Ik heb een goed gevoel dat het goed zit met mijn conditie en dat ik toch weer een keer eerste ben (weliswaar gedeeld eerste, maar toch).
Op deze manier koersen maken de lange rechte eindeloze wegen wel wat korter. De km schieten voorbij en genoeg tijd voor de omgeving, (zie inzet foto).
Ook de voldoening is groot, maar...voor het eerst weer sinds weken voel ik de spieren van mijn bovenbenen, ze zijn keihard, heb eigenlijk een massage nodig.
De camping voldoet aan onze eisen, er is water uit een slang om ons te wassen, er is een toilet en een kiosk. Verder veel gezinnen die komen bbq op zondagmiddag, met autoradio aan, het gebruikelijk tafereel, ook dat went.

Oja Ilka komt een uur en kwartier later binnen. Wilbert meld me dat ik nog een klein uur achter lig. Misschien morgen weer een kans om dichterbij plaats vier te komen.

Om 5 uur in de middag hadden we een party. Ghily is 60 jaar geworden, dus gebak, witte wijn en heerlijke hapjes, daarna kip van de bbq met heerlijke marcaroni. Kortom dit leven is nog steeds leuk en het is nog steeds genieten om met zo,n groep 4,5 bijeen , zo,n bijondere tocht te maken.
Nog een dag 12km, dan rustdag. Na 6 dagen zijn we er allemaal aan toe.


Etappe 62  San Blas de Los Sauces - Chilecito   119 km 100% paved 842 hoogtemeters
Het weer   warm en zonnig
Hoogste punt   1400 meter (2 X)
Laagste punt     1175 meter
Hoogte Chilecito 1250 meter


Ja alweer de laaste dag voor de rustdag. We komen in een soort rouxe terecht. 6 uur opstaan, tent in pakken, ontbijten, alle bagage in de truck, de afwas en om 8 uur vertrek. Dan tussen 2 en vijf komen alle rijders binnen. Dan is het soep, drinken, vers fruit, dan douchen , de was doen , een kort slaapje voor het avondeten en als er camping is of bushcamp dan om 9 uur in bed. Ja dat is het simpele leven van fietser die meedoet aan de Andes Trail expeditie.
The expeditie is soms het fietsen, maar ook soms gewoon het ritme handhaven, iedere dag weer fietsen, iedere dag weer de tent opzetten, iedere dag er weer voor gaan.
Vandaag dan 119 km, unpaved. Toch weer proberen mee te gaan met groep 1. Mijn benen nog niet helemaal hersteld. Bovenspieren nog duidelijk te voelen van gistern. Toch maar kijken hoever ik kom.
Direct bij groep 1, echter na 10 km krijgen we een klim van 5 km, rond de drie procent stijging met windkracht 7 tegen. Eeerst Adrian Roff eraf, daarna ik en Rigo.
Dit wordt niets vandaag, ben na een ikm of 20 al aardig leeg. Rigo gaat op kop en weet een aardig tempo te ontwikkelen en ik in zijn wiel. Vandaag noem ik Rigo mijn meesterknecht. Ondanks zijn goede werk (alleen) kan het niet anders of we worden na 30 km koers ingehaald door: Wilbert, Fred, Ghily en Jolanda (de laatste twee behoeven geen kopwerk te doen.
Het tempo gaat direct omhoog. Ook in dit groepje kan i k geen kopwerk verrichten , dus gewoon meerijden tot de lunch. en dat lukt m,e.
Groep 1 is nog aan het lunchen, Dat zijn er drie, de nummers 1 t/m drie. Dit keer laat ik ze gaan, ben niet fit genoeg en wil vandaag even goed lunchen.
Kort daarop met zijn  zessen verder. De laatste 50 km leggen we gezamenlijk met zijn zessen af. Af en toe helpen we Ghily, en wachten op haar. Uiteindelijk komen we gedeeld vierde aan in Chilicito, 24 minuten schterstand op de kopgroep. En.......48 minhuten voor op Ilka.
Er resten mij nog 5 minuten op Ilka.

Maar nu eerst lekker rusten. Morgen de uitgebreid een grote was doen, banden voor de laatste keer wisselen van 30 mm naar 50 mm, vanaf nu praktisch geen dag meer 100% paved , dus nu tot Ushuaia mijn 50 mm banden.
Ook kdoe ik mijn spatborden er toch maar af, Tegen wind vangen ze nogal wind hetgeen snelheid mindert.
In iedergeval tweedagen uit eten, gezellig. En dan weer een serie van 6 dagen waarvan de helft unpaved en bijna 800 km naar Mendoza.

Mensen dit was het alweer. Dit  keer niet zo veel foto,s Vier dagen door een vallei, iedere keer hetzelfdegezicht. Acht foto,s geplaatst onder het kopje Salta en vanaf vandaag onder kopje Chilecito.

Lieve mensen Hasta





Donderdag 18 oktober 2012

Etappe 57           Salta – Bushcamp La Vina                            96 km  100% paved 500 hoogtemeters

Het weer            Zonnig en warm tot 37 graden

Hoogste punt    1400 meter

Laagste punt `   1200 meter

Hoogte bushcamp          1200 meter

 

Vandaag was het een relax dag. Omdat we door Salta moesten en de eerste 30 km nog al vol was met verkeer, werd er vandaag geen timing gehouden. Het werd een rustige relaxte dag, al fietsend door de vallei richting Cafayate, waar we morgen aankomen. De vallei vandaag was erg breed, de weg goed, maar niet spectaculair genoeg om foto,s te maken of om te filmen.

Om 2 uur op de camping, waar ik zo als gebruikelijk weer twee uurtjes ging slapen voor het avondeten.

Vandaag alleen mijn binnentent opgezet, dat was meer dan genoeg en dan niet zo warm in de nacht. Ja het kan snel keren, zo zaten we op hoogte van 3800 meter en hadden we nachtvorst en zo  zitten we op en rond de 1500 meter en is het warm, soms te warm en s,nachts heel behaaglijk.

Het avondeten weer voortreffelijk, risotti, salades en kip en taart toe , want nu was Jaap jarig.

Om 9 uur al weer in de tent en geslapen tot 6 uur. Weer klaar en voor een nieuwe dag.

 

Hasta luego, Harry

 

 

Etappe 58           Bushcamp La Vina – Camping Cafayate                94 km 100% paved  940 hoogtemeters

Het weer            Zonnig tot 33 graden

Hoogste punt    1700 meter

Laagste punt     1200 meter

Hoogte camping 1700 meter

 

Ook vandaag geen timing, de reden hiervan is en was dat de route te mooi is om zo maar door heen te scheuren. Het was inderdaad een prqchtige route door nu een wat nauwere vallei met prachtige rotsformaties en mooie zogenoemde “kloven” met prachtige aucustiek, zie foto,s.

Zie verder ook wat filmpjes, ws later als ik goed wifi heb om ze te uploaden,

De tweede helft van deze tocht zeker zo mooi, we gingen door de zogenoemde wijnroute naar Cafayate. Wederom genoten van de natuur, de omgeving, zie foto,s en films. Wederom een relaxte dag. Heerlijke temperatuur van 33 graden , voor sommige te warm,m gelukkig kan ik er aardig tegen.

In Cafayate heb ik niet meegedaan met wijnproeven. Het duurt bij mij te lang voordat de wijn uit mijn lijf is, dus ik heerlijk aan het ijs, en….heel veel drinken.

Ik zit nu bij de receptie aan een tafeltje, met een pepsiecola. Heerlijk stil op de camping en hoop dat wifi iets beter en sneller wordt zodat ik wat foto,s , films en mijn verslag kan versturen. Zo niet dan lezen jullie het later.

 

Heerlijk weer al die reacties van een ieder. Ook in het gastenboek wordt regelmaiig wat geschreven. Frans bedankt voor je schrijven, doet me goed tweelingbroer.

 

Morgen half timing en slechts 74 km. Wel 25% unpaved Blijf toch nog  de komende dagen op mijn 30 mm banden rijden, Neem het risico, want over drie dagen hebben we een tocht van 160 km en dat is 100% oaved en wil ik graag mijn 30 mm banden erom hebben. Dat wordt weer mijn dag denk ik. Jullie zullen het horen later.

 

Mensen weer 200 km verder in 2 dagen en nog steeds goed gelukkig.

 

Hasta luego, Harry

 

Dinsdag 16 oktober

Overpeinzingen

 

Het is nu dinsdag 16 oktober, we zitten in Salta onze tweede rustdag. In Salta dat wil zeggen ongeveer 4 km van het centrum van de stad. De camping waar we verblijven is goed te noemen. Niet echt gezellig, want we zijn de enige gasten en het komt wat verlaten over. De oorzaak is dat het hier lente is. In de zomer schijnt het hier tjokvol te zijn en dan is het immense zwembad ook gevuld met water. De camping is goed, omdat we op gras staan, goede faciliteiten hebben om onze was te doen en ….douches en overig sanitair is meer dan naar behoren.

Kortom een goede stek om twee dagen rust te nemen.  Als we de stad in willen dan nemen we met elkaar een taxi en zijn er in 10 minuten. Voor een euro de man is daar niet tegen aan te lopen.

Salta is een mooie gezellige stad met heeeeeeeelllleeeeeee dure winkels, doet erg westers aan, althans het centrum natuurlijk , maar er zijn ook hele leuke kleine winkeltjes, soort wereldwinkels.

Straks na het ontbijt gaan we weer naar Salta en vanmiddag een klein slapie en dan vanavond weer goed eten in Salta.

In Salta kun je inderdaad voortreffelijk eten. Ja wel heel wat duurder dan Bolivia, maar dat is niet te vergelijken met elkaar. In Salta waan je in een restaurant alsof het ergens in Amsterdam is of zo, en de prijzen, ach voor 2o euro  inclusief bier, wijn , heb je de beste steak, zo groot dat je het nauwelijks op kan.

Kortom de rustdagen gebruiken we om weer op adem te komen, ons voor te bereiden op de tweede helft van onze trip.

Reeds 5500 km hebben we officieel achter de kiezen, in werkelijkheid een beetje meer, wat omrijden, verkeerd rijden etc.

Toch nog 5500 km te gaan, ja dat is een afstand van Denemarken naar Mauritanië.  Toch niet niets.

 

Hier in Salta voor het eerst sinds lange tijd geen lange broek, geen sokken, geen twee truien meer aan tijdens het slapen in mijn tent. De hoogte van 3800 meter na weken verlaten en nu op 1100 meter hoogte een zeer aangename temperatuur . Overdag zo,n 30 graden en s nachts altijd nog zo,n 18 graden. Je kunt het ook merken aan je polsslag. Op grote hoogte altijd zo,n 72 slagen per minuut . Nu is mijn polsslag 48 per minuut, en dat is lang geleden dat mijn polsslag zo laag was. Het betekent dat het met mijn conditie nu goed zit.

 

Toch blijft het oppassen geblazen. Regelmatig en vaak zonder aankondiging heeft er weer een van de groep de dunne, last van zijn maag /darmen en ja dan is vaak gedaan . Dan heb je geen kracht meer in de benen en dan kun je het schudden.

Gelukkig heb ik tot nu toe slechts eenmaal dit meegemaakt en dat was toen , lang geleden, tijdens de rustdag in Tarma. Laat ik hopen dat het zo blijft.

 

Tot nu toe is me de tocht meer dan meegevallen, het gevoel hoe zwaar het is ben je gauw kwijt als het weer wat makkelijker gaat. Toch blijven de bijzondere zware, koude, extreme dagen je het beste bij. De bijzondere momenten tot nu toe, de highlights tot nu toe zijn onder andere:

-           De top over 4883 meter (helaas geen bordje of naam van de berg, maar in het hoofd gegrift.

-           De lange klim naar het o zo koude Cero de Pasco, de plaats waar het uitzag dat het winter was in Rusland, waar het om half zes donker was, waar we steenkoud aankwamen, waar de douches nog kouder waren, waar we met kleren en al in bed doken , waar de mensen buiten met bontmutsen opliepen, waar het ongeloof bij ons groeide, hoe je hier in godsnaam kunt wonen.

-           Het nationale Park in Huscaran

-           Het zoutmeer natuurlijk, wat ongelooflijk groot, kijk maar op de kaart van zuid- amerika en je ziet het zoutmeer liggen.

Enfin dit zijn er maar vier, maar iedere dag is zo verschrikkelijk mooi, zoveel indrukken , dat we vaak al niet meer weten waar we twee dagen gelden waren.

 

Verder bevalt het me goed om  met een groep mensen op stap te zijn. Allemaal met dezelfde missie, Ushuaia halen.

En genieten natuurlijk, voor mij is het iedere een dag een feest, me  realiseren wat een geluk ik heb om dit te mogen meemaken.

Al jaren lang gefietst, vanaf mijn 19de en nu op mijn 62 ste zo,n monsterrit te kunnen rijden. Voelt zo goed. Het voelt zo goed als je je zo gezond voelt, zo sterk voelt.

Ja de fiets als een rode draad door mijn leven. Niet meer weg te denken. Zo anders door al fietsend landen te ontdekken dan met de auto. Zo dichterbij bij de bevolking, zo meer een met de natuur, zo relativerend, zo ontspannend, kortom voor mij de manier om te reizen.

 

Natuurlijk zijn er ook momenten van afzien, momenten dat je blij ben dat je weer op de camping of in een hotel bent. Natuurlijk heb je niet iedere dag zin om om half zeven op te staan.      Dat je wenst nog even te blijven liggen. Toch went het gauw, zelfs op rustdagen gaan we er al om half acht uit. Je zit in een ritme en dat is goed.

Als je aan een tocht van 4,5 maand begint, moet je goed voorbereid zijn en goed gemotiveerd en gefocust om je einddoel te halen. De momenten dat je denkt aan je thuissituatie, aan je komfoor zone thuis, etc, ja dan wordt het moeilijker. Natuurlijk zijn er moment dat je dan even thuis wilt zijun, even kijken hoe het daar is, je dierbare mensen te zien. Even daar bij stilstaan is goed en dan weer afsluiten en verder gaan.

Ja dat gaan we doen, nog twee maanden, nog 5500 kilometer, veel unpaved nog, Pantogonie nog met de hevige winden, maar eerst een paar weken heerlijk warm weer tot in Bariloche, mijn weer, ik hou van warm weer. Unpaved begint steeds meer te wennen.

En…een mix van “rustig”fietsen ni de groep en zo nu en dan ook mee doen aan de race bevalt me prima. Beide manieren van rijden is voor mij genieten. Het racen is kicken als je voelt dat het makkelijk gaat en je kunt je handhaven in de snelste groep, het andere is genieten van het ontspannen fietsen en de extra gecreëerde rusten .

Kortom de komende tijd al het zo blijven. Een mix van gevoel  van vakantiefietsen, afzien, professioneel bezig zijn (genoeg rust nemen) en vooral goed blijven luisteren naar mijn lichaam.

Mensen ik schreef het meer voor mezelf, maar iedereen mag het lezen hoor.

Het vervolg komt weer de komende dagen, eerst  6 dagen zo,n 700 km fietsen, dan een rustdag in een hotel, daartussendoor bushcamps en campings, vervolgens weer 6 dagen, zo,n 800 km, en dan zijn we in mendoza, onze laatste 2 aan een gesloten vrije dagen.

 

Jullie blijven van me horen, soms met tussenpauzes van een paar dagen.

 

Oja, weet niet of het is doorgekomen maar………..er staan een tiental filmpjes op mijn site, kijk onder video,s Andes Trail

 

 

Hasta luego, Harry

 

P.S.  Vragen , nieuwsgierig over het een en ander, stel ze gerust

maandag 15 oktober 2012


Nieuw gastschrijvers, als eerste Tamsin, zie inzet foto, (8 weken geleden)

COLUMN VAN TAMSIN

Hello Harry's followers!

 

He asked me a while ago to write a small piece for his blog so you could hear someone else's views rather than just Harry's. Lots of other cyclists keep blogs, so if you want to hear a different account of the cycling, the scenery, the trials and tribulations of The Andes Trail, I suggest you read them. So instead I thought I'd offer you a different perspective on the trip and have hence drawn you a few pictures.

 

Whilst washing up one evening, someone asked me how my stomach now was and I said “my shit isn't quite 100%” to which Ricardo responded that you should be worried if your shit was 100% because it would be so hard it would break rocks. Over the next several dishes the “Ricardo Shit Scale” was devised:

  ZIE TEKENING 1 BIJ FOTO,S   SALTA

Having arrived at numerous hotels and been subjected to luxurious cold showers, I've taken to querying people who've already had showers, as to how cold it is. My most effective sources have been Adrian, Adrian and Anna, and hence the AAA shower scale was devised:

 ZIE TEKENING 2 BIJ FOTO,S    SALTA

Following bushcamps, we load the lightweight camping equipment onto the top of the truck, usually by Wilbert or Ricardo standing on top of the truck and people throwing the bags, tents, rollmats, etc up to them. I usually avoid participating in this because I throw like a girl and usually miss. I tried to help once and nearly hit Susana on the other side of the truck with a rollmat. Shortly afterwards Anna tried to help too and actually hit Susana. At the other extreme, it has been known for Ricardo to simultaneously catch a bag and hook a tent over his arm. Hence the Tamsin Scale of Aiming was devised:

 ZIE TEKENING 3 BIJJ FOTO,S   SALTA

My final picture for you is a quick graph illustrating the age distributions of the participants of the Andes Trail 2012. Because a few people join and leave and just do individual sections I put this together based on the participants on a particular date. The interesting (?!) thing to note is the gap in the middle – everyone is either young or old. You will also notice that Harry is one of the oldest on the trip!


ZIE TEKENING 4  BIJ FOTO,S   SALTA

 

 

 

 

 

 

Maandag 15 oktober 2012

hallo mensen hier het verslag van etappe 54, 55, en 56, veel leesplezier, harry

Etappe 56           Yala – Salta                                                        118 km 100% paved 1550 hoogtemeters

Het weer            Wederom stralend zonnig weer

Hoogste punt    1900 meter

Laagste punt     1100 meter

 

 

Na een goede nacht vertrokken we vanochtend om 9 uur richting Salta. Rechtstreeks maar 90 km, maar om de grote drukke weg te vermijden had Bike-Dreams voor een alternatieve route gezorgd.  Een prachtige route door wat bergen, natuur reservaat, kortom door een heel mooie omgeving. Leek heel veel op de Ardeche in Frankrijk. Het was de hele dag genieten.

Vanochtend was het nog timing, maar daar we al vroeg in de morgen begonnen met klimmen liet ik de top drie gaan, bergop en vooral smorgens een maatje te groot. Ik begin trouwens bergop , en voorla in de morgen als 15de of ziets, en na een kilometer of 20-30 kom ik in mijn ritme en dan gaat het goed en haal ik hier en daar mensen weer in.

Ik kwam in een leuk groepje terecht uiteindelijk die gedeeld vierde werden, ook fred was er weer bij, hij rijdt erg sterk. Rigo heeft weer rustig aangedaan nog last van zijn ziekte een paar dagen geleden en kwam een paar uur later aan op de camping.

Na de lunchpauze, hebben we voor het eerst weer onderweg iets kunnen drinken, dat was reuze gezellig. We kwamen trouwens  de laatste 30 km voor Salta door een hele mooie omgeving met prachtige dure huizen, en overal rook het naar bbq, ja zondag he, dan ga je bij 30 graden bbq, zeker in Argentinië.  Enfin voor 2 uur waren we op de camping, Totaal anders dan gisteren, Een giga zwembad, maar geen water in, Er zijn dan ook weinig gasten (hier nu voorjaar) gelukkig is net buiten de poort een bakkerij, met heerlijke broodjes, cappuccino en , en Italiaans ijs en wifi. Dus morgenochtend daar ontbijten. Als we rustdagen hebben dan zorgen we zelf voor ons eten.

Nu zit ik aan een tafel in de zon, en vanavond gaan we ook bbq, we hebben dan een half way party, dan vieren we dat we half weg zijn, 56 etappes van de 107 etappes en bijna op de helft wat betreft de km.

Nou mensen dit was het weer voor vandaag, ik hoop dat ik het morgen , maandag, allemall op mijn site kan zetten.

Allemaal weer bedankt voor de reacties, verveelt nooit, altijd heerlijk om te lezen.

Hasta luego, Harry

 

 

 

 

Etappe 55           Bushcamp – Yala                                             151 km  100% paved 424 hoogtemeters

Het weer            Bij de start rond de vijf graden, later zeker de na de lunch ongeveer 20 bij aankomst 28 graden

Hoogste punt    3600 METER

Laagste punt     1550 meter

Hoogte Yala       1550 meter

 

Wat een koude nacht, nog niet eens in de tent, maar daar buiten, vooral door de koude wind. Het is rond het vriespunt, maar het gevoel is erger dan voorgaande nachten met min 10.

Na het toilet gaan in de nacht (3 X) is niet echt een pretje, maar ja hoort er wel bij.

Dus niet zeuren en om half zeven, in de tent alles in pakken, dan alle tassen buiten de tent, in de tent me warm aankleden met warm fietskleren, tenslotte de tent weer inpakken, wow koude vingers, gaa wel weer over.

Om 8 uur komt heet zonnetje te voorschijn, de wind blijft erg koud aanvoelen, dus eten niet aan tafel maar uit de wind staand twee broodjes en twee bakken koffie.

De een heeft slechts een wielershirt aan met korte mouwen, maar de meesten veel meer, de hleft zelfs handschoenen meet lange vingers.

Ik wil het graag warm hebben dus, craft shirt, wielershirt, wielerjasje en mijn dunne regenjasje tegen de wind. Het lijkt veel, maar tot de lunchstop (75KM) heb ik geen druppel zweet extra hoeven laten door mijn kleren en dat met een gemiddelde van 44, 4 tot aan de lunchstop.

 

Ja vandaag was weer zo een dag van dalen en bij genoeg snelheid met rond de 35 heuveltje op en dan weer dalen met rond de 50, 55km afhankelijk van de wind.

Zat direct ik een kopgroep met weer Jonathan, Colin, Lee, James, Adrian Roff en Fred. De eerste drie en ikzelf deden het kopwerk, de andere drie konden volgen maar geen kopwerk doen. Het voelde bij mij weer goed. Gek he dat je nu 20 km al weet, ze moeten wel heel verdomd hard gaan willen ze mij er vanaf rijden vandaag.

Nou dat gebeurde ook niet. Kon gewoon mijn kopwerk doen, en ook heuveltje op kon ik met kracht en snelheid blijven volgen.

Bij de lunch de nummers 1 t/m drie even stangen. Ik zei, nou mannen ik neem een paar bananen mee en ga direct door naar de Finish (nog 75 km te gaan). Een groot gebrul van shit Harry dat doe je niet. We gaan met elkaar.

Na de lunch vertrekken weer met z,n zevenen. Eerst Fred eraf, was wat vergeten bij de lunch. Nog 6 over.

Het tempo wordt lager de rit moeilijker, de wind komt uit de vallei recht in ons gezicht.

Zeker windkracht 5 a 6. Was al voorspeld door de Crew. Vorig jaar hadden ze hier in deze vallei windkracht 9 en kwamen ondanks het licht dalend terrein niet harder  voorruit dan 10 tot 15 km per uur

Wij gingen op het rechte stuk rond de 28 en bij licht dalend al gauw rond de 35 km per uur.

Heerlijk dan in een kopgroep te zitten. Met z,n zessen om beurten kop over nemen voor 5 km en dan weer heerlijk uit de wind.

James en Adrian hebben het moeilijk. Op een heuvel in de vuile wind moeten James en Adrian lossen.

James komt weer terug, die man is oersterk, en zo kwamen we na 4 uur en 10 minuten met een gemiddelde snelheid van net boven de 35 per uur aan op camping Yala.

Een heerlij gevoel bij de vijf, we geven elkaar de hand en bedankten elkaar voor de rit. Allemaal tevreden en goed gevoel van de dag.

En toen naar de receptie of ze een kamer hebben. Ik bestel een twee persoons, weet zeker dat iemand het ook wil , en dat gebeurt ook, lee wil  ook, en deelt de kamer, met wc en hete douche met mij. We kunnen zelfs thee en koffie zetten en er liggen drie cake-jes kaar. Kortom  beter dan in een hotel. Type nu mijn verslag op de veranda van mijn kamer buiten, zit aan een tafeltje, uitzicht op zwembad, midden in een soort bos. Kortom vakantiegevoel. Nu drie uur na aankomst voel ik me nog prima. Morgen halve dag timing tot de pauze. Wel eerst 1250 meter klimmen en dan afdalen naar Salta, ligt op 1100 meter.

Daar twee rustdagen op een camping. Hoop op wifi om mijn verslagen te versturen.

Mensen nu vanuit een warm en aangename onderkomen in Yala,

Hasta luego, Harry

 

 

Etappe 54           La Quiaca – Bushcamp (on route r9)       118 km  100% paved 541 hoogtemeters

Het weer            Stralend helder weer

Hoogste punt    3750 meter

Laagste punt     3425 meter

Hoogte bushcamp 3600 meter

 

Daar zit ik  dan weer voor mijn tent. Een koel windje, nonnetje in het gezicht, uitzicht op de bergen.

Net 2 X soep gegeten, koffie en wat broodjes, de traditie na elke etappe.

De tent is snel opgezet en ingericht en dan tot het avondeten rond half zeven even lekker relaxen.

Eten, drinken, veel drinken, vers fruit , allemaal een noodzaak om goed in vorm te blijven, om gezond te blijven en snel te herstellen na een dag fietsen (soms racen)

Vandaag dan de eerste 120 km in Argentinië , er zullen er nog duizenden volgen in Argentinië , af en toe een klein uitstapje (2 X door Chili).

Ja Argentinië, nog weinig over te zeggen natuurlijk na een dag. Toch duidelijke verschillen met voorgaande landen.

Ten eerste de tijd, weer de klok een uur naar voren zetten, nog 5 uur verschil met Nederland.

Ten tweede, ipv dollars in Ecuador, Sol,s in Peru en Bolivians in Bolivia hebben we nu Peso,s .

Ten derde, het ontbijt in Argentinië is zeer sober vergeleken met de andere drie landen, maar dat is niet meer zo erg, want we vanaf vandaag maar 5 hotels tot 15 december.

Het avondeten ook duidelijk anders. Het vlees dikker en groter, staat Argentinië om bekend.

Verder kun je merken dat alles 2 X zo duur is dan het goedkope Bolivia.

Tenslotte automobilisten en bussen duidelijk onvriendelijker voor fietsers. Het is goed oppassen geblazen en op de  witte streep blijven fietsen , want ze rijden je voor je sokken.

Fred werd door een bus zo wie zo, de berm ingedrukt, gelukkig was hij alert en liep het goed af.

 

Enfin, vannacht weer goed geslapen en, Rigo gaat iets beter, gaat het vandaag pro beren. Na 20 km echter blijkt hij zich te slap te voelen en duikt weer de truck in.

Fred weer ok en fietst erg sterk vandaag. Ghilly vandaag last van buikkrampen en moet regelmatig de berm in, maar komt toch weer aan. Ze doet er ook alles aan om every fucking inch te fietsen. Heel karaktervol.

Zelf stond ik vanmorgen wat vroeger op, altijd een goed teken. Me goed voorbereiden op de 12o km die komen. Volgens de route weer een parcours voor mij.

Een 120 km lange rechte weg met af en toe een klimmetje. Ja dat is mijn parcours. Niet veel bijzonders vandaag om te fotograferen, dus neem ik me voor om mee te gaan racen. Lekker kicken.

Ik ga me vanaf de start heel alert direct mengen in de voorste rij.

Ik dacht al weken dat de eerste vier, vijf sterken altijd bij elkaar bleven. Ze zeiden immers alleen lekker hard te rijden en het klassement voor hen niets uitmaakten. Nou vandaag gemerkt dat het klassement wel degelijk voor ze iets maakt.

Vanaf de start schiet Jonathan er vandoor, ik kom nog even bij hem, maar dacht laat Jonathan maar gaan, ws een maatje te groot voor mij.

Kwam toen in een groepje met Colin en Lee. Even later schiet Adrian Roff  ons voorbij met een verschrikkelijke snelheid richting Jonathan. Na fietsen zie ik ze vaak samen. Ik denk , o jee afgesproken werk, Jonathan wacht op Adrian en ze gaan met elkaar verder. Niets was minder waar. Ik zie in de verte dat Adrian tot op 100 meter komt maar ook niet dichterbij, hij redt het niet. We halen Adrian in en al gauw blijkt dat hij zich heeft opgeblazen. Adrian moet afhaken.  Wow denk ik , dan zo hard. Voor me gevoel gaat het gemakkelijk. Maar dan zie ik dat ook Lee er af moet. Lee heeft nog geen dunne banden omgelegd en dat scheelt toch wel wat. Een dag later heeft hij het wel en blijft dan wel in de kopgroep.

Enfin ik met Colin verder tot de lunchstop, daar was vandaag einde van de timing.

De weg is vlak, we hebben tegenwind en gaan zo,n 32 in het uur. Iedere 5km lossen we elkaar af. Wow wat gaat dit lekker. Wat een souplesse, wat gaat het ontspannen, wat een kracht voel ik in mijn bovenbenen en wat zijn mijn kuiten soepel. Voor mij is dit kick. Nog mee kunnen met de besten van de Andes Trail.

Colin en ik kwamen gedeeld tweede aan, even een handje schudden , van goed gedaan maat en dan aan de welgevulde tafels, de lunch.

Nog even over de timing. Colin vraagt direct of het half timing is voor full timing. Oh half timing zegt hij, dan kan ik nu uitgebreid ,lunchen.

Jonathan wil denk  ik de gemiddelde snelheid over de hele Andes trail van voorgaande jaren breken. Hij is daarmee goed bezig en zal als hij zo doorgaat het zeker halen.

Colin wil dicht in de buurt blijven van Jonathan en blijft dus hard fietsen, staat nog maar 6 uur achter en als…..Jonathan een dag ziek is en in de truck moet ja….dan is Colin nummer een.

Lee wil denk ik nummer drie blijven voor op het podium  in Ushuaia.    Hij staat ruim 12 uur voor op Ilka en nog meer op mij.

Ik denk zelf dat nummer vier mijn hoogte klassering kan worden. Er van uitgaande dat we allemaal gezond blijven.

Waarom timing, waarom er aan mee doen. Op dagen dat weg recht is en de km meer dan honderd en je komt geen dorpje tegen, en de omgeving is continue hetzelfde dan is het heerlijk om je op de fiets uit leven. Ik doe er dus graag aan mee, vind het een zalig gevoel om mee te kunnen met de jonkies.

 

Morgen dan 150 km en dalen naar 1550 meter hoogte, ben benieuwd of ik het kan merken met ademhalen. Ook morgen weer een parcours voor mij. Eerst lekker eten , dan slapen, om half acht al in mijn slaapzak, buiten al onder de tien graden en een koude wind.

Wel te rusten tot morgen

 

Hasta luego, Harry

   

 

Donderdag 11 oktober 2012

Etappe 53   Tupiza - La Quiaca   93 km en 1300 hoogtemeters 100% paqved
Het weer   Stralend mooi helder weer, weinig wind tussen de 20 en 25 graden
Hoogste punt   3625 meter
Laagste punt    2800 meter
Hoogte La Quiaca 3625 meter

Vandaag maar een foto, zie inzet. En vandaag niet zo, n lang verhaal, want het was vandaag niet echt spectaculair.
Fred voelde zich vanmorgen gelukkig al weer goed en het fietsen ging hem vandaag goed af. Mijn andere roommate Rigo, kreeg het vannacht te pakken, overgeven , veel naar de wc en vanmorgen niet in staat te ontbijten. Rigo vandaag plat in de truck en is ook nu, half elf in de avond in het hotel, nog niet lekker, niet gegeten en probeert af en toe een klein yochurtje.
Ik slaap de laatste dagen door mijn lip niet optimaal en ook door het gesnurk van mijn roommates wordt ik regelmatig wakker. Vannacht mijn mp4 speler aangezet met radio bolivia, heerlijke muziek en viel weldra in slaap.
De laatstre fietsdag alweer in Bolivia en midden in de middag komen we aan bij de grens in Argentinie.
Daarvoor eerst nog tot de lunchstop, een halve etappe dus, timing.
Wederom zoals altijd gingen Jonathan , Colin Lee en Adrian er al vroeg vandoor, mij gaat het dan zo vroeg in de ochtend veel te snel. Ik begin rustig en haal heel langzaam de een na de ander in.
Tot de lunchstop een klim van 11 km met gemiddeld 6% stijgingspercentage. De weg liep goed, goed geasfalteerd en voelde toch al dat we lager zitten. De ademhaling ging beter en dus meer zurstof in de benen waardoor ik een redelijk strak tempo naar de lunchstop kon handhaven en tenslotte net kort achter Lee aks vijfde aankwam.
Een heerlijke lunch, verse broodjes met altijd diverse beleg, van kaas, vleeswaren, diverse jam, diverse fruitsoorten, komkommer, uitjes , diverse limonades, kortom de lunchen zijn voortreffelijk en dan heerlijk uit de wind in het zonnetje, gewoon een vakantiegevoel.
Na de lunch met Anna, Ghilly en Fred naar de Argentijnse grens gereden. Normaal moet je daar in een lijn opstellen en kan het wel eens meer dan een uur duren. Ook nu stonden er weer twee bussen dus meer dan 70 mensen voor ons. Wat een geluk echter, we kregen voorrang, de douaniers maakten grapjes met ons en een eit stempel en een stempel van binnenkomst in Argentinie was zo geregeld.
Om half twee boliviaanse tijd, om half drie argentijnse tijd waren we in het hotel.
Een van de laatste hotels tot nu toe, .Vanaf morgen tot Ushuaia nog maar 5 hostels en de rest campings en /of bushcamps. Op zich best lekker, het wordt warmer in argentinie, de nachten worden warmer en de avonden langer licht en....heerlijk privacy in je tent.
Vanavond met Wilbert, Susan, Jaap, Richard (van de crew) en met Fred heerlijk gegeten in het stadje, de meesten gingen eten in heet hotel zelf.
Ja en dan zie je dat Argentinie bekend staat om zijn grote stukken vlees, kon de helft maar op, maar toch heerlijk gegeten. Eten en drinken bij elkaar niet meer dan 8 euro, dus goed te doen.
Vanmiddag mijn banden nog efven verwisseld, van 50 mm naar 30 mm banden, want de komende dagen, ongeveer 5 dagen geheel paved,en ritten boven de 100 km, morgen 120 en overmorgen  meer dan 150.
Het rijdt toch lekkerder op asfalt met wat dunnere banden en ...goed voor mijn ranking.
Op het moment dat ik me goed voelt hou ik de ranking in de gaten en probeer mijn vijfde plaats vast te houden en te kijken of ik kan opschuiven naar plaats vier.
Voorlopig sta ik uren voor op plaats 6 en moet nog meer dan 4,5 uur goed maken op Ilka , plaats vier.
Het is geen moeten , maar het geeft me toch wel motivatie om lekker te rijden.
Wanneer het mooi is stap i even goed af voor een foto, en blijf zo dubbel genieten.
Vandaag echter was de omgeving niet zo spectaculair dus verder geen foto,s gemaakt.
Nu is het 11 uur s,avonds en ga slapen, morgen pas 8 uur ontbijt en qq ur vertrek. Dit omdat we vandaag onze klok een uur vooruit moesten zetten.
Mensen dit was het weer, vanuit een mooi Argentinie, het land van Maradonna, Messi en Maxima
Hasta luego, Harry

Woensdag 10 oktober 2012

Etappe 52           Atocha – Tupiza               109 km                 1% paved            1541 hoogtemeters

Het weer            Stralend zonnig weer

Hoogste punt    4280 meter

Laagste punt     3000 meter

Hoogte Tupiza  3000 meter

 

 

Nu ik dit schrijf lig ik op mijn bed in hotel La Torre, buiten is het weer heerlijk zonnig weer, naast me ligt Rigo , ook zijn dagboek aan het bijwerken, en weer daarnaast Fred, nog diep onder de wol, de hele nacht aan de dunne en nu zo slap als e3en vaatdoek. Gelukkig voor Fred vandaag een rustdag om zijn maag en darmen weer tot rust te brengen.

Er zijn trouwens sinds een paar dagen weer meer gevallen van gastro enteritis. Het blijft dus oppassen met de hygiëne.  Vandaag weer geen wifi, dus eerst alles typen in word en dan op een usb stick en naar een internet café.

De verwachting van een zware dag kwam gisteren helemaal uit, het was in een woord zwaar te noemen, niet overkomenlijk maar toch heel zwaar.

De unpaved condities waren veel slechter dan de dag ervoor, heel veel wasboard, je wordt dan echt 100 km door elkaar gerameld. Je helm bonkt heen en weer op je hoofd, en je organen voel je heen en weer gaan, je edele delen kletsen op je zadel.

Ik had vandaag al gauw door dat het mijn dag niet zou worden, dus ik ging op safety, heel blijven en voorzichtig vooral in de steile afdalingen.

Tot de lunchpauze in een groepje gereden met Paul Babette Fred en Anna en dat ging goed en na de pauze gingen ze mij te hard en reed ik heerlij alleen, genietend van de onwijs mooie omgeving en een tempo hanterend die me niet al te moe zou maken.

Maar evengoed het bleef zwaar, voor het eerst deze rit dat de hellingen elkaar regelmatig opvolgden. Het was gloeiend terrein, en de klimmen waren niet veel meer  dan een paar km, maar dan wel regelmatig 10 tot 14 % stijgingspercentage op zeer onverhard wegdek. In zijn laagste versnelling, niet harder dan 5 km per uur omhoog, om maar geen last te krijgen van de hoogte. En dat lukte goed, zorgen dat je ademhaling rustig blijft en dat je je beenspieren niet al veel voelt dan heb je je juiste tempo te pakken.,

Onderweg ben ik dan de km aan het aftellen en zeg dan tegen me zelf, oh nog 40 km, een ritje Alkmaar naar Grootebroek. Oh nu nog 20 km, zit al in Berkhout,  voor mijngevoel maak ik de rit dan over4zichtelijk en lijk het korter.

Enfin nog redelijk op tijd, kwart voor vier kom ik binnen. Toch nog bij de eerste tien. Ik ben tevreden.

Maar wat hadden we een geluk vandaag. Er waaide soms een stevige wind, maar laat de wind nu vandaag noord zijn, en af dat scheelt de wind in je rug. Een ieder was het met elkaar eens dat wanneer we deze wind vandaag tegen hadden, er velen het niet voor 6 uur gered hadden.

Zoals gebruikelijk dezelfde mensen wee halverwege in de truck.

Maar ook mensen met karakter, Scott reed de rit vandaag uit en kwam zo rond half zes binnen. Michelle wilde niet in de Truck, liet zich wel 20 km onder de top naar de top vervoeren en reed vervolgens de rit uit en kwam rond kwart zeven , net voor donker binnen. Paul de vader van Anna, kwam rond kwart over 6 binnen,. Normaal een goede fietser ondanks zijn 67 jaar, maar kwam in La Paz bij de groep, , op een hoogte van 3800 meter, niet geacclimatiseerd en merkt nu dat hij last van de hoogte heeft en ik vind dat hij niet goed voor zich zelf zorgt, wenst graag s, avonds nog de stad in te gaan om het een en ander te drinken. En vooral Whisky gaat er bij hem aardig in. Enfin dat zijn zaken, maar verstandig allerminst, hij was te moe en te veel last van zijn maag om gisteravond mee te gaan eten. Paul gaat mee tot Mendoza.

Vandaag ook een valpartij. James was in een afdaling, gaat op unpaved toch ook gauw over de dertig in het uur, bezig met zijn garmin,  een hand aan het stuur, een hoop zand, en hup daar lag James op de grond, een paar minuten Groggy, en ging weer verder. Vandaag aan het ontbijt  zei hij dat het meeviel, niet al te veel last van zijn ribben. Liep dus goed af.

 

Vandaag dus een rustdag, 10 mensen van de groep gaan mee naar een paarden farm en gaan drie uur paardrijden, ons niet gezien. Ik al helemaal niet, heb ooit in Tsjechië een uur op een paard gezeten, mar was snel genezen, nee dat is niet mijn ding.

Straks met Rigo naar een internet cafe, fiets wat schoonmaken, ketting en alle belangrijke onderdelen even controleren, verder eten, rusten , en wat rondwandelen in dit kleine stadje.

 

Ja dan vanaf morgen nog drie dagen op 3800 meter hoogte om vervolgens de vierde dag af te dalen (70 km) van 3800 meter naar 1100 meter (stad Salta).

Ieder kijkt toch wel uit om nu van de Alto Plano af te dalen naar wat lager gelegen orden. We zijn benieuwd hoe dan onze krachten zijn met al die vele hb, s in ons bloed.

 

In Salta gaan we vieren dat we halverwege zijn, zeker in etappes. Wat vliegt de tijd, wat maken we veel mee, iedere dag weer anders, iedere dag weer een uitdaging, iedere dag zwaarder dan een rondje markermeer bij mijn thuis. Iedere dag gewoon om 6.30 uur opstaan, iedere dag, zin of geen zin, gewoon weer op de fiets stappen, iedere dag goed voor fiets en mens zorgen.

Niet die ene zware en minder zware dag maakt het een expeditie, maar de lengte, je uithoudingsvermogen, je mentaliteit, je doorzettingsvermogen.

Bijna halverwege met nog 8 andere nog steeds all km gereden en voel me nog steeds goed in conditie.

 

Heerlijk trouwens om eerdere keer maar weer al de reacties op mijn site te lezen. Zou jullie allemaal best willen beantwoorden, mar dat lukt me gewoon niet. Ben echt  al blij dat ik mijn reisverhalen en foto,s uploaden, kan bijhouden. Maar weet dat ik de reacties heel leuk vind en er iedere keer weer naar uit kijk. Dus vooral blijven doen.

 

Mensen ik hou het voor vandaag voor gezien, ga kijken of ik het op mijn site kan zetten in een internet café.

 

Dus…… hasta luego, Harry

 

 

 

 

 

 

Etappe 51           Uyuni – Atocha                                103 km                 0% paved            689 hoogtemeters

Het weer            Stralend zonnig weer

Hoogste punt    3975 meter

Laagste punt     3625 meter

Hoogte Atocha3625 meter

 

S, Morgens aan het ontbijt de gebruikelijke briefing over de route. In dit geval over de komende twee dagen. Er wordt ons voor gehouden dat het de twee zeer zware , moeilijke , fietsdagen gaat worden. Bij de vorige editie waren het de twee moeilijkste dagen van de hele trip.

Twee dagen unpaved over hopen zand, wasboard, gravel en alles wat je kunt bedenken.

Met deze gedachten gingen we op pad voor de 103 km en we bereidde ons voor dat het wel een een trip van een uur of 8 fietsen zou kunnen worden.

Gelukkig viel het vandaag nog reuze mee. Ja we moesten wel regelmatig van de fiets omdat de zandhopen gewoon te hoog waren om door te ploeteren. Daartussendoor echter viel het wegdek reuze mee, een beetje op de kant rijden dan ging het nog goed en……..de bandenspanning is oh zo belangrijk.

Wanneer je op wasboard (om de 10 cm een richel) je banden op 4 atmosfeer hebt (op asfalt heb je 5 atmosfer) dan rammel je weg en kun je krachten in je benen nauwelijks aanwenden om snel verder te komen. Vandaag mijn bandenspanning op 2,5 atmosfeer gedaan , (dan wel weer opletten voor stootlekken), en het hielp geweldig, voelde minder de richels  en kon aardig vaart maken.

Vandaag had ik weer zo,n dag dat het ritme goed was en mijn snelheid goed kon handhaven. We reden dus voor de zoveelste dag op de Alto Plano, en afgezien van een beetje klimwerk,was het voor mij vandaag goed te doen.

De zon op deze hoogte brand aardig, mijn lippen nog zeer pijnlijk (van het zoutmeer), maar met pijn op je lippen kun je nog goed fietsen dus af en toe nog insmeren en weer verder gaan.

Reed deze dag bijna geheel alleen, om het verhaal kort te maken, ik was reeds voor half drie in Atocha waar ons een goed , weliswaar zeer basic, hotel wachtte.

Ik kwam samen met Ilka als vierde binnen, voor mijn doen op dit soort terrein, een prima prestatie, wordt vervolgd. 

hasta luego, harry 

Zondag 7 oktober 2012

Foto,s allemaal geplaatst onder La Paz, tekst eronder komt later

Beste mensen hier weer 5 etappes beschreven, vanmiddag hadden we even wifi, heel traag maar na een paar uur toch gelukt, nog geen foto,s, komt later, eerst zie etappe 48, 49, 50 en daaronder nog etappe 46 en 47, veel leesplezier, het gaat me goed, hasta luego.

Etappe 48           Meteo Crater – Tahua (rand Salar de Uyuni       73 km 0% paved 509 hoogtemeters

Het weer            Strak blauwe lucht , temp oplopend tot rond de 20 graden, snachts tot min 10 graden gevroren.

Hoogste punt     3800 meter

Laagste punt      3625 meter

Hoogte Tahua    3650 meter

 

Ja daar zit ik dan om half vijf in de middag voor mijn tentje, met uitzicht op het grootste zoutmeer ter wereld op een hoogte van 3650 meter hoogte.  SALAR de UYUNI.

Wat een paar maanden geleden  , toen ik thuis de kaarten bekeek, nog ver weg leek, is nu werkelijkheid geworden. Ja we zijn aan het zoutmeer, morgen 102 km fietsen over het zoutmeer. En wat weer een mooie plek voor een Bushcamp, (zie de foto,s)

We moesten er echter wel wat voor doen alvorens we op de bushcamp waren. Op papoer slechts 73 km, maar wat is papier en wat is werkelijkheid. De werkelijkheid was dat we 73 km ongelooflijk slecht wegdek hadden en 73 km lang door elkaar geschud werden, vering of geen vering, zachte banden of geen zachte banden. We deden er dan ook ruim 7 uur over, heel veel los zand waar nauwelijks doorheen te rijden viel, Achter op je zadel zitten en weinig druk op je stuur dan ging het net, maar hard gaat het dan niet.

Ondanks de zwaarte was het een gezellige en mooie dag. Vanaf de lunch gezamenlijk gereden omdat de route veel mogelijkheden kende zonder aan te geven waarheen je dan gaat.

Het mooie was weer de natuur, veel Lama,s gezien (zie foto,s) , mooie cactussen en continue reden we richting de vulkaan. We moesten om de vulkaan heen om aan het SALAR de UYUNI  te komen.

De weg en omgeving soms heel ruig en dan weer zeer weids, ondanks het afzien is het dan ook genieten van alles wat je tegenkomt Verbazing ook  over de dorpjes die we tegenkomen, gehuchten eigenlijk met niet meer dan 70 inwoners. Ziet er armmoedig uit (zie foto,s), maar toch zien de mensen er gelukkig uit en zijn ze zeer vriendelijk.

Verder zie je dat de hele groep alleen maar sterker wordt.  Ondanks de slechte hygiëne in Bolivia zijn er inde groep geen gevallen meer van gastro enteritis.

Morgen dan vol verwachting fietsen over het zoutmeer, dat zal een beleving zijn. Dit was het al toen we vandaag na een klimmetje plotseling het meer zagen liggen. Vol verwondering en bewondering keken we ernaar. Er heerste een eufore stemming, van WOWWWWW daar zijn we dan.

Vanavond weer half acht direct na het eten mijn slaapzak in, want het zal weer koud worden, en rust heb ik en anderen 60-jarigen toch hard nodig. Nog twee dagen en dan onze wel verdiende rustdag, kijk er naar uit.

 

Hasta luego, Harry


Etappe 49            Tahua -                 Hotel Playa Blanca on the SALAR   102 km 0% paved  0 hoogtemeters

Het weer            Stak blauwe lucht – vannacht 15 graden gevroren, om 8 uur (plus 7) later zo rond de 17 graden op het meer.

Hoogste punt    3625 meter

Laagste punt     3625 meter

Hoogte Hotel Playa Blnca  3625 meter

 

Vanmorgen dus gewacht tot half zeven tot het zonnetje kwam en de temperatuur boven nul kwam. In een half tegenwoordig alles ingepakt en tent ingepakt en dan om 7 uur ontbijt, met nog extra kleren aan.  Om kwart over acht begonnen we aan de tocht over het SALAR de UYUNI.

Wat en beleving was het, vele mooie foto,s, films . (zie foto,s).

Het was echter allerminst makkelijk tot het eiland, de eerste 40 km ging over  heel rimpelig zout, dit heeft te maken met de maanden na maart en april. In maart en april regent het veel en dan ligt er op het zoutmeer veel water, ook de plek waar wij bushcamp hadden is dan onder het water. Daarna in de maanden mei  en juni verdampt het water en afhankelijk van het verdampingsproces heb je een gladde onderlaag of rimpelig zoals wij en dan gaat het niet harder dan 12 km per uur. Dit in tegenstelling tot de tweede helft, vanaf het cactuseiland naar het zouthotel. Toen konden we de baan voor Jeeps gebruiken en is de snelheid ineens met gemak rond de dertig in het uur.

Fietsen op het zoutmeer geeft het gevoel alsof je fietst op een dicht gevroren meer met sneeuw erop.  Een beleving die niet in woorden is uit te drukken. Zoiets zelf mee te maken , op eigen kracht en niet met de auto, in een woord ongelooflijk. De foto,s zeggen meer dan ik nu kan schrijven.

Het eiland toeristisch, maar mooie plek voor lunch en de aankomst in Hotel Playa Blanca op het meer weer een ervaring apart.

Op een paar na (o.a. Fred) sliep iedereen in heet zouthotel, de andere prefereerden kamperen.

De voorzieningen waren zeer basic, maar er viel goed te slapen en het eten was niet veel, maar toch smakelijk.

Electra was er niet , dus werd er gegeten met kaarslicht. (zie foto). Al met al een zeer geslaagde dag.

 

Voor het eerst sinds Quito, de start, gebruikte ik lippenbalsem en heb ik mijn hoofd geheel ingesmeerd tegen verbranden.

Ondanks die voorzorgmaatregelen is mijn onderlip erg verbrand en heb ik daar aardig last van. Acbh ja hoort er ook bij nietwaar, gaat wel weer over.

 

Dit was het weer voor vandaag, nog steeds geen bereik met mobiel en ook geen wifi. Dus voorlopig geen verhalen op mijn site. Wordt ws Tupiza 10 oktober.

 

Mensen hasta luego, Harry

 

 

 


Etappe 50            Hotel playa Blanca – UYUNI        35 km  0% paved            70 hoogtmeters

Het weer            Wederom strak blauwe lucht, in de ochtend nog erg koud, daarna rond de 16 graden

Hoogste punt    3700 meter

Laagste punt     3625 meter

Hoogte Uyuni   3700 merter

 

Vandaag begon met een tijdrit van rond de 6,5 km, iedereen deed mee, en er werd gestart door nummer laatst en zo naar nummer een in de ranking. Ik mocht  dus als een van de laatste van start , na mij nog vier anderen.

Het was meer voor de fun en voor de doorbreking van de dagelijkse ritme. Verder hadden we vandaag slechts een  korte etappe naar Uyuni.

Mooie foto,s, fanatieke rijders, leuke sfeer.  Veruit de snelste was Jonathon , daarna Lee en James.

Zelf ging ik niet zo goed, begon hard maar kreeg last van mijn longen, de kou, en moest terug van 35 naar 28, daarna weer naar 33 in het uur. Enfin het was leuk om te doen, en werd 10de, wel de laatste Nederlander, de anderen zijn meer explosief.

Speciaal hoofddeksel  op

Na de tijdrit deden Adrian, Fred, Ricco (ipv Kees) en ik een hoofddeksel op die we reeds in Equador hadden gekocht. Na enkele foto sessie (zie de foto,s) gingen we en groupe op weg naar UYUNI. Een tochtje van twee uur omdat de weg weer zeer hobbelig was, echt wasboard, dit betekent ribbels om de 20 cm.

Al vroeg in de middag dus in ons hotel, een middag en vrije dag in vooruitzicht.

Sinds lange tijd weer een heerlijke warme douche met krachtige straal. Nou dat was dan ook dik verdiend na 7 etappes fietsen.

50 etappes zitten erop, 57 etappes volgen nog, wat een weelde, wat een luxe om dit allemaal te mogen en kunnen meemaken. Nog vele  mooie momenten staan ons te wachten. Nog  veel te genieten, nog veel af te zien. Maar de afgelopen dagen hebben we weer een van de hoogtepunten van deze reis mogen meebeleven.

 

De rustdag op 7 oktober gebruikt om de fiets grondig schoon te maken, te verlossen van al het zout tussen alle schakels van de ketting en alles wat van belang is.

 

Intussen 4700 km gereden, daarvoor 1200 km op mijn fiets gereden, even afkloppen, maar nog geen lekke band, zien er nog heel goed uit, Nog steeds dezelfde ketting en cassette.

Kortom ondanks dat mens en fiets het behoorlijk voor zijn kiezen krijgt zijn beide nog in goede conditie . Ga net zolang door met mijn ketting en cassette, zolang de ketting niet overslaat.

 

De rustdag ook gebruikt voor de was, ongeveer 6 kilo was van de afgelopen week.

Verder mijn bagage weer eens opnieuw en ordelijk ingepakt. Kortom , ik ben weer klaar voor de komende twee dagen.

Volgens de crew en de geschiedenis van vorige edities , twee heel pittige dagen.

Bij elkaar 212 km , unpaved, veel wasboard, gemiddelde van ongeveer 11 km per uur, dus lange dagen en weer aardig door elkaar gerammeld worden en daarbij ook weer hoogtemeters, totaal 2230 in twee dagen, kortom weer een nieuwe uitdaging.

 

Ik en er klaar voor.

 

Hasta luego, Harry

Zondag 7 oktober 2012

Etappe 46            Oruro – Bushcamp (Bus accident)           148 km  99% paved 416 hoogtemeters

Het weer            Heerlijk mooi weer,  weinig wind, beetje zijwind, ongeveer 16 graden , zoning

Hoogste punt    3800 meter

Laagste punt     3675 meter

Bushcamp          3775 meter

 

Na een goede hotelovernachting in Oruro, gingen we om 9 uur op weg voor onze 148 km.

Niet al te veel klimmen en paved. Dus echt een ritje voor mij om met de voorste mee te rijden.

Al snel , buiten Oruro, vormde zich een kopgroepje van 9 man, Jonathon de  Duitser, Adrian Rolf, Colin, en Lee en Anna, de Australiërs, en Babette, Paul, Fred en ik de Nederlanders.

De eerste 20 km deed ik kop, de 20 km daarop Jonathon, toen Adrian afloste ging hij van 34 naar 38 in het uur, de groep brak en er bleven er nog 5 over.

Jonathon, Colin en Lee (de nummers 1 t/m drie van het klassement, Adrian Rolf , bezig met een inhaalrace na zijn ziektedagen toen we net peru in reden en ik dus.

 

De timing

Ongelooflijk hoe een ieder hier nog mee omgaat, als je het ze persoonlijk vraagt zegt iedereen dat ze niet voor de timing gaan, maar niets is minder waar. Op een dag van geen timing wordt er uitgebreid geluncht en tussendoor gestopt voor drinken, vooral de top 3 gaan er altijd volle kracht vandoor en rusten alleen even bij de lunchstop.

Enfin vandaag maar eens met die vier meegaan. Heerlijk uit het windje zoals we dat in Nederland gewend zijn. Met nog een km of 10 voor de lunch te gaan kom ik op kop, ik vraag : “he mannen even een plasstop”, niets ervan doorrijden zeiden ze, ik dacht, “niet met een volle blaas op kop”, dus laat het lopen, een gevloek van de Aussies, ik laat het begaan, want Lee had nog geen meter kop gedaan.

Ik voel irritatie over de manier van rijden van mij, althans hoe de Nederlanders rijden.

Als de wind van opzij komt dan ga ik met mijn voorwiel halverwege het achterwiel van mijn voorganger rijden. Ze worden daar bloednerveus van, kijken iedere keer om of het wel goed gaat en schelden dan dat ik minstens twee meter afstand moet houden,  veel te gevaarlijk anders zeggen ze.

Ik laat ze praten en doe wat ik vind dat ik moet doen, krachten sparen.

Na 80 km is het lunch, nog steeds mopperen over de manier van fietsen van mij, ze maken me boos, en ga in discussie over de Dutch style en dat die ook goed is, en dat de Aussie Style niets oplevert, alleen maar vuile wind.

Aussie maken me kwaad

Enfin, ik hou er over op, maak me wel kwaad en eet vlug mijn lunch op om dan als eerste te vertrekken. Ja soms kan ik ook eigenwijs zijn. “Nou mannen , jullie halen me over een km over 20 wel in, tot dan.

Maar goed dat was niet mijn bedoeling, voelde me geprikkeld en ging in stevig tempo van ongeveer 35 in het uur ervan door. Mijn benen waren goed vandaag, en wilde zo lang mogelijk de groep voor blijven. De route had ik in de lunch uit mijn hoofd geleerd en daar ging.

Getergerd en wel kon ik het tempo vol houden, om kort te blijven, om 8 minuten voor twee kom ik alleen aan, een afstand van 148 in 4,5 uur fietsen (netto), in 4 uur 45 minuten in clusief lunchstop. Een gemiddelde van ruim boven de dertig in het uur en dat op een hoogte van 3700 meter. Ja met mijn conditie zit het wel goed.

12 minuten later komen de vier binnen. Geen felicitaties dit keer, wel alles even uitgepraat.

 

De middag in de bushcamp is het nog ruim 20 graden, s, nachts zal het mijn 6 graden worden.

Ik begin alleen met een t-shirt in mijn slaapzaak, al snel wordt het een trui en daarna nog een.

Drie maal eruit voor een plas, tegelijkertijd genietend van de sterrenhemel, de stilte , de volle maan, volle maan altijd voor mij bijzonder, moet ik altijd even naar kijken, deze nacht dus drie keer. Toch weer heel bijzonder om in the middle of nowhere, te camperen op 3700 meter hoogte

 

Bijzonderheden:

James met de truck, is ziek.

Babedette nog steeds last van haar rug, ene dag goed, andere dag veel pijn, maar babette is een doorzetster.

 

 

 

Etappe 47            Bushcamp – Bushcamp – Meteor crater (zie foto,s) 83 km  7% paved, 483 hoogtemeters

Het weer            De hele dag mooi zonnig weer en licht winde tegen

Hoogste punt    3825 METER

Laagste punt     3700 METER

Bushcamp          3775 meter

 

 

Vanmoren in de kou opgestaan, het vriest nog 5 graden, maar al gauw kom de zon door en het is al gauw boven nul en bij vertrek om 8.20 is het 12 graden.

Verder deze dag geluk gehad ten opzichte met twee jaar geleden. Toen hadden ze op dit traject , “dessert stormen” (komt hier regelmatig voor). Wij een gematigde wind tegen en heel zonnig) Vandaag wel timing, maar vandaag laat ik het lopen. De eerste vier gaan er weer als een raket vandoor, daar heb ik vandaag geen zin in en rijdt de hele dag met Fred , Anna, en Rico. Een prachtige omgeving, soms mooie kleuren, (zie foto,s), wel weer geheel door elkaar gerammeld van de unpaved route. Gisteren dan ook mijn 30 mm banden verwisseld voor 50 mm banden.

Vandaag maar 83 km, en lunch na 45 km, waar dan ook heerlijk in de zon van genieten. De hele dag zo, n 19 graden. Een lekker rustig tempo, genietend van de omgeving , hier en daar wat foto,s makend komen we om kwart over een aan op de bushcamp. Een bushcamp gelegen aan een Meteor krater (zie foto,s)

Een heerlijke middag voor ons, wat eten , slapen in de stoel in het zonnetje, helpen met sperziebonen afhalen en een wandeling naar de meteor krater. Kortom een heerlijk dag.

 

Mensen dit was het weer, nog een paar dagen en dan over het zout meer fietsen. Voorlopig niet online, als ik weer online ben dan hebben we het zoutmeer al gehad.

 

Hasta luego, Harry

 

Etappe 48            Meteo Crater – Tahua (rand Salar de Uyuni       73 km 0% paved 509 hoogtemeters

Het weer            Strak blauwe lucht , temp oplopend tot rond de 20 graden, snachts tot min 10 graden gevroren.

Hoogste punt     3800 meter

Laagste punt      3625 meter

Hoogte Tahua    3650 meter

 

Ja daar zit ik dan om half vijf in de middag voor mijn tentje, met uitzicht op het grootste zoutmeer ter wereld op een hoogte van 3650 meter hoogte.  SALAR de UYUNI.

Wat een paar maanden geleden  , toen ik thuis de kaarten bekeek, nog ver weg leek, is nu werkelijkheid geworden. Ja we zijn aan het zoutmeer, morgen 102 km fietsen over het zoutmeer. En wat weer een mooie plek voor een Bushcamp, (zie de foto,s)

We moesten er echter wel wat voor doen alvorens we op de bushcamp waren. Op papoer slechts 73 km, maar wat is papier en wat is werkelijkheid. De werkelijkheid was dat we 73 km ongelooflijk slecht wegdek hadden en 73 km lang door elkaar geschud werden, vering of geen vering, zachte banden of geen zachte banden. We deden er dan ook ruim 7 uur over, heel veel los zand waar nauwelijks doorheen te rijden viel, Achter op je zadel zitten en weinig druk op je stuur dan ging het net, maar hard gaat het dan niet.

Ondanks de zwaarte was het een gezellige en mooie dag. Vanaf de lunch gezamenlijk gereden omdat de route veel mogelijkheden kende zonder aan te geven waarheen je dan gaat.

Het mooie was weer de natuur, veel Lama,s gezien (zie foto,s) , mooie cactussen en continue reden we richting de vulkaan. We moesten om de vulkaan heen om aan het SALAR de UYUNI  te komen.

De weg en omgeving soms heel ruig en dan weer zeer weids, ondanks het afzien is het dan ook genieten van alles wat je tegenkomt Verbazing ook  over de dorpjes die we tegenkomen, gehuchten eigenlijk met niet meer dan 70 inwoners. Ziet er armmoedig uit (zie foto,s), maar toch zien de mensen er gelukkig uit en zijn ze zeer vriendelijk.

Verder zie je dat de hele groep alleen maar sterker wordt.  Ondanks de slechte hygiëne in Bolivia zijn er inde groep geen gevallen meer van gastro enteritis.

Morgen dan vol verwachting fietsen over het zoutmeer, dat zal een beleving zijn. Dit was het al toen we vandaag na een klimmetje plotseling het meer zagen liggen. Vol verwondering en bewondering keken we ernaar. Er heerste een eufore stemming, van WOWWWWW daar zijn we dan.

Vanavond weer half acht direct na het eten mijn slaapzak in, want het zal weer koud worden, en rust heb ik en anderen 60-jarigen toch hard nodig. Nog twee dagen en dan onze wel verdiende rustdag, kijk er naar uit.

 

Hasta luego, Harry

Etappe 44        La Paz - Lahuachaca         136 km , 950 hoogtemeters 100% paved
30 september 2012
Hoogtes fietsend tussen 3600 en 4000 meter

Het weer heel wisselend, van zon tot hagel en ijsregen, natte sneeuw, gelukkig maar een paar buitjes.

Etappe 44 was na twee rustdagen, dan denk, wow lekker uitgerust het zal wel heel goed gaan. Niets was minder waar vandaag. De klim uit La paz naar de Alti Plano ging gelukkig redelijk, een klim van 12 kilometer en best hier en daar steil. Daarna tot de lunch (na 60 kilometer, de wind soms in de rug en een lekker zonnetje. Het enige niet echt fijne was....het drukke verkeer, een tweebaansweg waar de auto,s en bussen hard reden en wij soms letterlijk de berm in gedrukt werden. De hele dag dus uiterste concentratie, niet alleen van het verkeer maar ook van het slechte wegdek, voordat je erg in hebt rijdt je in een gat, niet erg plezierig.
Enfin na de lunch pauze ging Fred vooruit en ik ben mijn eigen iets wat langzamer tempo gaan rijden, voelde niet de kracht in de benen om er hard tegen aan te gaan.
Bij aankomst in Lahuachaca ben ik na de soep direct in bed gestapt en had al drie uur geslapen voordat het avondeten klaar was.
Ook na het avondeten direct in bed, voelde me best moe, ws de hoogte, en mijn pols was ruim 100, niet goed dus.
Na een redelijke goede nacht voelde ik me aan het ontbijt al weer heel wat beter, een polsslag van rond de 68, op deze hoogte prima.
Deze dag alleen foto,s van het onderkomen in Lahuachaca, de route was niet bijster mooi, met wat we gewens zijn.

Etappe 45      Lahuachaca - Oruro   100 km  354 hoogtemeters en 100% paved

Heel raar kan het gaan, maar vandaag was ik weer bere sterk, weer echt mijn terrein. De hele dag voorin gereden en veelal voor het peleton uit. Wat een heerlijk gevoel als je de kracht in de benen voelt, weet dat je deze  dag niet moe kan worden, dat voel je al de eerste tien kilometer.
vals plat omhoog ging altijd nog tegen de 30 en valsplat naar beneden al gauw 50 a 55 in het uur.
Het verkeer bleeef druk en concentratiegeboden, vandaar dat ik graag wat van voren rijdt, goeduitzicht op de weg en mogelijkheid alle kanten op te gaan.

Tijdens de lunchstop wachtte ons een verrassing. Didier die voor de lunchstop zorgt had gehoord in het dorp dat een paar km uit het dorp een boomplantdag was, en dus was daar de lunch vandaag. Een prachtige ceremonie van een boomplandag werd ons voorgeschoteld.
Officiele woorden van de burgermeester, allemaal mensen die vanuit het dorp met een boompje in een optocht naar de bewuste plek liepen en daar gingen kijken naar de ceremonie van dit geheel. Wat een prachtig gebeuren, want een kleuren, allemaal spandoeken van rede de aarde plant een boom
of  mannen ga je interesseren in tuinieren.
De meeste mensen die meeliepen waren vrouwen, in prachtige gewaden zie foto,s. Ook films gemaakt, hoop ze eens te kunnen uploaden op mijn site, maar dan moet ik hele goede en snelle verbinding hebben.
Na dit schouwspel de laatste 40 kilometer met Rigo naar Oruro gereden. Een heerlijk tempo van ongeveer 35 gemiddeld, kop over kop, en al speodig waren in ons hotel.
Ja en dan toch maar wifi zien te krijgen en foto,s uploaden en verhaal schrijven. Vandaag allemaal wat vlot geschreven, want wil zo even rusten, morgen een etappe van 148 km, niet veel klimmen en bijna 100% paved en timing dus morgen weer aan de bak

Lieve mensen dit was het weer, hasta luego

Nog wat korte3 bijzonderheden
Kees is helaas naar huis gegaan, had nog al last van heimwee en besloot ons te verlaten, heel jammer het was een bere leuke tijd met kees die twee maanden.
Tim heeft ons in La Paz ook verlaten, Tim de australier zou 4 weken meefietsen, maar realiseerde zich dat hij zich te snel en spontaan had opgegeven. Was continue met zijn bedrijf bezig, schapenfokkerij, en kortom heimwee, widle terug en deed dat dus ook.
In La Paz zou een zekere Bob komen, daarna wegens ziekete van zijn vrouw in salta, uiteindelijk komt hij niet, want zijn vrouw is opgenomen in het ziekenhuis.
James andaag de truck in, erg last van zijn maag, valt veel af, en niets wat hij eet blijft erin
Ghilly nog steeds stoer en doorzetster, vandaag ook last van haar maag maar toch weer goed uitgereden.
Scott gaat steeds beter en ridt regelmatig de hele trip
Michelle vandaag hele trip uitgereden, kan niet snel maar neemt er de tijd voor
Koppels nog steeds het zelfde, sfeer nog altijd uitstekend, gisteren weer een verjaardag gevierd nu die van Lee
Oja, in La Paz , hebben Richard, Jonathon, Lee, James, Adrian Rolf, Rico Vissers en Tim de Death Road op/ en afgefietst, soms in de mist soms in de regen , het was afzien, maar ze hebben genoten van het uitzicht.

Hasta Luego

28 september 2012  eerste rustdag in La Paz

Bezoek aan het SOS kinderdorp in El Alto

 

Vandaag dus een bezoek gebracht aan het SOS kinderdorp in El Alto. We gingen met z,n zevenen, Kirsten (onze Kok) spreekt goed Spaans, Jaap, ook onze kok, Paul en Babette, Jonathon (had ongeveer 2000 euro sponsorgeld van twee bedrijven) en Fred en ikzelf.

We gingen om kwart voor twaalf met twee taxi,s erheen, ongeveer een klein uurtje rijden. Gisteren zijn we er al bijna langs gekomen op de fiets. Toen reden we door  hoofdstraat van El Alto . Nu ging dat dieper El Alto in, een stad van 800.000 inwoners dat doet lijken op een getto, over de weg heen hangen waarschuwingsborden, “bezoek El Alto overdag en wandel s,avonds en s, nachts nooit alleen.

Even verderop, achter de door de mij zogenoemde getto,s ligt het SOS kinderdorp, goed beschermd door een ijzeren hekwerk.

 

We worden direct hartelijk welkom geheten in het kantoor van de directeur. Omdat de kinderen pas rond half drie uit school komen krijgen we van de directeur uitleg over het SOS kinderdorp.

Hieronder een korte samenvatting.

Het kinderdorp bestaat nu 10 jaar en wordt voor 80% gefinancierd door SOS Children Village internationaal.  20 % door eigen verdienste. Bolivia telt een 8 tal van die kinderdorpen waarvan er twee in La Paz.

Het kinderdorp in El Alto, telt 12 huizen met in ieder huis gemiddeld 10 kinderen en een moeder.

De moeders, alle kinderen noemen de moeders ook Mama, werken 6 dagen per week 24 uur per dag en hebben een dag vrij. Soms sparen ze die dagen op voor bezoek aan familie , als ze die hebben, of anderszins. De moeders zijn alleenstaande vrouwen die zelf bij voorkeur geen kinderen hebben, althans geen kleine kinderen, om voortrekken van eigen kinderen te voorkomen. De moeders krijgen vooraf een training van half  jaar , ze worden geleerd hoe om te gaan met diverse kinderen en ook hoe om te gaan met budgetten en het schoonhouden van het huis en koken voor de kinderen.

Ieder huisje krijgt een eigen budget voor eten en voor kleren en dergelijke voor de kinderen. De moeder beheert dit en doet heel veel in overleg met de kinderen, met als credo : “we kunnen het geld maar een keer uitgeven.

De kinderen gaan vijf dagen in de week naar school en helpen na schooltijd mee in de huisjes. De huisjes zien er heel schoon uit, en het is te zien dat de opvoeding door de moeders op hoog niveau staat.

60% van de kinderen hebben ouders, ze komen van het platte land, country, veel gezinnen hebben dar heel veel kinderen en de ouders kunnen niet voor de kinderen zorgen. Je ziet dan ook dat veelal drie  of vier kinderen tezamen worden geplaatst. De filosofie is ook om de broertjes en zusjes bij elkaar te houden. Ze verblijven tot hun achttiende op het dorp en kunnen dan of zelfstandig gaan wonen, of doorstuderen of keren terug naar hun ouders. De familieband blijft sterk en is uitgangspunt voor het dorp. Bij problemen kunnen kinderen tijdelijk uitgeplaatst geworden en zodra het weer beter gaat komen ze weer terug. 

De selectie geschiedt op basis van kansrijk zijn. Kinderen van families die aan de drugs zijn of traumatische achtergronden hebben worden niet in dit dorp geplaatst. Er wordt heel veel samengewerkt met de andere SOS kinderdorpen in Bolivia.

 

Na de uitleg van directeur gaan we naar de huisjes waar de kinderen wonen. Ieder huisje wil een gast aan tafel en zo gebeurt het dat we alle 7 worden verdeeld over 7 huisjes.

Bij binnen komst wordt ik voorgesteld aan de moeder , een rouw van rond de 50 schat ik. Ook is Michel net thuis gekomen een jongen van 15 jaar. Hij spreekt langzaam en duidelijk Spaans en het verdere anderhalf uur verloopt dan ook veelal via mij en Michel. Hij heeft er duidelijk schik in. Zo binnen een half uur komen de andere kinderen binnen en doen direct hun schooluniform uit en gewone kleren aan. Heel netjes geven ze met direct en hand en stellen ze zich voor.

Duidelijk is te zien dat er veel aan opvoeding, manieren wordt gedaan.

Dan is iedereen thuis, en zonder een woord te hoeven zeggen helpen alle kinderen mee, met tafel dekken etc.

Voor het eten voor er gebeden, Michel stoot me even aan, om aan te geven, dat er gebeden gaat worden en doet het voor met zijn gekruiste handen.

Na het bidden valt me op dat allen met mes en vork eten, wat een voorbeeldig gezin van tien kinderen zeg.

Van alles wordt me gevraagd, en al gauw hebben we gesprekstof over het fietsen natuurlijk, maar ook over families, mijn familie, hoeveel broers en zusjes ik heb, waar ik woon, , hoe het land eruit ziet, over het geloof, ik zeg dan dat ik ook katholiek ben en je ziet een vorm van begrip bij de kinderen. Ze vragen hou oud mijn vader en moeder is, en dan komt ook al gauw op gang waar zij vandaan komen. Ook laat Michel mij het nieuwe testament zien, en al lachend , soms elkaar niet begrijpend wordt er ontspannend van de smakelijke lunch genoten.

De kinderen staren me aan, vragen of alle mensen in Holland zo bruin zijn. Ik laat ze dan zien dat het door het fietsen komt, mijn armen , benen en gezicht bruin maar mijn rug o zo wit, ze beginnen hartelijk te lachen.

Dan willen ze alles weten waar we doorheen fietsen, ik leg ze het uit en geef Michel een van mijn visitekaartjes met website en geef aan dat hij alle foto,s kan bekijken van fietsen in Peru en Bolivia en het zoutmeer, hij glundert helemaal, want op school hebben ze internet.

Daarna is het tijd voor het maken van foto,s. Mijn fotocamera heeft veel aftrek, en allemaal willen ze er foto,s mee maken, en dan kijken hoe het eruit ziet.

Michel vraagt of ik ze op de site zet, zodat hij ze kan kopiëren.  Daarna nog even gek doen in de kamer en hun slaapkamer bekijken en dan naar buiten. Ze willen dat ik met hun gaan voetballen.

Al snel komen alle kinderen uit alle huisjes en wordt er met elkaar gevoetbald en gelachen.

 

Na het voetballen vind het “officiële gebeuren”  plaats. Alle kinderen worden door de directeur gevraagd er bij te komen staan. Ik sta met de directeur en een aantal kinderen tussen de vlaggen van Jonathon en mijn vlag in. Doe mijn woordje in het Engels en Kirsten vertaald het. Na afloop legt de directeur de kinderen uit wat het doel van onze komst is, en hoe het dorp aan zijn geld komt. Een applaus volgt.

 

Ja dan is het weer zover, we gaan afscheid nemen. Een paar uurtjes op het dorp, een paar uurtjes met deze kinderen en bevlogen moeders en andere werkers.  Doet gewoon een beetje zeer om weer weg te gaan. Een indrukwekkende en vooral hartverwarmende middag achter de rug.

Met een heerlij k  voldaan gevoel gaan we weer terug naar La Paz.

Voelt heel goed dat ik mijn best heb gedaan om geld in te zamelen voor dit dorp

Het bedrag van 2900 euro komt geheel ten goede aan dit dorp en bij deze wil ik iedereen bedanken die hieraan een bijdrage heeft geleverd.

 

Hasta luego, Harry

 

 

 

 

 

Etappe 43           Hotel Titikaka – La Paz

Het weer            Aangenaam, half bewolkt, rond de 18 graden

Hoogste punt    4150 meter

Laagste punt     3650 meter

La Paz                   3650 meter

 

27 september 2012

 

Tijdens mijn voorbereidingen thuis dan denk je: “Als ik eerst maar in La Paz ben en nog gezond en wel”  en nu ben ik in La Paz, lig lekker op bed en schrijf mijn verslag van vandaag.

Nou ik ben inderdaad nog gezond en het fietsen gaat me gelukkig nog goed af. We gaan nu genieten van twee rustdagen en daarna 7 dagen stevig aan de bak, zie fietrrooster.

Maar xo ver is het nog niet, eerst van de wereldstad La Paz genieten. Wat een wereldstad is La Paz, Van bovenaf, met nog 10 kilometer zeer steile afdaling te gaan, door al het drukke verkeer heen hebben we wat foto,s gemaakt  van de stad, zie foto,s, ik heb ook met mijn camera gefilmd, helaas kost het downloaden voor mijn site uren, kan ze dus nu niet laten zien.

Vanmorgen om 9 uur vertrokken en het Titikaka Hotel en Titikakameer achter ons gelaten. In groep reden we naar de lunchstop op 30 kilometer van La Paz, een bijna rechte weg met wat lichte stijgingen, geen spectaculaire omgeving, wind tegen maar in de groep ging het toch al gauw 28 gemiddeld. Na de lunch gezamenlijk als groep naar La Paz, dit is veel veiliger, auto,s zien dan dat ze je niet kunnen passeren en moeten wachten.

We passeerden El Alto, de hoogst gelegen stad van de wereld op 4150 meter , hier ligt ook het SOS kinderdorp. Daar gaan we morgenochtend om 10 uur naar toe ipv vandaag. Vandaag verwachtten we stakingen en blokkades op de weg en besloten dus als groep direct naar La Paz te fietsen.

El Alto is de snelst groeiende city van Bolivia, en heeft bijna 700.000 inwoners. La Paz heeft 2,3 miljoen inwoners, de totale bevolking telt 9 miljoen inwoners.

Morgen dus naar het SOS kinderdorp per tai en daar zal ik mijn bedrag van 2900 euro in de vorm van een cheque gaan aanbieden.  Het bedrag zelf maak ik over naar SOS kinderdorp in Nederland. Zij zullen het geld geheel ten goede laten komen aan het SOS kinderdorp in La Paz  voor educatieve doeleinden. Ben heel benieuwd hoe het er uit ziet.

 

Bijzonderheden:

Vandaag in  La Paz twee nieuwe mensen erbij; de vader van Anna, hij is 67 jaar en zeer actief in sport en runt nog steeds zijn eigen bedrijf.  De tweede is Bob, weet ik verder nog niets over.

Nog steeds niets gehoord van Ebookers over mijn terugvlucht. Ze zouden een andere optie sturen maar hoor nog niets.

Ook nog niets gehoord van de ABN over de missing transactiën al weer en maand geleden in Huaraz, waar ik wel vijf keer proberden te pinnen , niets kreeg, maar wel van mijn bankrekening is afgeschreven. Gewoon rustig afwachten maar weer.

Verder de groep allemaal gezond en goede sfeer

De organisatie nog steeds perfect

De mensen in Bolivia komen ook heel vriendelijk over.

De alt plano minder spectaculair dan hetgeen we in Peru aan landschap tegen kwamen.

Scott de laatste tijd heel goed gaat en alweer regelmatig alle etappes uitfietst in een redelijk tempo.

Nu is Michelle op wie we regelmatig moeten wachten, maar goed toch heeft ze vandaag de etappe helemaal uitgereden.

 

Lieve volgers dit was het weer voor vandaag, zie verder de foto,s.

 

Hasta luega, Harry

 

 

 

 

Etappe 42           Copacabana – Hotel Titikaka                      75 km    845 hoogte meteres  100 paved

Het weer            Koud , vannacht in de bergen sneeuw, tot lunchstop ongeveer 10 graden.

Hoogste punt    4200

Laagste punt     3800

Hotel Titikaka    3800

 

26 september 2012

 

Vandaag op papier een redelijk makkelijke tocht, slechts de eerste 12 kilometer serieus klimmen daarna op en neer met aan de rechterkant voortdurend het Titikaka meer. Prachtige vergezichten op het meer en de sneeuw in de bergen.

 

Tot  de lunch (40 Km) ging ieder zijn eigen tempo. Bij de lunch op elkaar gewacht om gezamenlijk de overtocht met de Ferry te maken, oude gammele uitziende boten , en velen, ze vochten bijna om ons over te mogen brengen. Ze dealden onderling om er dan ieder 10 over te brengen. (handiger was dat een boot ons overbracht en dat ze het geld gezamenlijk verdeelden). Uiteindelijk gingen we dan ook met een boot en de Trucks om beurten met een andere boot. Ongelooflijk dat zo,n zware truck op zo,n boot, met buitenboordmotortje zo overgebracht kon worden (zie foto,s)

Vandaag voor het eerst filmpje gemaakt met mijn camara. Duurt echter heel, heel lang om die op mijn site te zetten. Misschien lukt het in La Paz, want een filmpje geeft toch een mooier beeld van de omgeving dan een foto.

Verder vandaag zelf rustig aangedaan, had niet zo,n kracht in de benen en ga vanavond dan ook vroeg onder de wol. Het hotel is uistekend, geen wifi, en dat betekende dat een ieder in de grote zaal bij elkaar zat, biertje erbij, sommige whisky, he Fred, echt gezellig, en dat dankzij dat er geen wifi is.

Morgen naar La Paz, nog niet langs SOS kinderdorp, we gaan vanaf 50 kilomer, dus 30 kilometer voor La Paz, en groupe de stad in. Er worden stakingen verwacht en dat betekent dus dat de wegen geblokkeerd zijn met stenen. De laatste 15 kilometer is een driebaansweg , druk bereden met tussen de banen in een uitsparing van 10 centimeter. Oppassen geblazen dus met onze smalle banden. In 2008 en 2010, waren er ongelukkige deelnemers die daarin kwamen met de wielen en naar het ziekenhuis moesten. Hopelijk dit keer niemand.

 

Bijzonderheden:

Sfeer in de groep nog uitstekend

Zieken zijn er niet op het ogenblik

Nog drie dagen relaxen en dan gaat het echte werk weer beginnen. Dan een blok van 7 dagen achterheen met veel kilometers veel unpaved en harde winden.

 

Voor nu  Hasta luego, Harry

 

 

 

21 t/m 24 september 2012

 

Na vier lange dagen en 540 km verder komen we om 5 uur aan in Copacabana. We zetten ons klokje direct een uurtje verder , het verschil met Nederland is nu 6 uur in plaats van 7 uur.

Copacabana is een toeristisch stadje gelegen aan het Titikakameer, met een mooie baai. Vanuit  onze slaapkamerraam hebben we een mooi gezicht op de baai en het Titikakameer. Morgen een rustdag, allemaal, ik in ieder geval wel even nodig . In het hotel een drukte van belang niet alleen wij met 35 man maar vele andere hikers enbikers all over the World.

Internet is dan ook heel moeilijk. Connection heel goed en verbonden, maar zoveel mensen op internet dat je er niet doorheen komt. Dus zoals gebruikelijk eerst mijn verslag in word. Zoals gisteren al gezegd vandaag dus de verhalen van de afgelopen 4 dagen.

 

Etappe 38           Cusco – Raqchi Ruins                                    122 km  100% paved  1086 hoogtemeters

Het weer            prachtig zoning weer

Hoogste punt    3550 meter

Laagste punt     3100 meter

Hoogte bushcamp:         3550 meter

Alvorens we op 21 september aan deze tocht begonnen hadden we nog een rustdag in Cusco voor het bekijken van de stad, zie foto,s van de markt en zijn we op zoek gegaan naar een fietswinkel. Met de taxi erheen en warempel ze hadden van alles. Kees een nieuwe helm gekocht en zonnebril (waren gestolen) en ikzelf kocht een reserve buitenband 50 mm, een zadeltasje, een paar wielerhandschoenen en zowaar dry-tube voor de ketting. En de prijs veruit goedkoper dan in Nederland.

 

Over vandaag niet zo veel te melden, er was vandaag geen timing en dan zie je direct dat er veel in groepjes wordt gereden. Onderweg wordt dan gezamenlijk gestopt voor een kola stop. We merken al goed dat we aankomen op de Alto Plano. De stijgingen zijn heel geleidelijk en blijven vandaag tussen de 3100 en 3550 meter hoogte rijden.

Michelle rijdt vandaag voor het eerst mee en kiest ervoor om na de lunch te starten. Je kan dan met de truick mee tot de lunchstop. Michelle is de Amerikaanse die al in Quito zou starten maar door een ongeluk dus in Cusco is begonnen. Michelle is redelijk gezet, fietst met twee zijtassen en heeft nog weinig conditie. Maar ze heeft de laatste 60 km toch uitgereden.

We komen allemaal zo rond 4 uur aan op de bushcamp, gelegen voor de te bezichtigen Inca Wal. Onze camp ligt tussen de schapen en koeien maar ziet er verder prachtig uit, gras.

Snel even wassen met een bidon water en dan nog even de Inca Markt bezoeken, zie foto,s.

Bij aankomst schijnt de zon nog en is het rond 20 graden, zodra de zon onder is keldert de temperatuur en smorgens staat de rijp weer op de tent.

Mijn wielerkleren voor de volgende dag doe ik voortaan in mijn slaapzak, zodat ik warme kleren aan kan trekken. We staan bij wat langere afstanden eerder op, zo kwart voor zes en hebben dan half zeven ontbijt en vertrekken om half acht als alles weer ingeladen is.

 

 

Etappe 39           Bushcamp Raqchi ruins – Bushcamp Pucara

Het weer            Wisselend , tot half twee in de middag redelijk veel zon, daarna bewolkt, en de noorden wind draait in een mum van tijd van noord naar zuid en wel zeer stevig.

Hoogste punt    4350 meter

Laagste punt     3450 meter

Hoogte Bushcamp          3800 meter

 

Om half acht gisterenavond lag ik al in mijn slaapzak, ik vind dat heerlijk, buiten al aarde donker, en erg koud, heerlijk rustig, kan mijn rust goed gebruiken. Deze nacht slechts twee keer eruit, valt best mee zolang er geen wind staat. Ik slaap direct weer in en voel me in de ochtend bijzonder fit. Ik kijk eens rond me , ilka heeft het niet goed, anderen hoor ik al dat ze tegen een afstand van 160 km opzien. Na een stevig ontbijt weet ik het zeker : “Dit wordt mijn dag”  ik zeg dit ook tegen diverse mensen.

Eerst 60 km klimmen van 3450 meter naar 4350 meter en na de lunchstop op de top nog 100 km dalend naar 3800 meter.

Vandaag wil ik wat tijd goedmaken in de ranking. Iedereen weet in de groep dat wanneer ik me goed voel ik voor de tijd ga, zo niet dat probeer ik de schade te beperken. Jonathon , de duitser van 29 jaar oud, gaat ook bij iedere timing voor de eerste plaats. En veel meer mensen kijken naar de ranking, alleen komen ze er niet echt voor uit.

Enfin ik vind het nog steeds kicken om af en toe te racen en vandaag is weer zo,n dag.

Jonathon is van een speciale orde, die zie ik nog even tijdens de lunch en daarna weer in de bushcamp.

In groep 2 rijdt ik al direct met Colin, de nummer twee van het klassement, Wilbert en Adrian Rolf.

Na twintig km alleen nog met Colin en dit blijft de hele dag zo, we rijden zo rond de 32 in het uur en komen bij de lunch aan als tweede en derde.

Slechts 15 minuten pauze voor drinken en twee broodjes en dar gaan we weer.

Colin en ik om de beurt 3 km kop over kop, de wind die eerst achter ons was komt wat meer van opzij en soms van voren maar nog steeds een matige wind.

De ene 10 km na de andere verdwijnt onder onze wielen. Ongelooflijk hoe het gaat, sta verbaasd waar ik het vandaan haal, maar het gaat super vandaag.

25 km voor de finish vraagt Colin aan me in een dorpje of we even willen stoppen voor een drankje.

Ik voel aan mijn bidon, nog water genoeg, kijk om me heen en zie het rondom me donkerder worden. “Nee Colin,k we gaan door, over een uur zitten we aan de soep”. En zo gebeurde, we bleven rond de 28 km de uur rijden en komen uiteindelijk om  kwart voor twee binnen. 160 km  met een gemiddelde van 27 km per uur, in 6 uur tijd, en dat nog steeds op een mountainbike he…..

Wat had ik geluk vandaag, we zijn nog maar een kwartier binnen of het weer slaat totaal om, de reeds opgezette tenten, worden bijna weggeblazen, de trucks die zo waren opgezet dat we uit de wind konden zitten moesten 180 graden worden verzet. Kortom de wind was hevig geworden en geheel gedraaid naar het zuiden.

Anderhalf nadat ik binnen was kwam het tweede groepje, moe en roepend dat het bijna onmogelijk was tegen de wind in te beulen, niet harder dan 10 tot 15 km per uur.

Weer anderen kwamen twee uur tot drie uur later binnen, allen uitgeput van de toch heel zware tocht.  Ja het was mijn dag vandaag.

 

De bushcamp staat op een kale vlakte, de alto plana, gelukkig is de wind s avonds weer gezakt en hebben we een windstille nacht. S morgens zoals gebruikelijk wat vorst op de tent , maar het was droge vorst vannacht zo min 5 graden, tent gelukkig droog.

 

Etappe 40           Bushcamp Pucara – Puno            112 km  474 hoogtemeters  100% paved

 

Het weer:           prachtig helder weer,  lichte wind tegen

Hoogste punt    4000 meter

Laagste punt     3800  meter

Hoogte Puno     3850 meter

 

Vandaag weer geen timing, wel weer om half acht op de fiets, dus kwart voor zes op staan. De reden hiervan is dat we vroeg willen aankomen in Puno om nog gebruik te kunnen maken van de georganiseerde excursie naar Floating islands. Puno staat daar toeristisch om bekend (zie verslag van gisteren).

Vandaag dus weer in een groepje gefietst en regelmatig gestopt voor een drankje. Het passeren van de stad Juliaca was echt oppassen geblazen, wat een chaos in het verkeer, wat een drukte, een heerlijke crazy stad (zie foto,s). Om twee uur in het hotel, wassen (weer koude douche (went nooit) wat eten en van 4 tot 7 uur naar de floating islands (zie foto,s) ,s direct daarna uit eten en onze laatste sol,s uitgeven aan chocolade en ik heb maar weer een trui gekocht, kan ik de oude weggooien.

 

Etappe 41           Puno – Copacabana                                      145 km  100% paved 723 hoogtemeters

Het weer            Stralend helder weer, koude wind, lichte tot matige wind tegen

Hoogste punt    3900 meter

Laagste punt     3800 meter

Hoogte Copacabana      3825 meter

 

 

Vandaag half timing, redelijk vlak, weer een beetje mijn parcours. Zou het weer mijn dag worden.

Tot de lunch een traject van 75 km. Jonathon alweer direct ervandoor. Ik weer in groepje twee, nu met Colin, Lee en Adrian.  Kon ze goed bijhouden en zelfs kop overnemen tot 20 km . Toen kregen we een steile heuvel, met 20 in het uur werd er tegen op geraced. Ik er achteraan, mar het ging niet, kreeg geen adem, nog te vroeg deze helling gezien mijn astma, moest even afstappen om op adem te komen , na een paar minuten weer hersteld ging ik de overige 50 km alleen verder. Groep drie lag te ver achter dus maar kijken of ik de schade kon beperken op de vier voor mij

Na 75 km precies is zie ik de lunchvlag en klok ik 10.59 uur  vertrokken om kwart over acht dus 2 .44 uur.  En dat 50 km alleen tegen de wind in. Even kijken wat de anderen voor me gedaan hebben. Wowwww dat valt niet tegen ze zijn slecht 12 minuten eerder dan ik.

Voldaan aan de lunch en wachten op Fred en Kees en de anderen.

Om 12 uur vertrekken we met een groep van een man of acht aan de laatste 75 km op weg naar de Boliviaanse grens. Alvorens Peru uit te rijden worden we nog blij verrast met een soort giga dans evenement, we zetten onze fietsen neer en gaan er heen. Het blijkt een religieus feest te zijn, met vele dansgroepen, muziek, en de mensen komen van heinde en ver. Opvallend een hele grote krijg van mannen in dezelfde kledij, en daar tussenin mannen die slepen met kratten bier. Honderden kratten bier staan opgestapeld. We krijgen ook bier aangeboden maar slaan dat beleefd af, we moeten immers nog fietsen. Van het vermaak foto,s gemaakt, mijn film mislukt, maar Fred z,n film geslaagd, zal ik morgen op mijn site zetten. Wil zelf ook eens meer films gaan maken.

10 km voor Copacabana gaan we de grens over, exit stamp in Peru, en income stamp in Bolivia gaat allemaal heel gemakkelijk en binnen een kwartier fietsen we al weer in Bolivia. Peru is passed, Bolivia is coming, waarvan twee weken op 3600 meter hoogte, over twee dagen naar het SOS kinderdorp mijn cheque afgeven. Slechts twee dagen van rond de 80 km en dan alweer twee dagen rust in La Paz.  Volgens Susan wordt het daarna weer zwaar met veel zandstormen, we zullen zien, tot nu toe hebben we het weer heel goed mee gehad, gewoon hopen dat het zo blijft.

 

Mensen ik ga heerlijk genieten van mijn rustdag aan het strand aan het Titikaka meer.

 

Tot over twee dagen, hasta luego, Harry

 

 

Hallo allemaal, drie drukke dagen achter de rug, vanmiddag aangekomen in Puno, een grote stad in het zuid oosten van Peru, in drie dagen 400 km gereden, twee bushcamps, met snachts ijs op de tent, maar gelukkigg smorgens weer snel warm.
Vanmiddag kwamen we om 2 uur aan in het hotel en hadden om 4 uur een excursie naar the floating islands, ook wel uros islands geheten. Uros zijn pre inca people die leefden op 42 zelf gemaakte floating kussens bedekt met riet. Het riet groeit in het Titikakameer.
Eeuwen hebben ze daar gewoond, nu wonen er nog een paar duizend op de 65 eilanden. Twee eilanden zijn ingericht speciaal voor de toeristen, om geld binnen te krijgen. Vanmiddag zijn we er dus geweest en kwamen om 7 uur vanavond terug. Daarna gegeten in de stad en onze laatste sol opgemaakt want morgen is het heerlijke Peru voorbij en fietsen we Bolivia binnen. Met toch wel pijn in het hart verlaat ik Peru. Een land naar mijn hart.
Maar goed mijn inleiding was er om te zeggen dat er nu geen verslag komt van de afgelopen drie dagen, want het is intussen 11 uur en morgen wacht on s weer een dag van 150 km,  We verblijven nu op een hoogte van 3800 meter, we zullen de komende twee weken niet lager komen komen dan 3600 meter hoogte, benieuwd hoe we dat allemaal weer overleven.
Na morgen een rust dag in Copacabana, aan het Titikakameer, dan zal ik schrijven over de laatste drie dagen. Over mijn race van 160 km met slechts 15 minuten pauze en het geluk dat ik met mede rijders had met het weer t.o.v de andere rijders, deed daarom weer goede zaken in het klassement en zal zijn gestegen naar de 5e plaats.
Verder nog kerngezond en voel me uitstekend.
Maar goed mensen, ik stop nu, op de rustdag veel meer.

De foto,s van de laatste drie dagen zijn wel geplaatst, vergroot ze en je ziet ook de onderliggende tekts.

Hasta Luego, Harry

18,19 en 20 september 2012

 

Drie rustdagen in Cusco

 

Hello everybody,

 

Na 3358 km en 43.000 hoogtemeters was iedereen toe aan een periode zonder fiets. Drie rustdagen staan op het programma , heerlijk even iets anders. De eerste twee rustdagen waren in overleg met ons geheel gereserveerd voor twee excursiedagen  richting Machu Picchu en voor een dag Machu Picchu.

Om 8 uur op 18 september vertrokken we met de bus naar een Lama boerderij. Hier kregen we uitleg van diverse soorten lama,s die leven in de Andes. We krijgen voor het eerst het gevoel een toerist te zijn, overal waar we tot nu toe kwamen waren we de enige gringo,s , de omgeving van Cusco en richting Machy Picchu ben je een van de velen toeristen. Deze dag geeft ons een gevoel van schoolreisje, lekker relax en alles over ons heen laten komen genieten we van onze rustdag. De lama boerderij is interessant en er worden heel wat foto,s geschoten (zie foto,s)  Dan op weg naar de originele weverijen, vrouwen in originele kleding  die3 aan het weven zijn en opvolgend naar een grote textiel winkel met uitsluitend kleding zoals die in peru worden gedragen. Ik kan jullie zeggen een eldorado voor de vrouwen , wat een pracht aan kleuren, maar ook aan kwaliteit.  Mooie wandkleden, mooie omslagdoeken en veel meer, de prijzen zijn er ook naar, variërend van een paar honderd euro tot meer dan 1000 euro.  

Ja dan is het weer tijd voor de bus en gaan we op weg naar Inka ruines , een mooi (toeristisch) dorpje met zicht en een excursie naar de inca ruines (zie foto) . Sommige van de groep bewandelen de ruines tot bovenaan, anderen zoals ik gaan niet al te ver naar boven en willen ook nog koffie scoren en het dorpje bekijken.

In een atelier zie ik een verschrikkelijk mooi schilderij hangen (item, moeder aarde en de oogst in augustus) had het schilderij  heel graag willen kopen, maar ja 850 dollar na afdingen en dan nog proberen heel over te brengen , nee werd het, deed wel pijn, maar moet toch realistisch zijn.

Na de inca ruines hadden we lunch in een wel heel luxe restaurant, zo maar ergens tussen een aantal dorpjes in, lijkend op een oase,  prachtige omgeving en een zeer gevarieerd diner van hoge kwaliteit.

Na de lunch met de bus naar een treinstation en vervolgens met de trein door een canon (zie foto,s vanuit de trein). Een lange trein vol toeristen op weg naar het toeristisch centrum van Machu Picchu, althans daar waar de bussen vertrekken naar de lange tijd verborgen verbleven verblijfplaats van de Inca,s. Machu Picchu. (big mountain).

We komen aan met de trein midden in het centrum Aguas Calientes, te vergelijken met Zermatt, vele, zeer vele restaurants en hotels en westerse prijzen, zelfs te vergelijken met prijzen in hartje Amsterdam. Ook dit laten we op ons af komen, het eten is absoluut niet culinair, niet gevarieerd en eerder koud dan warm, maar goed we zijn waar we willen zijn MACCHU PICCHU.

De volgende ochten om half vijf op, vijf uur ontbijt (wel weer heel goed in het hotel) en dan met gids lopen naar de bus die er 25 minuten overdoet om boven te komen bij Machu Picchu.

                               Enkele van de groep zijn zo stoer om er heen te lopen en die vertrekken al om half vijf. Ik ben daar niet bij, de dag zal al zwaar genoeg worden met het beklimmen van HUAYNA PICCHU.

                               In Machu Picchu aangekomen krijgen we op een grasveldje uitleg van de gids over de geschiedenis van Inca,s  (midden 1400 tot midden 1500) en het vernietigen van lles wat inca,s is door de Spanjaarden in de 14de en 15de eeuw.

                               Macchu Picchu hebben ze nooit kunnen veroveren, en om te zorgen dat de Spanjaarden het verblijf in Machhu Picchu nooit zouden vinden , zijn de Inca,s uiteindelijk allemaal vertrokken en hebben er voor gezorgd dat het verblijf Macchu Picchu tot laat in de 18de eeuw niet bekend was. Het is toevallig ontdekt .

Enfin de rest moet jullie als je geïnteresseerd bent maar lezen op Google.

We hadden weer geluk met weer, normaal is in deze tijd veelal bewolkt en zijn de bergen rondom Machhu Picchu niet helder te zien, wij hadden dus redelijk helder weer en konden mooie foto,s schieten (zie foto,s). Na de rondleiding door de ruines van Machhu Picchu , begon voor ons de wel heel steile klim na Huayna Picchu, de berg op het noorden. Een klim die een uur duurt en een aanslag is op je been spieren en drijfnat van het zweet kom je na een uur boven om te genieten van het mooie uitzicht.  Soms kun je je vasthouden aan een touw of kabel soms houdt je je vast aan de rostswand , en kijk niet iedere keer naar beneden want het is wel erg steil en diep , het rotsachtige trapje steil omhoog en iet al te breed. Goed concentreren en kijkend waar je loopt komen we boven en maken daar wat foto,s. De afdaling is soms nog gevaarlijker, maar alles went en na een uur dalen staan we weer beneden en gaan we met de bus terug naar Aguas Calientes.  Net nog wat tijd om te eten en dan met de trein van kwart voor vijf naar Poroy en vervolgens met de bus verder naar het hotel in Cusko.

Om 9 uur komen we in het hotel aan en laten we ons in het restaurant van het hotel goed verrassen door ons zelf te trakteren op heerlijk eten, een Peruaanse stew, geweldig lekker en natuurlijk ons dagelijks ijsje toe.

 

De eerste twee rustdagen zitten erop. Iedereen meer moe dan na een dag fietsen, gelukkig morgen nog een echte rustdag.

 

Vertrek en komende nieuwe mensen

 

Vandaag 20 september zijn Monique, Johan(morgen 21 september), Christina en Chris vertrokken. Daarvoor in de plaats zijn gekomen; Jaap Kool, KOK, blijft tot Ushuaia, Tim (Australië) blijft tot Salta, Michelle (Amerika) blijft tot Ushuaia, Jo, de vriendin van Kevin, blijft tot Salta en dan nog voor drie dagen een schoolvriend van Susanne, een peruaan die drie dagen met ons mee fietst.

 

Vanmorgen was iedereen alweer vroeg op, ontbijt heerlijk buiten op de binnenplaats, uitgebreid gevarieerd ontbijt en zorgen dat we vandaag ons voorraadje inwendig weer aanvullen voor de komende weken, vanaf morgen worden de afstanden weer wat langer.

Wat te doen vandaag

 

Als eerste met Ebookers gebeld over mijn vlucht vanuit Ushuaia. Ik kreeg bericht van Ebookers dat mijn vlucht op de 17de vanuit Ushuaia door Airlines Arentinas was gecanceld. Een zeer onvriendelijke mail van Ebookers waarin ze schreven dat ze slechts een alternatief hadden en wel op 14 december, bellen hoefde ik niet, want dit was het enige alternatief, dus eigenlijke slikken of stikken.

14 december kan dus gewoon niet want dan zit ik nog lang niet in Ushuaia, we komen de 15de s, avonds aan. Dus maar gebeld met ebookers, een heel gedoe, maar enfin, ze beloven opnieuw contact op te nemen met Airlines Argentinas.

Verder vandaag mijn blog bijwerken en vanmiddag Cusco verkennen. De was is klaar, ons voorbreiden op het volgend traject, 540 km in vier dagen naar Copacabana aan het Tikikaka meer, dat ligt op 3600 meter hoogte, weer op weg dus naar nieuwe hoogtepunten, en zo gaat het maar door dag na dag, nog steeds volop genietend, nog steeds in goede conditie, wel enkele kilo,s lichter zoals iedereen.

 

Mensen wel weer genoeg voor vandaag, o ja de sfeer in de groep nog steeds uitstekend, een grote familie, met het credo qua groepsprocessen,  LEVEN EN LATEN LEVEN.

 

Hasta Luego, Harry

 

Hallo Allemaal,

Hier ben ik weer en nu vanuit Cusco.

Cusco is een van de bekendste stad in Peru en heeft dat te danken aan de Inca Empire, het was de

hoofdstad van de Inca,s. Cusco heeft een kleine 400.000 inwoners en ligt omgeven van bergen

meeste mensen wonen op de berghellingen, en ’s avonds als je door het centrum

loopt, zie je rondom de verlichte bergen.

Cusco wordt per jaar door meer dan een miljoen toeristen bezocht en is vooral bekend om zijn

 uitstapje naar Machu Picchu.

Wij gaan daar morgen heen. Een excursie van twee dagen. Om 8 uur staat de bus voor en we gaan

Dan eerst naar een textiel fabriek en daar zien we de technieken van hoe een en ander gemaakt

Wordt. Vervolgens gaan we naar een Lama boerderij. Na de lunch naar met de trein naar Machu

Picchu, waar we verblijven in een hotel en ’s avonds kunnen we naar de hotsprings, met de

mogelijkheid erin te zwemmen, dus zwembroek gaat mee.

De tweede dag is het vroeg op staan want dan gaan we met gids, om half zes naar Machu Picchu en

hopen daar de zonsopgang te zien en verder op die dag Machu Picchu te bekijken.

Om 9 uur ’s avonds zijn we dan weer terug in ons hotel in Cusco waar we dan nog een rustdag

hebben alvorens aan ons traject naar La Paz te beginnen.

La Paz

Als ik het over La Paz heb dan denk ik ook aan mijn sponsoring, bijna de 3000 euro bereikt. Ik wil

iedereen vragen die geld heeft gestort rechtstreeks aan SOS kinderdorpen of via Bike

 Dream (sos kinderdorp lapaz, dit even aan mij te melden, dan kan ik die bedragen meenemen als ik

27 september een cheque af geef aldaar ter plaatse.

 

Maar wat is er ook al weer de laatste twee dagen gebeurd. Zo zit je nog in Abancay, en zo zijn we nu

in Cusco. De tijd vliegt voorbij, zo ervaar ik het maar ook velen anderen. We moeten iedere keer

goed nadenken waar we waren en wat we allemaal hebben meegemaakt, De ene gebeurtenis volgt

de andere weer op. Zo ook vandaag, vanmiddag  , 5 uur, hadden we een afscheidsparty van Johan,

Monique , Chris en Christine. Deze vier zijn van Huanchaco tot Cusco met ons meegefietst, toch bijna

 gauw 5 weken, wij de full-rijders ervaren dat nu als kort, zij hebben het gevoel het

mooiste stukje van de Andes Trail te hebben giefietst. Waarschijnlijk ook het zwaarste deel. Johan en

Monique het gaat jullie goed, goede reis naar huis en sterkte maandag op het werk.

 

Maar goed 15 september op zaterdag in Abancay, in een hotel dat op zich goed was, maar we

werden verrast om 10 uur ’s avonds dat de disco onder het hotel was gelegen en tot 4 uur in de

nacht duurde. Interventies van de organisatie  leverde niets op. Kortom die nacht slecht geslapen,

niet alleen van de muziek, maar iedereen heeft last van de jeuk van de vele zandmuggen onderweg

. Gelukkig help antihistamine ertegen, maar de volgende morgen begint het weer. Ach ja all in the

Game. Toch had ik het gevoel ’s avonds tijdens het avondeten dat ik in vorm was, benen voelde

uitsteke3nd, het eten smaakte uitstekend, ik voelde me klaar voor de koninginnenrit voor morgen

 naar Limatambo.

We dienden eerst 40 kilometer te klimmen, daarna 60 kilometer te dalen en vervolgens nog weer 20

kilometer klimmen, totaal 2500 hoogtemeters.

 

De koninginnenrit van Abancay naar Camping in Limatambo.

 

Vanaf het begin zat ik al van voren, voelde me goed en kon de benen goed rond draaien. De weg liep

lekker, dat betekent niet te veel variaties in stijgingspercentages zodat je een vast tempo kon rijden.

De laatste dagen zijn Fred en ik elkaar aan het uitdagen, en vandaag wilde ik wel weer eens voor Fred

blijven, maar o jee Fred is de laatste twee weken zo sterk, gaat steeds makkelijker bergop en geniet

ook van het spel. Ondanks mijn hoge tempo zag ik Fred nog steeds dicht achter me, ongeveer een

bocht lengte achter. Ik had me voorgenomen me deze dag te testen, kijken hoever ik kon komen, het

was een full time timing vandaag dus ik zou er voor gaan. Iedereen had het zwaar op deze berg, waar

maar geen eind aan leek te komen. We haalden Ilka in, die normaal bij de eersten zit, we haalden

Paul en Babette in, die vandaag een mindere dag had, en vlak voor de top kwamen we bij Richard en

James, slechts de drie allersterkste waren voor ons, Johanton, Lee en Colin, die gaan voor de plaatsen

1,2,en 3.

Enfin na een uur of drie berg op kwamen we bij de Lunch, de eerste drie gingen net weg, James en

Richard waren er net en ik kwam met Johan als 6e en 7e aan kortdaarop gevolgd door Fred.

Had Fred niet zo snel verwacht. Maar goed een rit van 118 km ligt me wel , hoe meer hoe beter voor

me. Had al klimmende me voorgenomen om de lunchstop kort te hadden, ff snel twee broodjes naar

binnen , paar glazen limonade , de bidons vullen en dan  in een line naar de finish, Dat betekent dus

60 kilometer dalen en 20 kilometer klimmen bij plus 36 graden Celsius. Uit ervaring weet i dat dit

moet kunnen met twee bidons water, paar energie repen en koekjes.

Daar ging ik dan als nummer vier weg van de lunchstop, verwachtte dat Fred en anderen me wel in

zullen halen , want ik ben geen echte dalen. Ik daal en tot mijn vreugde loopt de weg

 geweldig voor, de bochten lopen goed, niet al te scherp, en de bus voor me kiest de goede lijn en ik

er achter aan, Continu 45 a 50 kilometer per uur, goed overzichtelijk en verantwoord vliegen de km

voorbij, 10 km achterom kijken  niemand, weer 10 kilometer verder achterkijken , weer niemand,

intussen komen we lager en lager en wordt het warmer, mijn windjackje uit en weer verder dalen,

ongelooflijk dat je 60 kilometer kan dalen en nog alleen maar diepten ziet. Af en toe springen er

honden op me af, wild blaffend, mond open , tanden bloot, maar ik ga veel te hard voor hen.

Uiteindelijk bij de brug, over de rivier, het diepste punt bereikt, zo rond de 1900 meter en dan nog

stijgen naar 2700 meter.

Niemand te zien, het wordt erg warm, de zandmuggen beginnen te steken, dus maar even geen inka

kola stop doorrijden maar. Ook geen foto,s vandaag, wil een goede tijd naar zetten. Gewoon een

keer kijken hoe mijn conditie is na 36 fietsdagen. Hoe ver zal ik voor liggen op Fred. Hij gaat vast en

zeker stoppen voor een Inka kola of voor een foto. Ja Fred had de laatste dagen toch gauw een half

uur op mijn ingelopen. Dus doorgaan. Maar ojee het is zo warm, 36 grade, bijna geen wind en veel

zandmuggen. Al fietsend krabbend, drinken , koekje er in en verder.

Hoe lang hou ik dit nog vol. Beloof me zelf iedere drie kilometer te stoppen voor een beetje drinken

 en wat eten, enweet dan dat ik dit 6 keer doe, ik dan boven ben. Een akelige weg, zonder al te veel

bochten, lijkt vlak maar toch gauw een percentage van 5 stijgen. Zou Fred het ook moeilijk

hebben??? Ik ga verder, ga mijn bovenbenen voelen, ze worden almaar zwaarder. Vanmorgen die 40

kilometer wow die gingen relax, het gevoel dat ik niet stuk kon, gewoon een beetje vloog, maar nu

ging het alsmaar langzamer. Weer achterom kijken, niemand in de verte te zien. Ja voor me, de

rijders die halverwege zijn gestart en een half uur eerder de lunchstop verlieten dan ik, eerst Adrian

de Engels man, dan Scott, en vervolgens Graeme, ik rijdt ze voorbij, en ga door, weer

 even pauzeren, nog een halve bidon water over en nog 6 km klimmen te gaan, het moet lukken. En

dan ja hoor een benzinepomp, het begin van Limatambo, maar nog geen Limatambo, jee het ziet er

niet stijl ui, maar lijk wel of ik lood aan mijn fiets heb hangen, de weg is zo lang, geen bochten dat het

lijkt of het bijna vlak is, later bleek dat het 7% stijgingspercentage was, en dat na 110 km, eindelijk

eindelijk kom ik dan Limatambo binnen nog twee km, ik sta bijne stil, overweeg te

lopen, mijn spieren willen niet meer ik ben op, Even rusten en dan weer verdergaan, dan meer 6 per

 uur altijd beter dan lopen, en zorgen dat ik geen kramp krijg, het zit er tegen aan.

In het centrum passeer ik Kevin die aan een heerlijk ijsje zit (ook halverwege begonnen) ik overweeg

ook daar te gaan zitten, maar nee eerst de timing, dan zie ik wel weer, even buiten Limatambo zie ik

 de vlag, ik heb het gehaald, kom om tien voor drie binnen, Total loss. Kirsten ziet het , eerst krijg ik

 de complimenten, dan een cola, en dan ga ik even op het gras liggen een minuut of 5

en ben er weer, zware hele zware benen en tegen kramp aan, maar ik heb het gered, het was een

mooie uitdaging vandaag, een eendaagse gaat me dus nog redelijk af. Het enige wat

tijdens deze tocht niet kan, is dat je eerst gewoon een aantal dagen niet fietst na zo,n inspanning,

nee de volgende dag begin je gewoon weer met 25 km klimmen.

118 km 60 kilometer klimmen en 60 kilometer dalen , in totaal  uur en twintig minuten kan ik

heelgoed mee leven, net onder de 20km gemiddeld per uur.

Maar wat hoor ik daar, “jij al Fred, waar kom jij nu vandaan”, toch ook voor de ranking???? Toch

kijken hoe dicht bij je nog kon komen. Enfin na onze ervaringen van de dag gedeeld te hebben, snel

tent opzetten, want regen dreigde.

We hadden net onze tent opgezet, en wat soep gegeten en het begon te regenen, arme andere

rijders die nog een uur tot 2 uur moesten rijden in de regen.

Ik om half vier plat tot half zeven  alvorens te beginnen met het avondeten.

 

Het avondeten in Limatambo

 

Een mooie campingplaats achter in de tuin van een hostel, heerlijk gras, echt kamperen. Op het avond menu, weer klaargemaakt voor 30 mensen door Kirsten, Cavia,s. Cavia is in deze streek het lekkernijtje, en overal langs de weg zie je prachtige foto,s van cavia,s en dat ze zo lekker zijn.

Ruim20 mensen bestelden een cavia om het te proberen, Nou ik was er niet bij, Fred en Kees ook niet. Later bleek dat niet iedereen het een lekkernij vond, droog en te zout.

De nacht was weer heerlijk stil, intussen weer windstil en miljoenen sterren aan de hemel. Om half negen lag ik in mijn slaapzak en slechts 1 maal eruit om drie uur en vervolgens om 6 uur op staan. Zo lekker die bushcamps, lange nachten die we als oudjes hard nodig hebben om te herstellen.

In een hotel zoals nu in Csco lukt dat nooit, dan doe je de was, ga je uit eten, ga je skypen met thuisfront, of sms jes versturen, ga je goto,s downloaden, verslag schrijven etc.

 

Het herstel na de koninginnenrit

 

Ik voel ’s nachts al dat het herstel tekort is voor de volgende dag om voorin mee te fietsen en neem me dan ook voor langzaam te starten. Vandaag wel tijdmeting maar tot de lunch. Dat doen ze vaker als we een grote stad naderen (voor onze veiligheid).

 

Om half negen vertrekken we uit Limatambo, zie foto,s. Het gaat meteen bergop, 25 km lang. En inderdaad, de snit zit er net in vandaag. Voel meteen mijn spieren en die protesteren geweldig. “moet dat nou, lijken ze te zeggen”. Nou goed dan maar rond de 8 en soms 10 km per uur fietsen, vooral souplesse dat ik ontspanning houdt in mijn spieren. Al snel lig ik helemaal achteraan. Ik laat me niet gek maken, fred rijdt al uit het zicht, het is niet anders. Zo gaat het door de eerse 15 km. Onderweg nu wel tijd voor foto,s. Wordt gepasseerd door Graem, door Ghily, door Malcolm, Dan  na zo,n 15 km voel ik weer dat het gaat, mijn spieren zijn los, het voelt weer goed, krijg weer druk op de pedalen he hup kan versnellen.

Haal weer de een na de ander in, behalve Fred die is ongeveer 15 minuten eerder bij de lunchstop, Ik kom gelijk aan met Anna, die iik net voor de lunchstop nog inhaal.

Redelijk relax kom ik aan en geniet van de lunch. We nemen de tijd nog maar 45 km , veel dalen en daarna nog maar 300 hoogtemeters omhoog naar Cusco,

 

De markt in het dorpje waar de lunchstop is

 

Een kleurrijk marktje siert onze lunchstop, Didier heeft weer een uitstekende plek gevonden.

Zoals altijd zijn de mensen heel nieuwsgierig en komen dan ook kijken hoe dit allemaal in zijn werk gaat. Echt verlegen zijn de Peruanen niet. Ik trouwens ook niet. Ik lop wat rond op de markt en ga regelmatig even bij de mensen zitten en op mijn manier een praatje met ze maken.

Van deze mensen op de markt een aantal foto,s gemaakt, dit geeft een idruk hoe het er aan toegaat, een beeld dat wij dagelijks overal zien en voor ons al heel vertrouwd is.

 

Na de lunch gaan we in een koppeltje van een man of tien richting Cusco, heel relax, met onderweg nog een Inka Kola stop. Om half drie zijn we in Cusco , krijgen al onze bagage, de rode, witte en blauwe.

Etappe 35            Eucalyptus  Forest Bushcamp Abancay                 60 km 20 km paved en714 hoogtemeters

Het weer             S,nachts in Bushcamp nog min 5, overdag boven 35 graden in schaduw en op meter 42 graden in de zon

Hoogste punt     3600 meter

Laagste punt      1800 meter

Hoogte Abanca                 2400 meter

 

 

Etappe 34            Andahuayles – Eucalyptus Forest Bushcamp     83 km 60 km paved 1518 hoogtemeters

Het weer             Bewolkt, en op 4200 meter hoogte koud, winterkleding aan.

Hoogste punt     4200 meter

Laagste punt      2800 meter

Hoogte bushcamp           3600 meter

 

Hallo trouwe volgers,

 

Ja soms is het niet anders en moeten jullie drie wachten op mijn verhaal. Rustdag, bushcamp, en nu

In een hotel en dus wifi, ja dan kan ik weer wat schrijven.

Het is intussen over achten in de avond, en nu pas achter mijn pc, ondanks dat we al half drie in het

Hotel waren. Soms hebben we het ook gewoon druk zonder te fietsen.

Ja waarmee dan wel. Nou goed hier een poging, om half drie komen we in dit geval in het hotel aan.

De bagage ligt dan klaar in de lobby van het hotel, en ook een lijstje met de kamernummers per

Persoon.

Een ieder gaat dan eerst douchen, de eersten hebben dan nog een warme tot hete douche, zij die later komen hebben vaak een koude douche, boiler leeg. In mijn geval heb ik meestal een warme douche. Daarna kijken of er wat gewassen moet worden, de kleren vqn vandaag even uithangen of wassen en zorgen dat het morgen droog is. De grote was is voor een rustdag.

Na de douche en was gaan we naar een speciaal ingerichte ruimte van het hotel voor de door Kirsten gemaakte soep, brood, fruitsalade . Altijd onmisbaar voor ons geworden na een tocht door de Andes. Vervolgens gaan we allen op zoek naar wifi om zo snel mogelijk even te kunnen skypen of berichtjes te versturen.

Vandaag kregen we alle bagage uit de trucks, bijna iedereen wilde zijn banden verwisselen omdat we

De komende 11 fietsdagen alles paved hebben. Dus vandaag was het banden wisselen, en weer ketting schoonmaken en  smeren. Fiets hadden we onderweg schoongemaakt, bij een huisje met water en een slang, dat ging lekker snel.

Na het banden wisselen tijd voor een tukje en ja dan weer avondeten.  Het eten in peru is best goed te noemen. Vandaag hadden we heerlijke salade (bietjes, worteltjes, komkomer en tomaat, met papas fritas en een kwart pollo (kip). We eten vaak of Pollo (kip) of lomo fino, mals biefstukje.

Na het eten is het altijd bingo met het drinken van een cappuccino en natuurlijk de overheerlijke tarta chocalata, of wel tarta negro. Ongelooflijk hoeveel winkeltjes met heerlijke taartjes. Dit is natuurlijk niet alles. We eindigen standaard met ijs. Meestal 2 a drie bolletjes. Daarna naar een supermarkt voor wat water en chocolade. Zie hier hoe druk we het kunnen hebben.

 

Maar goed waar was ik gebleven:

 

 

Rustdag in Andahuayles

De was

 

Deze rustdag hebben we gebruikt voor onze was. Ik had nu best wel veel. We gaan dan naar een

Soort wasserette, een vrouw een klein gebouwtje, met een  droger, en verder vele teiltjes op de grond. En ja hoor we spreken af om vier s,middags klaar, en dan is het ook klaar, we betalen vooraf en ook dat gaat allemaal goed. Op het moment dat we ons wasgoed ophalen worden onze t-shirts en zakdoeken nog gestreken, alles netjes opgevouwen en in een tasje gedaan en dat voor 9 sol, 3 euro.

 

De kapper

 

Onderweg naar de wasserette zag ik een kapster, nou dat moest ik maar eens doen, mijn haar te lang en met al dat stof. Ik kon direct terecht, een kapsalon waarvan de stoelen meer dan versleten waren, maar een kapster die haar vak verstond. Snel en vakkundig werden mijn krullen genipt en hield ik een fris kort koppie over, zie foto inzet, foto van vandaag tijdens de 40 kilometer afdaling . Zie verder foto van de kapperszaak en de vrouw die me knipte.

 

Etappe 34           Een klim van 40 kilometer, gelukkig nu paved itt met twee jaar geleden toen alles nog unpaved was. 40 kilometer klimmen van 2800 meter naar 4100 meter en daarna wat op en neer en dalen naar 3600 meter de hoogte van de bushcamp.

Het was best een pittige etappe, temeer daar de wind koud was en de temperatuur vandaag rond de 10 graden schommelde. Gelukkig ging het klimmen me vandaag weer goed af en kon ik weer redelijk goed meekomen in groep 2. De afdaling echter was weer heel zanderig en voor mij dus rustig aandoen. Om vier uur komen we aan op een prachtige plek , een mooi veldje voor de Eucalyptus Forest, zie foto,s.

Bij aankomst bushcamp is het eerst je tent opzetten en alles gereed maken voor het slapen. Daarna aan de soep en salade, en dan doe ik altijd voor het avondeten een dutje.  Om half zeven dan altijd weer een overheerlijke pasta (dit keer) met spinazie en vlees. Ja en als je dan geen afwasbeurt hebt dan is het al gauw om half acht in de slaapzak, want intussen is het behoorlijk koud geworden.

  Half tien s,avonds

 

Het is al muisstil op de camping. Ik moet er al weer uit weer een plas, nog even wachten, dan toch maar, intussen gaat er van alles door me heen, wat een luxe is eigenlijk een bushcamp. Een heerlijke tent, slaapplek voor je alleen, een lange nacht voor de boeg tijdens een bushcamp, 11 uur slaap, honderden sterren aan de hemel, en een immense stilte, zie foto,s van deze bushcamp. Het is koud als ik er uit ga, maar de wind die om vijf uur in de middag nog hard was, is gaan liggen, het is windstil, ik blijf na het plassen nog wat buiten, genieten van de mooie heldere vriesavond en ga dan weer mijn warme slaapzak in, althans warm, mijn schaatsbroek aan, skisokken aan, mijn marine wollen shirt en daaroverheen mijn lama wollen trui en midden in de nacht als de temp gezakt is tot minimaal min 5 ook nog mijn fleeche aan, en op mijn hoofd (nu zo kort geknipt) een lama muts (zie foto).

Door de kou moet ik er nog drie keer uit deze nacht, gelukkig doordat er geen wind is valt het allemaal reuze mee.

Door de zon worden we gewekt en binnen een uur is het al 18 graden, het belooft een mooie dag te worden. Etappe 33 is voorbij en etappe 34 start.

 

 

Etappe 35

Vandaag lijkt het een eitje, slechts 40 kilometer dalen(unpaved) en 20 kilometer klimmen(paved ) naar abancay. Van te voren is al gewaarschuwd dat de afdaling gevaarlijk is. Veel hopen zand in de bochten en ook op rechte stukken, maar vooral in de bochten is het oppassen geblazen. Zoals jullie al weten niet mijn ding. Dus heel rustig, foto,s maken onderweg en vooral genieten van de omgeving, zo mooi weer vandaag, ondanks het rustig aan doen is het dalen vermoeiend, continu op de pedalen staan voor het evenwicht, continu de remmen bij de hand, kramp in vingers en armen, dus af en toe maar even afstappen en relazen.

Na drie en half uur hebben we dan 40 kilometer gedaald, ja ja dat gaat niet zo snel.

Dat deze afdalingen gevaarlijk zijnen vooral ook voor auto,s bleek vandaag maar, een vrachtauto moest uitwijken voor een tegenligger, slipte weg en had geluk tegen een boom tot stilstand te komen met een wiel in de afgrond, in de auto zaten een man of 6 met een klein kind. De truck van Bike Dreams kon de auto uit zijn netelige positie trekken. (zie foto,s).

Na de afdaling met mooie vergezichten, zie foto,s, begonnen we rond 12 uur aan de klim van 20 kilometer, lekker relax, regelmatig stoppen voor: inka kola, daarna nog een keer met patatje, en tenslotte vlak voor abancay even stoppen bij een vrouw die stromend water had met slang om de fiets schoon te maken ( kosten 1 sol), zie foto.

Om half drie zijn we dan in hotel Saywa

 

 

Lieve mensen dit is het weer vandaag, nee geen roddels, alles blijft bij hetzelfde, sfeer nog optimaal, zelf ben ik nog in goede conditie, en doe iedere dag wat rustig aan om daar waar het kan me te sparen, want de weg is nog lang, nog  73 etappes.

We hebben vandaag de foto,s bekeken van alle deelnemers in Quito en nu, nou de dikke koppen zijn verdwenen, allemaal flink magerder en de buikjes beginnen ook allemaal te verdwijnen. Een ieder kijkt uit naar Cusco, drie dagen niet fietsen. Twee dagen op excursie, (een excursie die 320 dollar kost), volgens insiders een koopje, gezien wat we er voor terug krijgen, daarover later meer.

Nu ga ik me opmaken voor morgen. Een laatste zware tocht voor Cusco, een tocht van 118 km , en ….2580 hoogtemeters, heel veel klimmen dus, 2,5 alpe d,huez. Vandaar de banden van 50 mm omgewisseld naar 30 mm.

 

Allemaal een beetje snel opgeschreven, dus kijk niet naar typefouten, het blijft een hele discipline om iedere keer toch maar weer mijn verslag te schrijven.

Ben wel blij dat ik het doe, want alles gaat zo snel voorbij. De karavaan trekt iedere dag weer verder, iedere dag weer andere indrukken, wat vergeet je dan snel waar je de vorige dagen was.

 

Lieve mensen Hasta luego, Harry

 

 

Etappe 33            Chinceros – Andahuatylas                          75 km 20% paved 1526 hoogtemeters

Het weer             Mooi zoning weer, tussen de 13 en 30 graden, afhankelijk van de hoogte

Hoogste punt    3800 meter

Laagste punt     2500, verblijven op 2900 meter

 

Etappe 32            Buscamp – Chinceros                                   97 km 0% paved 1010 hoogtemeters

Het weer             Mooi weer, soms wel heel warm, tot 44 graden

Hoogste punt     4200 meter

Laagste punt      2000 meter , verblijf op 2800 meter

 

 

Etappe 31            Ajacucho – Abra Huamina (bushcamp op 4200 meter)  78km 0 % paved en 1854 hoogtemeters

Het weer             Half bewolkt, van 30 graden op 2200 meter tot 13 graden op 4200 meter snachts lichte vorst

Hoogste punt     4200 meter

Laagste punt     2600 meter

 

Hallo Allemaal, daar ben ik weer na drie dagen, drie dagen bikkelen en morgen onze verdiende rustdag. Onze vorige rustdag in Ajacucho is ons goed bevallen, mooie kleurrijke stad, weer vele kraampjes (zie foto,s) en heerlijk eten  en vooral een heerlijke cappuccino romantica, de heerlijkste cappuccino tot nu toe.

Enfin zo,n rustdag is snel om en dan gaan we ons weer gereed maken voor een volgend blok fietsen alvorens weer een rustdag. Dit keer een blok van drie dagen, met spectaculaire uitzichten, lange klimmen en heel lange afdalingen. Ik beschrijf nu de drie dagen in een verslag, en heb het dan over de eerste, tweede of derde dag qua bijzonderheden.

Eerst de bijzonderheden op een rijtje:

-           Vier valpartijen tijdens een afdaling van 60 km , de tweede dag, Ghilly, Anna, Chris en Ilka waren geslipt in een bocht met veel zand.

-           Afdalingen zeer inspannend vooral deze drie dagen op unpaved terrein. Je wordt door elkaar gerammeld, je hele lichaam voel je iedere seconde door elkaar schokken, je edele delen klotsen op je zadel, (gelukkig voorlopig toch buiten gebruik).

-           Soms uren wachten in verband met road constructions.

-           Overnachtingen in Bushcamp bij min 3 graden en de volgende dag oplopend naar 44 graden celcius, op een punt waar we een uur moesten wachten in verband met road constructions. Een foto waarop te zien , het ijs op mijn matje voor mijn tent en mijn bidon met water bevroren, maar om half negen voelt het alweer behaaglijk aan.

-           Tweede overnachting in een klein dorp, in een hostel, kamers heel verschillend, van basic tot drie maal onder basic. Die kamer viel Fred, Kees en mij persoontje ter beurt. Een van beton opgetrokken schuurtje, muf, beddegoed stonk, maar er stonden drie bedden, en douche (koud water) en toilet buiten. (zie foto,s van de kamer). Ondanks dat hebben we toch weer verschrikkelijk gelachen, we kunnen het dan ook heel goed met z,n drieën vinden.

-           Ook weer onder de bulten van de zandmuggen, midden in de nacht, krab ik, vloek wat en dan komt Fred en Kees ook, alle drie wakker, jeuk, in donker zoeken naar de pilletjes, lachen en maar weer slapen.

-           De tweede dag tijdens een van de wegconstructies waar we een uur moesten wachten (zie foto,s), kocht ik een lunchpakketje bij een Peruaanse dame van 62 jaar, 4 aardappelen en eitje en verpakt zout erbij voor 1 sol, 0,30 eurocent. Daarna gezellig proberen te praten met haar, Susanne deed de vertaling, ze wilde graag dat ik mijn helm afzette en mij zonnebril af, wilde me goed zien, ik had haar net in het Spaans verteld dat ik ook 62 jaar oud was en wat ik aan het doen was. Ze was oprecht verbaasd, en zei toen tegen Susanne, die het voor me vertaalde, “Ik ben verliefd o die man, 62 jaar en nog zo jong en zo mooi, mijn man is blind en in valide.”Ze wilde graag met met op de foto, maar ik moest beloven een foto op te sturen , want die wilde ze in huis ophangen, dus dat ik ga doen. (zie foto site).

Tweede dag, een kilometer over 20 met aanlopend achterwiel gereden, gegevn moment zit achterwiel helemaal vast, we denken mijn schijfrem. Tasmin heeft een cursus fietsmechanika gedaan en haalt mijn schijfrem uit elkaar, wiel ronddraien nog niet opgelost, verder kijken  en wat blijkt.......tussen mijn spatbord en achterwiel zit het vol qaangekoekte bagger en stenen. met een stok de stenen kapot maken en bagger eruit en mij nwiel rijdt weer als een zonnetje.

Nog wat snuggers van me op de tweede dag, na een brake vergeet ik mijn rugtas, net dat ik het ontdekt rijdt Johan achter me en zegt stop maar, Susanne heeft je tas bij zich, weer geluk gehad, zal de hoogte wel zijn om af en toe wat te vergeten.

-           Oja nog iets bijzonders, Fred heeft dus een hekel om bij min 3 snachts de tent uit te moeten en doet zijn plas dan in een latex zakje, soort urinaal.  Zitten we aan het ontbijt, alle bagage intussen ingepakt, pratend over nog ff gauw een plasje doen, en als door een wesp gestoken veert Fred op en rent weg. Later horen we dat hij was vergeten zijn latex zakje te legen , en heeft zijn zakje met tent en al opgerold en bij de bagage gedaan. Fred heeft geluk, de sluiting is perfect.

-           De derde dag een pracht foto gemaakt van vrouwen die boven op een berg heerlijk relaxt zitten te breien, ik mag er even bij komen zitten, nog nooit een Gringo gezien of gehoord, en zeker niet zo,n lange.

Een gezellig kletsje met handen en voeten uitkijken over een prachtige Andes. Hoe simpel en mooi kan het leven zijn. (zie foto,s van de breiende vrouwen met de diepen dalen op de achtergrond).

-           Ik hoor net Ghilly en Malcolm verkeerd zijn gefietst en nog 20 kilometer van hier is, het is intussen kwart over zes en het wordt donker, de laatste dagen was Ghilly al een beetje down, door val, en moeheid. Ze komen nu net binnen. Ze hebben gehaald, gelukkig.

-           Morgen zijn er een paar jarig, vanavond vieren we om half tien de verjaardag van Susanne.

-           Spectaculaire vergezichten, dit is de Andes, een prachtige tocht door de vallei, smalle hobbelige wegen, downhill niet harder dan 15 per uur, door de vele steenslag, maar zulke mooie vergezichten, beetje heiig dus niet heel heldere foto,s , toch de moeite waard om te bekijken.

-           Aantal koppels nog hetzelfde, atmosfeer in groep prima, wel vaste groepjes mensen die met elkaar optrekken. Zo trek ik veel op met, Kees en Fred en verder vaak met Anna en Ghilly erbij.

-           Peru een heerlijk land om doorheen te fietsen, overal vrolijke mensen, altijd roepen ze je gedag, met Gringo of gewoon buenos dias en buenos  tardes.

-           Honden beginnen steeds meer te wennen, het blijft schrikken geblazen en een ieder benader de honden anders dan de ander. Christine gilt het onder andere uit van de angst, Wat kan Christine gillen als er een hond achter haar aan loopt.
- Kevin na 10 kilometer alweer in de wagen, hij moest overgeven, weer last van ademhaling, te vroeg gestart na zijn ziekte, we zien hem met de dag magerder worden.
- Graeme tijdens de lunch de truck in, last van gastro enteritis, bij aankomst vanavond Graeme direct zijn bed in.
- Een van de trucks grote problemen, lucht in het inspuitsysteem, reeds van alles geprobeerd om te maken nogniet echt gelukt. morgen naar een specialist. Cuzko , 350km te ver weg.

-           Voor wat het waard is, sta nu 8ste in het klassement, en nog steeds 9 rijders die alles hebben gereden.

 

Mensen dit was het wel weer voor nu, als me nog wat te binnen schiet vul ik het nog aan.

We gaan zo lekker uit eten, en daarna vanavond mijn foto,s nog op de site zetten

 

Aad en Ruud, Jan, Ike, Yvonne ,Astrid, Wim ,  en al die anderen die reageren op mijn site, allemaal ontzettend bedankt, zie er altijd weer naar uit.

 

Hasta Luego, Harry

 

 

 

Etappe 30            Bushcamp Mayocc – Ajacucho                 78 kkm                 68% paved         1371 hoogtemeters

Het weer            Van 20 graden in het begin tot 30 graden in de loop van de middag

Hoogste punt

Laagste Punt

 

Het is nu kwart over tien en zit in de lobby van het Hotel, een mooi hotel, keurig verzorgd, alleen wifi is niet al te best. Wifi vliegt er iedere keer weer uit. Misschien toch met een groep van 30 iets te veel van het goede.

Enfin ik schrijf mijn verslag altijd eerst in Word en daarna kopiëren en plakken naar mijn site, dan heb ik maar even nodig om het te versturen. Iedereen berichten dat ik weer wat heb geplaatst lukt absoluut niet, omdat dit teveel tijd kost en iedere keer dan wifi alweer is afgesloten.

Vanavond een heerlijke avond met Kees en Fred gehad. Uitstekend gegeten met uitzicht op de plaatselijke uitvoering van dansschool Ajacucho. Allemaal kinderen prachtig verkleed op zijn zuid amerikaans en die deden allen zuid Amerikaanse dansen met trotse ouders die toekeken en wij dan ook vanaf onze stoel op het binnen terras van  het restaurant.

Morgen maar eens de stad verder bekijken, weer allemaal markten en voor mensen met geld van alles en dan ook van alles te koop.

Maar goed hoe ging het vandaag, onvoorstelbaar de ene dag of de andere, vandaag weer als vanouds, en reed na de eerste groep met Anna in groep twee en kwam vrij fit in Ajacuchu aan. De route was aardig klimwerk, maar minder warm dan gister, de omgeving minder mooi, we gingen door een vallei, het unpaved gedeelte breed en redelijk valk, en ja al de etappe merendeels klimmen is dan ben ik het best in mijn element.

 

Wat is er verder vandaag nog vermeldenswaardig???

-            Kevin halverwege weer last van zijn ademhaling, weer in de truck en vanavond naar de dokter, nog niet gehoord hoe het is afgelopen. Kevin kreeg bijna geen lucht meer.

-           Iedereen zoals gisteren aangekondigd direct naar de farmacie voor celestinine, het gesprek van de dag, de jeuk aan de benen, de pijn aan de kuiten van de opgezette muggenbeten, de discipline om niet te krabben, nou die heb ik niet, dus vor het slapen een tabletje.

 

Nu morgen vrij, onze fietsen zien er niet uit, weer onder de dikke lagen stof, bagger dat keihard om en aan ons frame hangt, een ketting die eruitziet om zo weg te doen, maar moet nog wel een paar duizend kilometer mee.

De was morgen de deur uit, en verder lekker veel slapen, relaxen en de stad in . Zie hier het leven van een fietser.

 

Mijn fiets: nog steeds goede keuze en wat ben ik blij dat ik niet op mijn randonneur ben gegaan. Dan zat ik veel te hoog en , dat was geen goede keuze geweest. Ben heel blij en gelukkig met mijn armsteunen, die gebruik ik heel veel, ook bergop. Verder nog steeds mijn spatborden, waardoor mijn kleren nooit onder de modder zitten, niet dat het regent maar wel als je door plassen moet rijden (zie foto), water dat van de berg stroomt over de weg heen, en dat gebeurt heel regelmatig.

 

Tot nu toe slechts een miskoop gedaan. Deazer , die hoge tonen geeft als je hem aanzet, waarvan honden last hebben en dan met hun staart tussen de benen moeten verdwijnen. Werkt totaal niet.

Wat werkt wel: aardig zijn tegen de honden, ze groeten, niet agressie opwekken en als ze dan toch achter je aan blijven komen, afstappen of wat we eerst proberen, ze nat spuiten met onze bidon.

 

Mensen het is laat, later weer meer, voor nu Hasta luego, Harry

 

Oja nog steeds 9 mensen die de 100% score hebben sinds Quito, waaronder Fred en ikzelf

 

 

Etappe 29            Bushcamp- Bushcamp  Mayocc                               88 km  0%           paved   967 hoogtemeters

Het weer            35 graden, drukkend warm

Hoogste punt   

Laagste punt    

 

Vandaag een offday, wat een verschil de ene dag of de andere. Vandaag had voor mij alle ingrediënten in zich om sad and upsad te zijn. Niets werkte mee om het er beter doen uitzien.

Vanaf het begin was er niet de spirit om er tegen aan te gaan. De hele dag offroad, niet geplaveid, nog erger vaak los zand, slippen in de bochten, vooral bij downhill, vele tegenliggers die heel veel stof deden opwaaien, heel warm 35 graden, wind tegen, droge mond, blijven drinken, bij tegenliggers maar even afstappen om niet te glippen en enkele honderden meters naar beneden te vallen, zie foto,s en……vele muggen, die je bijna opvraten. Nee het was niet mijn dag vandaag.

Toch gewoon doorgaan, de eerste groep zoals altijd laten gaan, maar nu ook de tweede groep. Groep drie achter me en toch waren ze eerder bij de lunch. Ik reed achter een aantal vrachtauto,s met veel stof aan en heel geconcentreerd als altijd en ja hoor mis weer de vlag als markering “hier links af”voor de lunch. Drie kilometer verder komt er iemand me voorbij en vraagt of ik voor de punten ga, “hoezo”, nou je hebt de lunchstop gemist, een paar gvd,s en ik terug voor de lunch, had echt wat eten en drinken nodig.

Na de lunch ging het zoals gebruikelijk beter en kom om half drie op e bushcamp aan. Een beetje uitgeteld maar toch voldaan weer een tocht uitgereden. Niet iedereen kan dat zeggen, Johan was de afgelopen nacht weer slecht doorgekomen en besloot om een halve toer te doen. Zoals meerdere die dag zouden doen.

Een bushcamp in een vallei aan de rivier, honderden muggen. Snel tent opzetten, zwemmen in de rivier en dan aan de soep. Echter voordat ik met heb ingesmeerd met deet is het kwaad al geschied. Gebeten door heel veel muggen, en ik niet alleen iedereen. We zitten onder,k niemand doet die nacht haast een oog dicht van de jeuk en iedereen wil de volgende morgen zo snelmogelijk van bushcamp af.

De een is er nog erger aan toe dan de ander, een landkaart op ieders kuiten, strak aangetrokken vel, allemaal de volgende dag naar de farmacie voor celestinine, 10 tabletjes voor 15 euro.

En nu maar kijken of het helpt.

 

Bijzonderheden:

Weg plots afgesloten voor het plaatsen van een grote buis in de breedte van de weg. Wegwerkers helpen me om mijn fiets tegen een steile berghelling op naar de andere kant van de weg te brengen.

Ik moet zelf lopen mag glip iedere keer weg door mijn raceschoentjes en wordt gelukkig door de vele handen van de wegwerkers op hooggetrokken en weer naar beneden gebracht, de weg kan vervolgd worden, de rijders voor mij hadden minder last, toen begonnen ze net met graven, rijders achter mij ook minder last toen was het gat haast weer dicht.

Zie foto inzet verhaal.

 

 

Prachtige omgeving vandaag, zie foto,s

 

Nog een dag morgen dan weer rustdag, ik kijk er naar uit zoals ik me nu voel.

Hasta luego, harry

 

 

Etappe 28            Huancayo -  Bushcamp                                                99km     68% paved         1085 hoogtemeters

Het weer            Half bewolkt en zonnig ongeveer 20 graden, weinig wind

Hoogste punt    4200 meter

Laagste punt     2700 meter

 

Vanavond gearriveerd in Bushcamp La Esmiralda, echter La Esmiralda ligt nog 40 km verder op. De bedoeling was op een grasveldje langs de weg een bushcamp te houden, ongeveer 5 km eerder, echter de politie vond het niet verantwoord en zorgde met tussenkomst van Susanna ervoor dat we op een militair terrein ons bushcamp konden opslaan. Op een prachtig voetbalveld en heerlijk zacht gras en tot 9 uur s,avonds de verlichting aan, gebruik makend van de douches en toiletten, konden we ons geen betere bushcamp wensen,vandaar dat ik nu al de tocht van vandaag beschrijf.

Vanmorgen om 9 uur vertrokken vanuit het hotel in Huancayo, beginnend met een klim van 30 km na een aanloop door de stad van 6 km.

Johan had weer last van zijn longen en had een rot nacht gehad en ging de truck in. De rest van de rijders gingen wel van start. Van hen, Christine, jolande, en Scott omdat ze wat laat bij de lunch kwamen, gingen haolverwege in de truck.

Goed toen we dus de stad uitreden, e eerste groep was al uit het zicht, werd Kevin aangereden door een  Toek Toek, ongelooflijk hoe die wagentjes onbeschoft rijden. Kevin werd van achter geraakt en viel dus. Op het oog viel de schade mee, wat lichte schaafwonden, schrik  en zijn fiets ok. Maar ook hij moest in de pauze gebruik maken van de Truck, had te veel pijn aan zijn schouder.

Zelf deed ik het vandaag heel rustig aan. Voelde aan mijn benen dat ik vandaag maar niet van voren moest gaan zitten en ben in groep 2, met een man of 8 rustig , soms heel rustig gaan fietsen. Ook Kees en Fred zaten in deze groep. De lunchstop was vandaag na 67 km dus halverwege besloten we om even te stoppen bij zo,n winkeltje voor kola , chocolade en wat chips. Heerlijk die rusten zo tussendoor.

Daarna op weg via een mooie maar wel gevaarlijke afdaling naar de lunchstop. Wat een afdaling, wat een diepte weer, wat een concentratie heb je dan nodig om geen ongelukken te krijgen, enfin de weg was prachtig geasfalteerd en we deden voorzichtig, maakten regelmatig foto,s van de mooie omgeving en vertrokken om 2 uur vanmiddag vanaf de lunchstop voor de laatste 36 km. Die waren vanaf dat moment unpaved, dat betekende dus weer stof happen als er een auto voorbijkwam of een auto je inhaalde. Ik heb er een paar foto,s van gemaakt, dan kun je zien wat een stof er opwaait en hoeveel we van dat stof wel niet binnen krijgen op zo,n dag. Arme Adrian en andere die toch al last hebben van hun bronchiën. Ik gelukkig nog geen las van mijn ademhaling, even afkloppen, maat gaat nog aardig goed. Kan gelukkig goed aanvoelen wanneer ik lekker hard mee kan rijden, is soms best heerlijk, en wanneer ik rustig aan moet doen.

Om 4 uur s,middags kwamen dan aan bij het militair terrein, meer een bewaking van de energy centrales die hier staan en de helft van Peru voor Energie voorzien.

Eerst wilde de politie de militairen ontruimen en dienden we op de helikopters te wachten die de militairen zouden ophalen , zodat wij het terrein voor ons zelf hadden, maar dat ging niet door, de helikopters komen nu morgen om 9 uur.

Bushcamp is toch wel weer fijn hoor, je eigen tentje geen last van je roommate met snurken of diep ademhalen etc.

Het doet een beetje surrealistisch aan, midden in de Andes, ver weg van welk plaatsje dan ook, zit je in je tentje een verslag te schrijven, op een verlicht voetbalveld, waarvan de basis is afgesloten, voor onze veiligheid.

Enfin, dit soort dingen wennen heel gauw, morgen is gewoon weer een nieuwe etappe, dan 0% unpaved, 967 hoogtemeters en alleen de rivier volgen naar Mayocc.

In mayocc een bushcamp , en de dag erna weer op weg naar een grote stad en een hotel, zo rijden we, genieten we van rustdag naar rustdag.

Ik krijg steeds meer bewondering voor al die wielrenners die jaar in en jaar uit een bestaan leiden, fietsen, trainen,eten, gezond blijven, extra medicatie, hotel, en zo maar door.

Wij doen op onze manier aan topsport met dien verstande dat we het zelf net zo moeilijk kunnen maken als we zelf willen. Heel vaak zeggen tegen we elkaar na een moeilijk e etappe “Thuis zouden we nu eerst maar eens een paar dagen niet fietsen. Of als je ziek bent of je niet lekker voelt dan zou je thuis zeggen , dag even niet fietsen.

Hier ben ingesteld op iedere dag je etappe rijden. Als je je enigszins fit voelt en het is verantwoordelijk ja dan ge je ervoor, althans dat geldt voor meer dan de helft van de groep.

Bij de start in Quito had iedereen het over de EFI, nu alleen nog maar diegene die het nog kunnen halen, en dat zijn er nog steeds 9 (4 Nederlanders, een Belgische, een Fin, een Duitser, en twee Australiërs.

We weten echter allemaal dat het al mooi is wanneer eentje het presteert.

Nog 79 etappe te gaan.

Bijzonderheden vandaag:

Ongeluk Kevin

Johan weer ziek

Bushcamp op militair terrein

Prachtig weer, en prachtige omgeving.

 

 

Hasta luego, harry

 

 

Etappe 27            Tarma / Huancayo                                          108 km   !00% paved en 1300 hoogtemeters

Het weer            Half bewolkt ongeveer 23 graden geen wind

Hoogste punt    4200 meter

Laagste punt     3000 meter

Overnachten in Huancayo op 3200 meter

 

Gisteren was de vogel bijna dood, maar vandaag vloog hij weer. Ongelooflijk wat een rustdag, bijna 30 uur slaap, twee immodium en antibioticum tot herstel kan leiden.

Gisterenavond een beetje rijst gegeten, goed geslapen, vanmorgen goed ontbijt en toen maar proberen. Rustig begonnen, maar tot verbazing voelde de benen goed en haalde al spoedig , zonder dat het de bedoeling was, de een na de ander in.

Na 26 km klimmen gem. percentage van 2,5% was ik bij de top, een afdaling op mijn lijf geschreven, niet al te stijl, lange rechte stukken en meetrappen.

Vlak voor de lunchstop , deze bleek er na 60 km te zijn, werd ik ingehaald door Fred, intussen waren we net Babette en Paul gepasseerd. We kwamen aan bij een redelijk grote plaats en konden links af de grote weg volgen, soort randweg, of dwars door het centrum. We kozen voor rechtdoor, dachten dat de lunchstop wel buiten het stadje zou zijn.

Met mij en Fred en Lee, die we in de stad tegenkwamen waren ook James en Ilka dezelfde weg jn geslagen en misten allen de lunch. Na 75 km stopten we voor een inka kola en aten onze energy repen op en gingen toen verder naar Huancayo, waar al om half drie arriveerden.

Vandaag was er timing tot de lunchstop en normaal als je niet aankomt kun je 6 uur straf krijgen in je ranking. Volgens mij krijgen we de tijd van diegene die achter ons zaten. Ik zie wel als ik de ranking zie. Belangrijkste voor mij was, dat ik met toch nog sterk voelde en hoop dat mijn ziekte van tijdelijk aard is.

Het is nu intussen half tien, mijn roommate Chris slaapt al. Chris is ingestapt in Huanchaco en fietst tot Cuzco , is 64 jaar en spreekt goed Spaans, zijn vriendin is een Peruaanse. Een beleefde man, aardig, maar verder weinig contact mee.

Maar goed, vanmiddag afscheid genomen van Martin. Martin de Zwitser die altijd bijbetaalde voor een persoonskamer. Een heel aardige vent die dus vanaf Quito heeft meegefietst maar weer an het werk moet. Hij is directeur van een of ander groot engineering bedrijf en is normaal een man zonder woorden maar kan speechen als geen ander. Martin had twee grote taarten gekocht voor 4 uur en om 6 uur hadden we een borrel met hapjes, Daarna met Kees en Fred de bruisende stad in.

Ongelooflijk hoe druk , hoe bedrijvig en gezellig deze stad is, Daar is zelfs Budapest  centrum niets bij.

Gezellige pleinen, mooie restaurants , winkels etc. maar ook natuurlijk de mensen op straat, vrouwen kinderen, mannen die van alles verkopen, Van losse cigaretten, schoenveters, schoenenpoetsers en…….weegschalen. Ja, ja voor 0,20 sol   6 eurocent , kun je je laten wegen, zie foto, dat wilden we wel. En….kon niet anders , alle drie afgevallen. Natuurlijk wisten we het eigenlijk wel, want we vinden dat iedereen na een maand magerder is geworden. B.v. Scott kon al drie gaatjes van zijn riem innemen. Kevin heeft een heel ingevallen gezicht en zo kan ik wel doorgaan.

En wij, zelf woog ik thuis netto, 78 kilo, n met kleren aan 75 kilo, dus ongeveer 5 kilo afgevallen en dat geldt dus ook voor Fred en Kees. En dat met al die grote maaltijden, de vele ijsjes, gebakjes etc.

We hopen natuurlijk niet dat we iedere maand 5 kilo afvallen want dan blijft er weinig over.

Verder vandaag gewoon genoten van het weer, de natuur en de mensen.

Door mijn ziekte gisteren nog vergeten te vertellen dat op de dag van 110 km klimmen, tijdens een brake , rustig van onze inka kola genietend, opeens een auto stopte en daaruit een aantal dames stapten die wel met die gringo,s op de foto wilden, ze maakten allerlei foto,s van ons met hun, en Rigo heeft daar ook een foto van gemaakt, zie inzet bij dit verhaal.

Nu in een zeer luxe hotel, heerlijk bed, prachtige douche en mooi uitzicht op een plein, zie foto,

Ga nu zo mijn bed in , want vanaf morgen twee maal bushcamps en veel ongeplaveid en klimmen blijft.  Mijn volgende verhaal zal wordt dan weer 8 of 9 september.Dus beste vrienden, dit was het weer voor vandaag,

Hasta luego, Harry

Hallo allemaal

 

Dinsdag 4 september

Vandaag hadden we een rustdag in plaats van morgen. En dat kwam me heel goed uit.

Gisterenmiddag kwam ik nog heel fit aan na een etappe van 140 km, zie etappe 26, en was al weer aardig hersteld van etappe 25, zie etappe 25.

Maar vannacht werd ik echt heel beroerd, nu was ik aan de beurt voor wat betreft heftige diarree en overgeven. Vanmorgen bij het ontbijt een broodje gegeten, maar ging er direct weer uit. Direct aan de immodium en antibioticum , kijken of ik nog ben op te lappen voor de etappe van morgen. Wederom een bergetappe, 110 km en 1200 hoogtemeters. De hele dag op bed gelegen en vanavond een paar bananen gegeten en beetje rijst, het vlees smaakte me helemaal niet.

Nu weer in mijn hotelkamer, even een kort verslagje maken en dan weer onder de dekens en hopen dat het morgenochtend beter is.

 

Hasta luego, Harry

 

Etappe 26            Cerro de Pasco – Tarma                               140 km 100% paved en 963 hoogtemeters

Het weer             Zwaar bewolkt, rod de twee graden, maar gelukkig geen sneeuw gevallen vannacht.

                               In winter fietskleding van start en af en toe tijdens de rit, jack aan en jack uit.

Hoogste punt    4400 meter

Laagste punt     3000 meter

 

Vanmorgen allemaal nog wat moe van de vorige dag, een eenvoudig ontbijt stonden we half negen klaar voor vertrek. Kevin nog steeds ziek , Scott nog steeds ziek en enkele andere kozen voor een halve tocht. Zelf voelde ik mijn benen voor het eerst na een tocht, dus nam ik me voor om weer met groep 2 mee te fietsen. In ieder geval om rustig aan te doen, immers 120 kilomere en niet al veel klimmen moest te doen zijn. Tot de lunch ging het wat stroef, ieder heuveltje voelde ik maar weinig kracht in mijn benen, en ging dus langzaam omhoog. Een lunch na , in dit geval 70 km, is dan een heerlijke onderbreking, en doet soms wonderen,

Bij mij dit keer wel, de groep was ietwat voorruit (ik moest nog een sanitaire stop doen, ging er achteraan en voelde, wowwwww het gaat weer lekker, bj de groep gekomen nam ik direct de kop over, maar toen ik even later achterom keek reed ik alleen.

Wat te doen, ben maar gewoon gaan doorrijden en reed de laatste 70 kilometer alleen naar het Hotel in Tarma. Om drie uur smiddags was ik er al en voelde me heel fit. Direct gedoucht, lekkere warme douche nu en een kamer voor me alleen.

Jee wat voelde dat goed. Lee die normaal een uur eerder dan mij aankomt, was vandaag minder, had last van zijn bronchiën en kon niets anders doen dan rustig aan fietsen.

De rest van de groep kwam aan tussen kwart over drie en 4 uur.

 

S,avonds nog de verjaardag van Kirsten gevierd, twee taarten en wat drankjes (ik geen alcohol  En toen naar bed.

Of ik nu last kreeg van de hoogte of iets verkeerds heb gegeten, in iedergeval werd ik snachts hondsberoerd. Veel overgeven en diarree. Met moeite naar het ontbijt, Didier geraadpleegd en die stelde voor om direct voor een goede kuur te gaan.

Starten met twee immodium en direct starten met antibioticum.

Verder de rustdag de gehele dag op bed gelegen, helaas niets van de bijzondere stad gezien, mooie kleuren, kleurrijke mensen, honderden kramen, alles doet heel gezellig aan in deze stad.

In de middag , twee bananen, droge broodjes en vanavond mee uit eten gegaan, vlees smaakt me totaal niet, wel kippensoep gegeten en vel rijst, en nu maar hopen dat het erin blijft en dat de komende nacht genoeg is om morgen weer op de fiets te stappen.

 

Jullie leen het de volgende keer weer.

Van de laatste twee dagen dus geen foto,s. Die komen later op de site.

Voor nu, hasta luego, Harry

 

 

Etappe 25            Huanuco – Cerro de Pasco          120 km 100% paved en 2600 hoogtemeters.

Het weer             Bij de start nog aardig weer bij aankomst om het vriespunt en koude wind.

Hoogste punt:  4400 meter

Laagste Punt     2000 meter

 

ANDES TRAIL VERGT WEER EEN GEAL VAN GASTRO ENTERITIS

ZWAARSTE RIT TOT NU TOE

CERRO DE PASCO, EEN STADJE OP 4400 METER HOOGTE , GEEN ANDERE STAD LIGT ZO HOOG

 

De rustdag in Huanuco hebben we doorgebracht zoals altijd, beetje door stad slenteren, fiets doen, verslag schrijven en eten.

Meestal levert de rustdag ook zieken mensen op , dat leert nu de ervaring van de laatste weken.

Vandaag werd Kevin beroerd, en zag er op de ochtend van etappe 25 zo beroerd uit en voelde zich zo slap dat hij niets anders kon doen dan de truck in. Kevin zou beide dagen in de truck meegaan.

Met de rustdag in Tarma erbij is Kevin weer opgeknapt en gaat morgen weer van start.

Kevin was nog een van de tien rijders die nog de 100% EFI had gereden. Met de uitval van Kevin blijven er nu nog 9 over.

De etappe van vandaag was onmenselijk zwaar. Het feit dat we door elektriciteitstoring pas om  9 uur konden vertrekken betekende dat we de tijd goed in de gaten moesten houden om op tijd in Cerro de Pasco aan te komen.

Tot de lunchpauze ging het nog redelijk met ons groepje, we reden met een man of 10 en hielden ons voor dat bij een gemiddelde van 13 per uur we op tijd binnen konden zijn.

Na 90 kilometer klimmen, begon het tempo toch wat te zakken, het stijgingspercentage werd hoger . het tempo zakte naar 10, 11 per uur.

Met tempo konden we nog een brake nemen van ongeveer 15 minuten en rond half zes binnen komen , net voor donker.

Na de brake stop met nog 30 kilometer te gaan viel de groep van 10 uiteen. Ieder eed nu zijn eigen tempo. Fred lag nu van dit groepje voorop, hij had vandaag hele goede benen. Zelf ben ik niet vor de timing gegaan. Voelde aan dat ik na een avond in disco (nooit meer doen) nog zere benen had en niets moest forceren.

Het klimmen ging me gaande weg richting Cerro de Pasco wel beter af, maar het wel al kouder en kouder, winterhandschoenen aan, extra jasje aan en windbreker aan op weg naar de top.

Het hele groepje kwam tussen half zes en tien over zes aan.

Verkleumd van de kou, ik bibberde over mijn hele lichaam, kees had geen handschoenen bij zich en had eer koude handen, kon  haast niet meer in zijn remmen knijpen.

Maar goed een warme douche en lekker langer onder de douche staan dan knappen we wel weer op.

Ja, ja dat hoopten en dachten we, niets van dat, een koude douche, mooi niet dus, even mijn gezicht wassen en de edele delen en hup eerst het bed in , met extra kleren aan dook ik onder de wol, klappertandend van de kou, een paar later weer bijgetrokken en klaar om uit eten te gaan.

Die nacht werd er weinig geslapen. Een herrie op straat, onverstelbaar.

Een heel bijzonder stadje Cerro de Pasco, geen foto,s van, maar leek meer op Moskou in de winter. Iedereen dikke mutsen op, handschoenen aan,  grauw, grijs, onverstelbaar hoe hier de mensen kunnen wonen.

Enfin de volgende ochtend gewoon weer om 6 uur op, 7 uur ontbijt en 8.30 weg op de fiets voor een trip van 140 km, waarvan 100 km redelijk vlak op een hoogte van 4000 meter.

Zie verder etappe 26.

 

Hasta luego , harry

Etappe 24            Bushcamp – Huanaco                    110 km 100% paved en 1280 hoogtemeters

Het weer            Prachtig zonnig weer

Hoogste punt    4000 meter

Laagste punt     2000 meter

 

50 kilometer gentle klimmen van 3000 meter naar 4000 meter en 60 kilometer dalen van 4000 meter naar 2000 meter

 

Wat een prachtige dag, heerlijk in een groepje van 5 gereden, zie foto,s en vele feesten meegemaakt. Een dag om nooit te vergeten. Alle ingrediënten zaten erin. Van heerlijk klimmen, en lekker dalen, van adembenemende uitzichten, diepe afgronden waarvan mijn maag wel eens omdraaide, geconcentreerd op de weg blijven kijken om geen stuurfout te maken. Soms best wel angstig vooral wanneer er van beide kanten auto,s komen en ze elkaar passeren en wij op de witte streep moeten rijden met ongeveer 30 centimeter voor de afgrond. Het blijft concentreren, opletten ook tijdens de afdaling, , ook al blijf je op je eigen helft je moet in iedere bocht gas terug nemen en anticiperen dat de auto,s wel de bochten afsnijden.

Enfin meestal gaat het goed. De honden weer van ons afgeschut. De bevolking op het platte zo vriendelijke, altijd maar gedag zeggen of Gringo roepen,of op de foto willen. Twee dorpsfeesten meegemaakt vandaag en de mensen vinden het geweldig als je dan even meefeest en meedanst. In een woord geweldig. De afgelopen vier dagen waren zo bijzonder, zo mooi, ja dan komt een droom uit, ondanks de zwaarte, de ontberingen of angsten voor afdalen of grind en gruis.

 

Mensen kijk verder naar de foto,s en het verhaal is compleet, en allen nog melden dat we met twaalf mensen nar de disco zijn geweest om het afscheid van Lucio te vieren, Lucio was anderhalf week bij ons, een peruaan die ons anderhalve week aan de kust heeft geholpen, hij nam vrij en ging met ons mee.

Het was een heerlijke avond, nacht in de disco, heerlijk gedanst met Peruaanse schonen, en even niet aan fietsen gedacht. Om drie uur s,nachts terug in Hotel

Wonder boven wonder om 8 uur op, gedoucht en alleen mijn stem kwijt, maar een ervaring rijker.

Vandaag de rustdag wat koffie met gebak, lunch, fiets, website, en wat wandelen, zo even voor het avondeten een dutje en dan concentreren voor morgen.

Morgen een etappen van 110 kilometer, hoogteverschil van 2600 een klim van 110 kilometer, gently maar toch.

Morgen weer timing, staat nog steeds 5e voor wat het waard is. Ga vooral voor het genieten en genoeg rusten nemen om fris aan de finish te komen, Ga dus weer behouden rijden.

Mensen tot morgen

 

Hasta luego, Harry.

Morgen of overmorgen iets over het groepsgebeuren

Etappe 23            Camp huallanca- Camp even voorbij Pachas      60 km 100% paved 438 hoogtemeters

Het weer            Wederom prachtig

Hoogste punt    3500 meter

Laagste punt     3000 meter

 

Na twee zware dagen vandaag een soort rustdag, genoten van de schoonheid van de Andes, veel dalen en slechts een kleine klim, vandag weer gebruikt om veel foto,s te maken en extra te rusten ,langs de kant om Inka Kola te drinken. Drinken moet op deze hoogte veel maar ook eten doen we nog steeds twee keer zoveel als normaal thuis.

Ondanks de gemakkelijke rit heeft weer niet de hele groep de rit uitgereden. Dit keer Rigo door maag darmstoornissen. Vanaf Quito is het nog niet voorgekomen dat de hele groep de rit heeft uitgereden, altijd wel iemand die ziek was.

Aan de andere kant worden anderen weer sterker, Tasmin en haar broer Adrian doen het nu geweldig en rijden gewoon weer met de snelheid van onze groep mee, Scott gaat ook vooruit, bergop is nog niets maar downhill de snelste, als een motorcoureur in de bocht.

Verder alleen maar te melden, wat een vriendelijke mensen we tegen komen en hoe onmetelijk hoog de Andes is. Men zegt wel eens daar waar de Alpen ophouden begint de Andes.

Wie niet zo vriendelijk zijn dat zijn de honden. Jee iedere dag weer tientallen honden achter ons aan. Monden open en tanden grommend naar ons toe. Soms helpt afstappen, soms met water uit bidon spuiten, ze schrikken even maar dan hebben de rijders achter ons er weer last van.

Een keer ging het vandaag goed mis. Fred reed voorop , ik erachter en daarachter Kees, ipv te spuiten met zijn bidon kneep Fred in zijn voorrem en hup daar lag hij, ik daarover heen en Kees de berm in.

Gelukkig liep het goed af. Kees zere duim en ik mijn spieren in mijn been licht gekwetst, is allemaal weer over. Toch een gemiddelde van een keer per week vallen tot nu toe.

Vandaag ook een terminaal bad bezocht, Fred en kees gingen in een privat bad, ik vond het echter geen ambiance, en was bang voor hygiene en ging er niet in.

Redelijk vroeg vandaag komen we op de bushcamp aan, waar de soep dan alweer klaar staat met de dagelijkse fruitsalade en s,avonds een heerlijke maaltijd, dit keer Chinees, in een woord heerlijk klaargemaakt.

Om half acht in bed en om 6 uur, de tent drijfnat van de ochtenddouw , op weg naar de laatste etappe voor de rustdag.

Intussen nemen het aantal opgezette tenten af en het aantal koppeltjes toe, daarover later meer.

 
Hasta Luego, Harry

Etappe 22            Bushcamp Huascaran – Camp Huallanca              71 km 39% paved 983 hoogtemeters

En een afdaling van 35 kilometer waarvan 20 unpaved.

Het weer            prachtig helder weer, maximum 18 graden, koude wind

Hoogste punt    4883 meter

Laagste punt     3500 meter

 

29 augustus 2012

 

Vandaag kun je wel omschrijven als de koninginnenrit onder de Andes ritten, alles was Andes.

Weer een bushcamp, heeft toch veel voordelen hoor. Het is al om half zeven donker en na het eten ligt iedereen al om half acht in zijn tent, te lezen, of zoals ik wat aantekeningen maken van deze dag op een papiertje, of gewoon al slapen. Een nadeel is wel dat we er allemaal wel een paar keer per nacht uit moeten, ik zeker drie keer per nacht, snel de kou in , en weer gauw in de slaapzak, voordeel is heerlijk je privacy, het avontuur , de gezelligheid, je wassen in de rivier in het koude water.

Enfin de dag vandaag begon dus koud, met dikke kleren aan tent afbreken, en ontbijten, en wat denk je, warme pap, havermout, wowwwwwww heerlijk heb twee borden vol genomen, geen droog brood geen koffie, maar voedselrijk havermout om de dag goed door te komen. Veel Australiërs vonden het maar helemaal niks. Mar goed met een goed gevulde maag en intussen de kleren wat verminderd en met een opkomende zon, en beginnend met stijgen van 4180 meter naar 4800 werden we al snel warm. Al snel passeerden we het gebied van de honderden Puya Raimondii, een plant die wel 100 jaar oud kan worden. Heel bijzondere en wereldwijde bekende plant. Daarna dus verder.

25 kilometer klimmen op ruwe stenen, niet harden dan soms vijf kilometer per uur, je voelt dat je minder zuurstof hebt, moet kracht houden op de pedalen om niet te vallen, harde wind tegen, iedere keer glippende achterwiel, heel geconcentreerd het beste paadje vinden en dat dan vijf uur achtereen. Je moet wel heel gezond zijn en in goede vorm om dit te redden. Het zal dan ook een lange dag worden. Pas om 2 uur smiddags zitten we op de top  4883 meter hoogte, we hebben het gehaald, althans we, net voor de allerhoogste top hadden we een lunchstop en daarna nog 7 kilometer klimmen. Voor Kees en Rigo was het teveel. Kees was helemaal uitgeput, was resoluut en zei “ik stop voor vandaag anders ge ik helemaal naar de ……” Kees had erg last van de hoogte en luisterde naar zijn lichaam. Ik voelde me gelukkig nog steeds goed en heb nog steeds geen last van hoogte ziekte en/of maag en darmen.

Daarna een afdaling van 35 kilometer waarvan 20 unpaved. Nog meer dan uphill vond ik downhill zwaar vanwege de concentratie die je nodig hebt om niet te vallen met al die keien op de weg. Gewoon laten gaan die fiets niet te veel remmen zeggen de echte mountainbikers. Ik luister naar hetgeen ik denk aan te kunnen en ga mijn eigen tempo downhill. Enkele uren later kom ik om 4 uur aan op de bushcamp, nog redelijk fit, energie  gespaard daar waar kon, niet op mijn toppen gereden en dus blij en voldaan… heb het gered vandaag.

Hasta luego, Harry

Etappe 21            Huaraz – Bushcamp Huascaran                 57 kilometer      76% paved         1210 hoogtemeters

Het weer:           Prachtig helder weer, some beetje bewolking

Laagste punt;    3000 METER

Hoogste punt    4200 meter

 

Daar zit ik dan  op 4200 meter hoogte voor mijn tent, uitzicht op de besneeuwde toppen van de Cordilla Balanco, We zitten voor de slagboom dat ons toegang verschaft naar het nationaal park , waar we morgen dan doorheen fietsen en zullen klimmen naar uiteindelijke 4883 meter hoogte, het hoogste punt van de Andes Trail. Vandaag viel voor velen en ook voor mij reuze mee, eerste 42 kilometer geplaveid en gentle klimming  richting 3800 meter daarna de laatste 400 meter klimmen op ongeplaveid, ruig terrein, totaal 15 kilometer lang op weg naar de bushcamp op 4200 meter hoogte.

De uitzichten waren wederom zo prachtig gewoon moeilijk vast te leggen op foto. Net een zondagsritje met mooi weer in Nederland, gezellig met een groepje en regelmatig pauze voor onze Inka  Kola (nog wel een shirt van kopen).

De laatste 15 kilometer waaierden de groep al snel uiteen. Het blijft op onverhard zoeken naar een bepaalde tred om de snelheid er in te houden en niet weg te slippen tussen alle keie. Het lukt me gelukkig steeds beter en zeker uphill, downhill  nog steeds niets voor mij.

Vanaf het moment dat we de offroad route namen was er geen verkeer meer, alleen maar stilte van de Andes, ik reed alleen de laatste 15 kilometer, het was genieten.

Op twee mensen na reed iedereen de rit uit. Anna moest vanmorgen helaas in de Truck, was de  nacht in Huaraz zo misselijk geworden van het eten. Ze had hetzelfde als Ghilly en toch had zij net het verkeerde voedsel gekregen. Het huilen stond haar nader, het betekende ook voor haar niet meer alles 100%.

Intussen krijgen steeds meer mensen last van hoogteziekte. Kirsten de kok was er heel ziek van, Jolande kan er niet tegen en doet dan vaak de helft, slikt pillen en vel hoofdpijn, ook anderen zoals Ghilly en Kees klagen over de hoogte, Didier onze medicijnman heeft ze in het snotje en adviseert ze om toch regelmatig medicijnen te slikken, Vooral in Bolivia wordt het voor deze groep moeilijk omdat we dan drie weken op 3800 meter hoogte bivakkeren.

Intussen gebeurt er in de groep van alles, roddeltjes, paartjes worden gevormd, enfin de atmosfeer nog steeds goed, later beschrijf ik apart het groepsgebeuren. Doe nu het licht uit, wordt donker, we gaan eten en daarna heb ik corvee, dikke kleren aan ,wordt  al koud, nieuw gebreide muts op windjack aan, en daarna met extra kleren aan mijn slaapzak in.

Morgen ondanks de 71 kilometer, zal na een koude nacht een zware tocht worden volgens de crew.

Een zware tocht naar 4883 meter hoogte , maar heel prachtige omgeving  Kijk er na uit.

Hasta luego, Harry

 

 

Hoi mijn trouwe lezers en lezeressen. Nu rustdag in Huanaco, een prachtige ruizende stad, voelt erg modern aan met het temperament van Peru. We zitten nu in een prachtig Hotel, goede verbinding en dus de verhalen van de afgelopen 4 zeer bijzondere dagen beschrijven. Ze komen straks dag voor dag voorbij. Er waren zoveel toppics dat ik gewoon niet weet waar te beginnen.
In iedergeval eerst nog een klein verhaaltje over de rustdag in Huarz, en dan plak ik alle foto,s er in met beschrijven en daarna begin ik aan mijn verhalen.
Veel plezier met het lezen.

Rustdag  in Huaraz         

27 augustus 2012

 

De dag besteed aan fiets schoonmaken, lekker door de stad slenteren, en proberen geld te pinnen. Nou dat was geen succes, met maestro en creditcard geprobeerd bij verschillende banken en overal de tekst insufficiënt  money or invalid money.  Dus geen geld. Bij controle op mijn bankafschriften blijkt echter wel dat alles is afgeschreven van mijn rekening. Totaal bijna 450 euro. De bank in Nederland gebeld en hoefde4 me geen zorgen te maken. Er blijken vak miss transacties te zijn. Ik moet maar over 5 dagen terugbellen als het er dan nog als afgeschreven staat. Dus zaterdag weer even kijken en eventueel bellen.

Verder mooie markt in Huaraz en mooie  gebreide muts gekocht voor komende bushcamps die op grote hoogtes zullen zijn en ongetwijfeld met vorst.

 

We zullen zien, Hasta luego, Harry

Etappe 20            Caraz-Huaraz                                                    70 km    100% paved       1200 hoogtemeters

Het weer            Onbewolkt en oplopend tot 32 graden, nu s,avonds koelt het snel af op 3000 meter hoogte.

Hoogste punt    3000 meter

Laagste punt     2200 meter

 

De laatste dag voor de rustdag, een prachtige route met heel geleidelijk klimmen, de eerste helft timing en de tweede helft niet, dit omdat we dan binnenkomen in een grote stad, Huaraz kent 100.000 inwoners. Een heel gezellige stad, op iedere hoek een farmacie en nog druk ook, en geen kleine farmaciewinkels, alles te koop van antibiotica tot prednison, gelukkig heb ik nog niets nodig.

Verder in de stad de bekende taferelen van verkoop van allerlei producten langs de kant van de weg, Peruaanse vrouwen in elkaar gedoken in de kledij van deze streek wachten totdat iemand iets wil kopen. De een staat alleen met toiletpapier te verkopen, de ander met zeep, weer andere met ijs, of met firsdrank, of tweede hands schoenen, van alles vind je op straat, daarnaast de tegenstellingen in de winkels, veelal goed uitgerust, vooral als het gaat om elektronica, televisies, maar ook kledingwinkels. Ik wen wel heel goed aan de omstandigheden hoe de mensen hier leven. Kan dan ook vrij snel relativeren. Ja arm en rijk wonen leven naast elkaar, op zich voelt het harmonisch aan, we hebben ons nog geen keer bedreigd gevoeld of als rijke gringo,s aangezien, aangekeken. De mensen hier zijn bijzonder vriendelijk en zeggen allemaal gedag, en ben je een beetje uit de stad op het platte hand dan schudden ze bijna allen je de hand.

 

Enfin vanmorgen dus vertrokken, zonder Adrian de Australiër en zonder Scott, maar verder iedereen van start. Johan ging het er het beste van wensen, hij was de hele nacht aan het spoken geweest, veel diarree gehad en voelde zich erg slap, en dat bleek later, halverwege ging Johan met de Truck mee naar het hotel en ligt al vanaf 1 uur vanmiddag erg ziek in zijn bed. Adrian de Australiër, gaat weer beter en zal na de rustdag weer op de fiets stappen. Monique haar billen nog open, komt door het zadel, Monique had een nieuw zadel gekocht maar nog niet ingereden, of uitgeprobeerd, is vanmiddag naar een dokter geweest.

Adrian de Engelsman wel weer op de fiets en ging goed vandaag. Verder niet erge zieken te melden. Kees voelt zich nog niet 100% nog steeds diarree en heeft medicijnen genomen, Fred nog steeds last van erge hoest, en gaat voor de antibiotica en deed vandaag dan ook rustig aan.

Zelf voel ik e nog steeds goed en reed de ochtend mijn eigen tempo, iets ingehouden, naar de lunchstop waar ik 15 minuten na de 5 sterke mannen als 6e aankwam, in mijn kielzog Ilka en Kevin.

Om 10 uur al de lunch, de 35 km gingen heel snel, smorgens niet zoveel ontbijt genomen dus nu bij de lunch heerlijke verse broodjes en bananen.

De middag weer gebruikt om rustig te herstellen van de ochtend en ondanks dat ging het voor velen toch te hard (behoudens dan de top 5 mannen).

Om een uur kwam ik aan in het hotel, heerlijke warme douche, paar uurtjes slapen, en vanavond weer met een groepje uit eten, met Kees Fred Ana en Ghilly.

En nu dus allen in de lounche, internet doet het niet, teveel mensen op internet. Dus eerst mijn verhaal op word en dan morgen plakken op mijn site.

Vandaag de Cordilla Blanco gepasseerd, een top van 6000 meter met sneeuw bedekt. (zie foto)

 

Morgen dus een rustdag, dat wordt fiets schoonmaken, onder de vuil, keihard aan het frame geplakt, de fietsen zien er niet uit, verder nog even de stad, een tasje voor achter mijn zadel, ga voorlopig niet meer met een rugtas rijden, met 32 graden toch geen pretje.

En natuurlijk de was doen morgen, of de was de deur uit.  Zo zie je maar als je gezond bent hoe eenvoudig dit wielerleventje kan zijn.

Na de rustdag kan het volgens de crew zwaar worden, we zijn voorbereid op bushcamps op 4300 meter hoogte met ongeveer minus 10 graden Celsius. Ik denk dat ik er op voorbereid bent, vind het wel spannend hoor. Dinsdag eerst naar 4200 meter en dalen naar 3500 meter voor bushcamp en woensdag naar 4900 meter en dalen naar 4300-4400 meter voor bushcamp. Ook de derde dag wordt dan weer bushcamp om vervolgens de vierde dag weer een hotel te krijgen.

Ik kijk iedere keer de etappes vooruit tot aan de volgende rustdag en trek dan mijn eigen plan.

We beseffen allemaal dat we nog maar drie weken op de fiets zitten en er al veel gebeurd is en nog veel zal gebeuren. Het belangrijkste is dus, de boel heel houden, gezond houden en genieten van het fietsen onderweg.

 

Mensen dit was het voor vandaag, morgen geen verhaal, daarna drie bushcamps zonder enige verbinding, dus mijn volgende verhaal wordt zaterdag a.s.

Hasta Luego, Harry , en …allen weer bedankt voor jullie commentaren, heerlijk om te lezen. Jan vind het heerlijk dat je zo meeleeft en iedere keer reageert.

 

 Bijzonderheden
Een hond stak met een vaart over richting fietsers en kwam precies tussen het voor- en achterwiel van Ghilly in, Ghilly vallen, gelukkig niets ernstigs hond bleef liggen, weet niet hoe het met de hond is afgelopen.

Etappe 19            Canon del Plato-Caraz                                  66 km  34% paved           1600 hoogtemeters

Het weer            Zonnig en geode  temperatuur van rond de 28 graden

Hoogste punt    2200 mter

Laagste punt     900 meter

 

Wow na een paar dagen geen douche gehad te hebben toch weer lekker onder een heel warme douche. Nog een dag en we hebben weer een rustdag. Tot nu toe viel het me niet tegen. Voor velen was het vandaag een zware dag, als ik zo om me heen hoorde, ondanks de 66 km , waarvan de eerste 45 toch behoorlijk ongeplaveid, de warmte , maakte het niet al te gemakkelijk.

Ook vandaag weer half timing, dus voor mij hetzelfde recept, 33 km  non stop door, reed vandaag veel met wilbert op, hij maakte heel veel foto,s van de omgeving en klampte dan iedere keer weer aan. Wilbert is zo vel sterker dan ik, maar toch op deze wijze kon ik hem volgen en hij maakte redelijk veel foto,s van me, komen vast op facebook te staan van Bike dreams.

Weer een prachtige mooie omgeving, zie foto,s en toch nog vrij snel kwam ik als 7e aan bij de lunchstop. Nog redelijk fit en heerlijk lang geluncht en gerust en gewacht op ons groepje. De hele middag met hetzelfde groepje gereden, rustig, met Fred en Kees (gaat weer goed), Kees wordt trouwens ook iedere dag sterker, Anna, Ghilly, Chris Brown, en later ook Susana, die ook sterk rijd, echter Susana is van de organisatie en rijd zo af en toe, maar is in oorsprong sterker dan ik.

Na 45 kilomer een gejuich, we hebben weer asfalt, jee wat rijdt dat lekker. Fred heeft het intussen wel even gehad en doet het wat rustiger aan, ik ga door met Anna en met Chris, gewoon ons eigen tempo. Om tien voor half drie zijn we in een redelijk goed hotel, helaas,wifi gaat aan en uit, dus kan niets op site plaatsen , dat wordt morgen in Huaraz, hoop tenminste dat wife daar beter is.

Bijzonderheden:

Nog steeds vier mensen last van diarree

Adrian de Australiër erg ziek vanmorgen, heeft erg last van zijn longen, kucht vervelend en heeft koorts en is van daag met de truck gegaan, voelt zich nu iets beter, maar slap , heeft antibiotica, en gat morgen ook niet fietsen, heeft zijn rust nodig,

Zo blijven er nu nog maximaal 11 mensen over die de 100% kunnen halen in Ushaia. Ben benieuwd of er überhaupt iemand met 100% scoren Ushuaia haalt.

Het is 10 uur hoogste tijd voor mijn slaap,

Hasta luego, het gaat me nog goed, herstellen op grote hoogte gaat minder dan op laag niveau. Dus veel rusten, tot na Bolivia, zullen we voorlopig niet meer onder de twee duizend meter komen.

   

 

 

Etappe 18            Camp- Chavimochic- Canon del Plato    85 km    10% paved         1045 hoogemeters

Het weer            Ochtend bewolkt daarna zoning en algauw rond de 30 graden

Hoogste punt    1020 meter

Laagste punt     220 meter

 

6 uur op , het is nog bewolkt , fris, even tijdelijk wat extra kleren aan, spullen in pakken, tent in pakken , ontbijten, een eindje van de groep wet voor een toilet, en klaar zijn we weer voor de volgende dag. Heb me voor genomen wat meer van de off road te gaan houden, misschien helpt het.

De omgeving vandaag en morgen zullen schitterend zijn, te veel om te beschrijven maar de foto,s vertellen genoeg, ga anders ook eens  naar de site van Paul Otten, of naar Facebook van Bike Dreams.

De eerste groep gat er vandoor alsof het asfalt is, ja het is weer timing vandaag, hoewel niemand zegt aan timing te doen, zie je toch dat het fietsgedrag op zo,n dag anders is. In ieder geval ook bij mij. Vooral als de timing geld tot de lunchstop, dit doen ze als d tweede helft wat gevaarlijker is, dan is er geen timing en krijgt iedereen dezelfde tijd ongeacht van binnenkomst. Dus soms doe ik mee aan de wedstrijd, en weet dan dat ik na de lunch het weer heerlijk rustig aan kan doen.

Vandaag maar weer eens het mountainbiken me meer eigen maken. En warempel , vooral bergop lukt me dat vrij goed, druk op de pedalen, druk op de ketting, en de wielen laten rollen. Ik krijg er schik in ,de weg gelukkig niet al te lossen stenen en hobbels, en snel haal ik berg op de een na ander in, behalve natuurlijk de KOPGROEP, maar goed het gaat lekker en geeft me en goed gevoel,

Non stop rijdt ik de 50 kilometer door naar de lunch om daar heerlijk een liter drank, broodjes etc te verorberen. De middag gebruik ik voor vele foto,s en bouw mijn rust in.

Vamiddag ook de eerste tunnels, daarvan zullen er nog velen volgen, licht is dan absoluut nodig, gelukkig doet mijn lamp het goed en toch blijf ik het maar eng vinden in zo,n donkere tunnel en dan maar hopen dat er geen vrachtwagen of bus je tegemoet komt, want veel ruimte om opzij te gaan is er echt niet in de tunnel, Gelukkig gaat alles goed met de groep en….als de chauffeur van te voren ziet dat er fietsers aankomen dan stoppen ze voor de tunnel.

Kortom vandaag een prachtige tocht, een goede conditie, en ondanks de zwaarte voelde ik me goed bij aankomst in de bushkamp aan de rivier.

Meteen me heerlijk in de rivier gewassen en mijn kleren die helemaal zwart waren van de stof gewassen in de rivier. Vervolgens mijn fiets naast mijn tent gezet, en touwgespannen tussen fiets en tent om zo mijn was de laten drogen. De fietsen zien er intussen niet meer uit. Alsof ze so allemaal van de schroot komen, onder het stof en vuil van het opwaaien van stof als een bus of vrachtwagen passeert, wat een stof eten we, en zonnebril moet dan ook regelmatig schoongemaakt worden.

Prachtige foto,s tussen de stenen van deze bushcamp, zie foto,s.

Bijzonderheden:

Nog steeds de vaste 14 mensen hebben 100% gereden waarvan er twee ons eerde zullen verlaten.

Scott nog steeds in de truck even als Adrian, de engels man, hij voelt zich weer niet goed, is ook zo mager als een lat, kijk je zo doorheen.

 

Hasta Luego, harry

 

 

Etappe 17            Huanchaco-Camp Chavimochic                115 km85 paved             910 hoogtemeters

Het weer            Hele dag bewolkt maar droeg

Hoogste punt    400 meter

Laagste punt     0 meter

 

Na twee heerlijke rustdagen, douche, lekker bed, wifi, heerlijke restaurantjes, lig ik nu in mijn tent, in mijn bed een verslag van deze te schrijven. We verblijven in een bushcamp, onze tenten staan overal verspreid, we aten al vroeg 6 uur s,avonds, half zeven donker, dus onze hoofdlampen om te zien wat we eten, ongelooflijk wat een heerlijk maal weer. De Australiërs met mutsen op tegen de kou, zie foto,s. De Andes Trail is 18 km geleden echt begonnen, we sloegen links af van de Pan Am weg en rijden op weg naar de canon del Plato, deze zullen we de komende 150 km gaan volgen, een stukjke ongerepte natuur, schitterende uitzichten, ruig, zwaar fietsterrein, het zal veel van de fietsers en dus ook mij gaan vergen, maar voel me nog steeds goed, dus we zien wel waar het schip strand.

Mijn fitslamp hangt in het midden van mijn tent, lig op een ietwat te smalle matras, maar voelt warm en gezellig. Enige lastige van een bushcamp is dat ik er snachts toch minsten twee keer uit moet, aar dat wend het heel snel hoor.

Buiten is de afwasploeg bezig, in bushcamp 4 ben ik aan de beurt, de afwas doen van 30 man, ach heeft ook zo zijn charme. Muziek, Peruaanse muziek uit een van de trucks, verder verlaten van alles en iedereen. De omgeving lijkt meer op een top van 4000 meter, geen plantje, alles ruig en zand en rotsen, onze tent op een stuk beton, ook dat lukt, de scheerlijnen bevestigen met zwaar stenen, en de tassen binnen de tent in de hoeken.

Wat is er vandaag verder nog gebeurt; de eerste 85 km op de Pan Am nog politiebegeleiding, en weer kwam Scott in de politieauto terecht, niet dat hij nu te langzaam ging, misschien dat ook, maar er lag nog wat olie op de weg, en iedereen had al grove profielen op de banden, maar Scott wilde nog een dag je wachten, immers maar 15 % unpaved. Hij had slicks banden en ging dus erg onderuit en blesseerde zijn knie behoorlijk. Tot de dag van vandaag nog niet gefietst. Is nog te geblesseerd misschien na de rustdag in Huaraz.

De 20 kilometer ongeplaveid waren niet echt makkelijk. Morgen 85 kilometer langs de rivier omhoog, gemiddelde stijgingspercentage van iets meer dan 1% dus dat moet te doen zijn.

Bijzonderheden:

Zelfde mensen die voor de helft in de truck mee rijden.

Scott gevallen, voorlopig uitgeschakeld.

Vier mensen aan de Diarree, waaronder Kees

Adrian de Australiër, gaat steeds meer hoesten, voelt zich niet echt goed, maar rijdt nog steeds met ons groepje mee.

De vaste vijf zes mensen van voren te weten: Jonathon, James, Lee, Colin, Ilka en Wilbert.

Daarna komt het groepje waarbij ik bij hoor.

Ga slapen, het is half negen, 6 uur op, weet dat ik veel rust nodig heb

Hasta luego, harry

 

21 en 22 augustus            Rustdagen in HUanchaco

 

Twee heerlijke rustdagen gehad in Huanchaco, helaas alle dagen zwaar bewolkt, maar de dagen gebruikt voor het schoonmaken van de fiets en het monteren van mijn 50 mm banden, en dat blijkt de komende dagen hard nodig ook.

In d groep een paar mensen aan diarree, moe of zich niet lekker voelen, daar had ik gelukkig tijdens de rustdagen geen last van en heb me optimaal kunnen opladen voor de komende 4 zware dagen.

Zie op tegen het off road rijden, vooral tegen de afdalingen off road, sommigen gaan met zo,n vaart nar beneden, ik ben dan bang te glippen op al dat grind, en neem het zeker voor het onzeker en doe het rustiger aan, dan maar tien minuten later beneden, meestal haal ik ze bergop wel weer in, bergop gaat me nog steeds goed af, enfin morgen dus de start van o meter zee niveau, naar 1000 meter, dag erop 2000 meter, dan 3000 meter en na een rustdag in huaraz gaan we verder naar 4000 en tenslotte krijgen we ons hoogste punt te weten 4900 meter.

Over de rustdagen verder niets te schrijven. Oja toch , vandaag vier nieuwe mensen erbij, Monique, Johan en Chris Brown (Australië) gaan mee tot Cuzco, Rigo Visser had vorig jaar gereden van Quito tot Huanchaco en gaat nu mee tot Ushuaia. Rigo dacht wel even hier een fiets te kopen, had gegoogeld naar een grote stad, en daar stond bij dat er vele mooie fietsen te koop waren, bleek dit toch een stad te zijn met de zelfde naam, maar dan in Spanje.Tijdens de rustdagen heeft een rig een frame besteld in lima, de onderdelen in de omgeving en een peruaan bereid gevonden de fiets in elkaar te zetten. Terwijl wij de volgende dag al vier uur onderweg waren, begon Rigo,s tocht. Hij zou net voor 6 uur , dus net voor donker binnen komen.

Hasta luego, Harry

 

 

16e etappe         Pacasmayo-Huanchaco                                112 km 446 hoogtemeters          100% paved

Het weer            Zwaar bewolkt, later steeds zonniger, steeds warmer, zuidwesten wind tegen.

Hoogste punt    200 meter

Laagste punt     0 meter

Huanchaco         Een stadje 6 km van Tujillo, Trujillo is een stad met bijna een miljoen inwoners. In die stad komen we niet, ook niet veel bijzonderheden aldaar. Huanchaco is een toeristisch stadje aan de zee, een echt vakantie stadje, met een promenade, en vele restaurants en voor het eerst zien we nu ook andere toeristen. Tot nu toe waren we overal de enige buitenlanders.  Veel verhuur van Inca bootjes en surfplanken. Aan ons fietsers niet besteed, wij besteden onze tijd aan rusten, wat wandelen, eten en fietsen schoonmaken, en preparen voor de komende dagen.

 

Alweer bijna een dag in Huanchaco, het weer is prachtig, helder en ongeveer 25 graden. Ik zit nu in de tuin voor mijn appartementje van het Hotel/hostel Naylamp. Ze hebben daar naast kamers ook een campingplaats (op gras…..) De kamers zijn vrij klein. Mijn roommate Paul heeft dan ook besloten om zijn tent op te zetten. Vandaag krgen we namelijk naast onze dagelijkse bagage (bagage met rode labels) ook onze reserve bagage (bagage met blauwe labels) , uitrusting voor kamperen is de bagage met witte labels. Goed Paul dus kamperen omdat zijn bed met twee tassen van 23 kilo bagage vol lag en hij er niet meer bij kon. Paul privacy in zijn tent, ik mijn privacy op mijn kamer, heerlijk. Voor het eerst sinds een week weer een hete douche, op zich merk ik dat je wel went aan een koude douche zeker wanneer de temperatuur nog boven de 20 graden is, maar zo op zijn tijd een warme douche weet ik toch goed te waarderen.

                                               Omdat ook Babette vond dat haar kamer met de twee andere vrouwen ietwat aan de kleine kant was besloot ook Babette te gaan kamperen.

                               Het is nu een drukte van belang hier rondom het hostal, iedereen bezig met fietsen preparen, schoonmaken, internetten, verslagen schrijven, skypen, wat een drukte. Hoe zou deze rustdagen tien jaar geleden zijn doorgebracht. Waarschijnlijk wat relaxter, met kaarten, of iets dergelijks. Nu wil iedereen minstens iedere dag even contacten met het thuisfront. Natuurlijk zie je in het internetgedrag ook grote verschillen. Er zijn nogal mensen die net een nieuwe relatie hebben, Kevin, Adrian (australier), en onder andere  ik, die contacten toch weer wat meer dan zij die al wat langer een partner hebben. Enfin ik dwaal af. Over het groepsgebeuren ga ik het nog wel eens hebben. Misschien zal ik dat meer doen in de vorm van email aan Fryda dan in dit verslag, in het kader van de privacy natuurlijk. Tot nu toe is alles heel gemoedelijk, echter nog maar 2,5 week onderweg en nog 16,5 week te gaan.

                               Zoals Wilbert en Susana zeggen, na de rustdag gaat het echt beginnen , dan gaan we de echt de Andes in, van 0 meter aan zee, zitten we straks na 7 dagen op 4800 meter hoogte, veelal bushcamps, en veelal alles ongeplaveid. Ik ben er klaar voor, voel me uitgeruster dan dat ik vertrok in Quito, zie niet tegen het klimmen op gravel, steenslag e.d op (kan dan mijn kracht gebruiken) zie nog wel op tegen lange afdalingen van meer dan 20 kilometer op slecht wegdek. Gelukkig heb ik nu mijn 50 mm banden gemonteerd en zal dit helpen bij het dalen. Ik zal jullie er later over vertellen.

                               Maar goed hoe waren we ook al weer in Huanchaco terecht gekomen.

                               Gisterochtend om half negen vertrokken voor de 112 kilometer. Een relatief vlakke tocht en vandaag geen timing. Na ongeveer 50 kilometer lunch stop en hier dienden we allemaal op elkaar te wachten alvorens gezamenlijk het dorpje Paijan te passeren. In het verleden schijnen hier regelmatig fietsers te zijn lastig gevallen. Zowel wij als de politie wilden absoluut dat we veilig in Huanchaco zouden aankomen.

                               Nu is het wel zo, dat wanneer ooit in Zuid Amerika iets is gebeurd met een westerling, een toerist, dit meteen door de pers wordt uitgelicht en direct wordt gezien als gevaarlijk, crimineel, een stad waar je beter niet kunt zijn. En dit terwijl in Amsterdam of waar dan ook in europa zoiets ook aan de orde is. Voor mij is dit alles dan ook relatief. Als er een bom in de metro ontploft met alle gevolgen vandien is er niemand die zegt  “ik ga nooit meer naar Londen”, als er iets van kleinere orde gebeurt in Zuid Amerika dan wordt al gauw gezegd dat je die plaats maar beter kan mijden.

                               Maar goed indrukwekkend was het wel, Bij de lunch pauze al drie politiewagens die wachten totdat we waren uitgegeten. Nou ze moesten lang wachten, (uiltje knappen) want het duurde zeker een uur voordat Scott bij de lunchplaats verscheen. Ja als je alleen komt te rijden dan heb je altijd kopwind, en nooit even achter een ander zitten uit de wind.

                               Dat uit de wind rijden beheersen ze trouwens niet allemaal. Je ziet regelmatig rijders in de vuile wind zitten en dan afhaken. Zelf heb ik er neus voor om zeer zuinig te rijden en energy genoeg over te hebben voor het spel in de finale.

                               Enfin de lunch zat erop, Fred weer wat bijgekomen , had vanmorgen diarree en voelde zich nogal slap, later bij aankomst in Huanchaco, ging Fred direct naar bed en na een lange slaap tot de volgende morgen voelde hij zich gelukkig al heel wat beter.

                               In de pauze, ging bijna iedereen die het tempo niet goed konden volgen in de truck, alleen scott wilde echt zijn tocht vandaag uitrijden. Helaas Scott kon het tempo van mij en Wilbert niet volgen, we hielden ons redelijk in, maar voor Scott gat het nog te hard, hij zal nog heel wat weken nodig hebben alvorens iedere dag uit te rijden.

                                Toch probeert hij het iedere keer weer, en blijft optimistisch en is goed gemutst.

                               Toen Scott helemaal alleen kwam te zitten werd Scott door de politie gedwongen in de politieauto plaats te nemen,  Ze wilden de groep bij elkaar hebben en vonden het voor Scott te gevaarlijk. Scott balen, maar ja, zo gaat dit in Peru.

                               Intussen een klein groepje vooruit, Jonathon, Kees, James, Lee, Colin en Harry, op weg naar…….een cola stop. Dit gebeurt eigenlijk alleen maar wanneer er geen timing is. Al ras zaten we met z,n zestienen in een klein cafe aan de Inca-kola, coca-cola of Fanta. Trouwens Inka kola, was en is de drank hier in Peru, het werd meer verkocht dan coca cola, dus heeft coca cola de fabriek opgekocht en maakt nu zelf de Inka Kola. En hoe smaakt het………de mensen van mijn leeftijd zullen het nog wel kennen, naar Gazeuse, in die flessen, die weleens  door de druk van het koolzuur uiteenspatten en toen verboden werden. Hier volop te krijgen , smakelijk en goedkoop. Trouwens ook in Australier hebben ze hetzelfde drankje onder de naam, Gazeuse cream.

                               Na de Inka Kola, op weg naar Huanchaco nog een kleine 30 kilometer te gaan, voelde me goed en zette de boel op scherp door op kop te gaan sleuren, de laatste dag mijn terrein, de laatste dag om nog even lekker hard te fietsen, een paar kilometer verderop , 34 in het uur, wind tegen, kijk ik achterom, nog 5 rijders en wat zie ik tot mijn verbazing……Kees, wow wat rijdt Kees goed vandaag, Kees blijft makkelijk in het wiel, James kraakt soms, als Jonathon en ik om beurten kop over kop gaan, van 34 naar 36 naar 38 km per uur met nu meer zijwind dan tegen wind.

                               Al ras naderen we Huanchaco, met de politie voor ons crossen we kris kas door de stad naar ons Hostal, we bedanken de politie, en niet veel later komen ook de anderen. Wederom weer een prachtige dag met vooral sterke benen.

 

Bijzonderheden:

-           Door stadje Paijan, als groep, Paijan staat bekend om zijn straat berovingen, we hadden veel politie begeleiding. Toen Scott alleen kwam te rijden was hij verplicht in de politieauto te stappen voor zijn veiligheid.

-           Verder bij de lunch weer dezelfde mensen in de truck, Christine, Jolande, Adrian en zus Tamsin en zelfs Malcolm.

-           Zelf super gereden, de laatste 15 km gingen weer heel hard, zo rond de 38 per uur, op mountainbike op vlak terrein met wind tegen. Vorm is nog groeiende.

-           Bij aankomst hostel, gebak met liqueur van de gastvrouw, en onze soep, salade en broodjes

-           Om 6 uur partyhour met diverse drankjes, 7 uur uit eten.

-           Polsslag snel weer normaal, herstelvermogen is groot.

-           Polsslag in rust in de morgen 48 per minuut en dat is heel lang geleden dat ik dit zo had, ook Kees trouwens een polsslag van 48 in de ochtend, ja dit zijn van dingen waar we ons druk over maken, polsslag, stoelgang, goed eten, goed drinken, vitamines, fiets in orde, het weer, wat een simpel leven he, geen drukte om allerlei dingen thuis, werk of wat dan ook, wat een andere wijze van leven, heerlijk van genieten, nog 91 etappes te gaan,  de weg is nog lang.

 

Hasta luego, Harry

 

 

15e etappe          Lambayeque – Pacasmayo         119 km 363 hoogtemeters          100% paved

Het weer            Zwaar bewolkt, pas bij aankomst in hotel weer stralend weer, vandaag redelijk veel wind, Ongeveer 25 graden. Dus heel goed fietsweer

Hoogste punt    200 meter

Laagste punt     0 meter

Pacasmayo         Een stadje aan de kust, de stille oceaan. Het stadje heeft een promenade met enkele hotels, drie sterren. In een ervan zitten wij dus, zie foto,s. Naast onze club lopen er nog wat lokale mensen op de promenade, het is er erg rustig. Gezwommen en gesurft wordt er ook, echter ook een enkele, wat een verschil met Nederland als het daar 25 graden is.

 

Vanmorgen na een goede nachtrust om half negen uit Lambayeque vertrokken , zie fietsfoto. Het is dan nog zwaar bewolkt, maar regen hebben we gelukkig niet gehad. Wel stond er al direct een stevige bries, die naar mate we de kust naderde alleen nog maar zou toenemen. Een tocht van 119 km op het programma met na 60 km een lunch.

De omgeving was vandaag niet al te indrukwekkend, lange rechte wegen, af en toe een beetje omhoog, en weer wat om laag, aan de rechter kant van de weg een grote kale vlakte die doet denken aan de woestijn, aan de linkerkant , in de verte, wat laaggebergte. Als groep vertrokken en achter ons wederom een politiewagen, die zou ons blijven volgen tot ons eindpunt, tijdens de lunch krijgen zij dan ook wat eten en drinken aangeboden.

Tot de lunch een redelijk tempo, echter door de wind veelal niet harder dan 26-28 in het uur.  De hele groep was met kleine tussenpauzes dan ook volledig bij elkaar bij de lunch.

Na de lunch werd er wat harder gereden, zelf  hield ik me niet bezig met kopwerk, een beetje zuinig rijden vandaag, en dat kwam me op het laatst heel goed uit. Zo,n 20 km voor het einde begon het spel. Wilbert stookte het vuurtje op door ervan door te gaan. Iedereen reageerde direct, de groep was nog een man of 13 groot. Een klein heuveltje en weer ging Wilbert gevolgd door Jonathon en mijn persoontje. Wow dat ging makkelijk mee, besloot direct zo lang mogelijk in de kopgroep te blijven maar voorlopig geen kopwerk te doen.

5 km verder, aanval na aanval, van 30 naar 32 naar 38 in het uur. En ja hoor het peleton brak, In groep 1, Lee (geen kopwerk was te ziek ), James, Colin Jonathon en ik, in groep 2 Wilbert en Adrian en groep 3 Fred en Kees en Ilka en daar achteraan de anderen. Oef wat gaat dat hard en dat alles tegen wind op een mountain bike. Jonathon probeert nog 6 keer er vandoor te gaan, maar ik kon hem iedere keer terugpakken. Vervolgens werden de laatste 2 km gezamenlijk met zijn vijven uitgefietst. Wederom kon ik me op het vlakke gemakkelijk handhaven bij de beste.

Nog een dag vlak, dan twee rustdagen en dan gaat het echt beginnen. Dan zullen we gaan klimmen naar 4850 meter hoogte, veelal over unpaved route. Volgens de organisatie is dat het eigenlijk begin van afzien. Tot nu toe hebben we geluk gehad met het weer en ondanks dat, kijken  velen naar de komende rustdagen uit. Zelf voel ik me iedere dag wat sterker. Toch heb ik ook zin in de twee rustdagen. Na 7 dagen fietsen even wat anders doen. Ook dan zitten we nog aan de kust.

Bijzonderheden:

-           Malcolm hele dag in truck, even een dag extra rust voor zijn benen, had er last van gekregen gisteren door de stevige tegenwind.

-           Tamsin hele dag in de truck, was gisteren ziek geworden, last van haar maag.

-           Adrian, broer Tamsin vond tempo te hoog, halverwege in Truck, idem voor Scott , Jolande en Christine.

-           Nog maar 14 rijders die alles tot nu toe hebben gefietst, waaronder alle vijf Nederlanders.

 

Hasta Luego, Harry

14de etappe         Motupe-Lambayeque                  73 km    64 hoogtemeters            100% paved

Het weer            Bewolkt af en toe flauw zonnetje, 29 graden, s,avonds veel wind en beduidend koeler

Hoogste punt    135 meter

Laagste punt     42 meter

Lambayeque     Een stadje in the middle of no way, als je er binnen rijdt zie je direct allemaal onafgebouwde huizen, ongeplaveid, en doet een beetje woestijnachtig aan.Lambayeque is echter zeer bekend om zijn Museum, In dit museum is alles ten toon gesteld van de archeologische vondst zo,n 20 jaar geleden. De archeologen vonden toen de overblijfselen aan van Sipan, Sipan leefde ongeveer 1700 jaar geleden en was dus van de oorspronkelijke cultuur. Alles heeft men kunnen terug vinden uit die tijd. Hij lag begraven met al zijn bezittingen en sieraden. Met hem vier andere graven.

The Mochican cultuur was de oorspronkelijke cultuur van deze streek, Lambayeque.

Na een korte etappe vandaag was er tijd om het museum te bezoeken, foto,s nemen was echter verboden, we moesten onze camera,s en mobieltjes in een kluisje stoppen alvorens binnen te mogen komen. Voor verdere inpressie van Lambayeque zie de foto,s.

 

Goed vanmorgen dus weer 6 uur op, spullen pakken, tent in pakken, ontbijt en weg, ja ja weer met politieescorte. Zij bleven bij ons tot en met ons hotel in Lambayeque. Zelfs toen we naar het museum gingen, lopen dus, werden we geëscorteerd door de politie. Echter na het bezoek aan het museum ging ieders zijn eigen weg en was er geen politie. We bezochten de zeer indrukwekkende lokale markt, met tientallen kraampjes en van alles te koop. Voor de zelfgemaakte milkshakes, zie foto, lieten we ons goed smaken. We merken allemaal dat we wel iets makkelijker worden met eten. Zo eten we steeds meer lokaal in kleine restaurantjes en ook gewoon de geserveerde salade.

Enfin de hel middag lekker door de markt gelopen en vanavond met z,n vieren (kees, fred, Adrian en ik) uit eten in een zeer lokaal restaurantje dat geheel werd verzorgd door moeder en zoon. Toevallig toen we aankwamen lopen ging de poort, (deur van het restaurant) net dicht. We klopten en er werd opengedaan, “Per favore Comide????  Si, si . En dus wij mee naar binnen. Toch maar voortaan een spaans woordenboekje meenemen voor de lokale gerechten te herkennen. Moeder en zoon waren heel blij, met vier gringo,s. Waarschijnlijk nog nooit vreemdelingen in hun restaurant gehad. We bestelden Res(vlees), aroz (rijst), papas (aardappelen ) en salade en vier bier. Kortom het werd een heerlijke avond, ontzettend gelachen met elkaar en Moeder en Zoon en nog twee vriendinnen van de moeder. In ons gebrekkig spaans hadden we toch hele gesprekken, kortom een geslaagde avond.

Nu 9 uur en op de kamer, verslag schrijven en weer op tijd slapen.

Ja wat valt er verder te beschrijven over vandaag, een dag dat we bijna allemaal bij elkaar bleven, een gematigd tempo hadden van 28 km per uur, en zelfs op elkaar wachten als iemand een lekke band had. Allemaal nog effecten van de naalden van de camping.

James kreeg twee keer een klapband, voor de tweede keer had hij echter geen and meer bij zich, gat was te groot om te repareren en…. Lenen van anderen kon hij niet, want James heeft 29 inch wielen.

Geen man overboord, zijn fiets werd in de politieauto gedaan en kon  met de politieauto mee naar Lambayeque.  Daarna Ilka tegelijk voor en achterband, weer wachten  en intussen in een klein gehuchtje allen het enige winkeltje binnen voor een Fanta of Inca Kola( precies de smaak van onze vroegere Gazeuse.

Bij aankomst in het hotel werden we blij verrast met een prachtig complex, zwembad planten en bloemen terwijl buiten de poort alles zand, stoffig , onwezenlijk aan doet.

Enfin de 14 de etappe is weer voorbij, Nog twee etappes en dan aan de kust, twee rustdagen, we kijken e naar uit.

Bijzonderheden:

-           Scott nam een rustdag

-           James halverwege in de politieauto (geen EFI meer)

-           Rest van de groep deed de hele trip.

 

Tot zo ver maar weer, zal wel 19 augustus worden alvorens te versturen met foto,s

 

13e etappe          Chulucanas – Motupe                  147 km  800 hoogtemeters         100% paved

                               1e bushcamp ,zie foto,s               

Het weer            Bewolkt af en toe flauw zonnetje, rond de 28 graden

Hoogste punt    300 meter

Laagste punt     100 meter

Motupe               Een klein dorpje dat ongeveer twee kilometer van onze bushcamp lag.

 

Vandaag hebben we de 147 km veel in een groep gereden, het ging wel hard ondanks de pittige zuidwesten wind tegen, Om beurten kop nemend kwam het gemiddelde tocht gauw uit op zo, 28 km per uur. Vlakke lange wegen en als maar rechtuit, weinig afwisseling , weinig dorpjes voor een coke dus door tot de lunch , ook daar voor het eerst gezamenlijk lunchen, en weer op weg voor de laatste 75 km. Weer zat het tempo er goed in, 30 km voor het einde moesten de eerste lossen op een ietwat steile heuvel van ongeveer een kilometer, ik kon nog net meekomen, smiddags gaat trouwens altijd beter met me dan s,morgens. Enfin nog met een groep van ongeveer 13 man door.

15 kilometer voor het eind gingen Fred en Kees eraf voor een coke, ik nog mee met de voorste 6, moest ze echter op 14 km voor het eind laten gaan op een andere pittige heuvel. Rustig reed ik mijn rit verder uit, even later nog in gezelschap van Ilka, de Fin, die me de laatste 10 km heerlijk uit de wind hield.

10 minuten na de eersten kwam ik vandaag als 7de binnen. Benen nog goed, niet uitgeput, heerlijk gefietst en 147 km in 6 uur en dat op een World Fiets.

Enfin toen voor het eerst mijn nieuwe tent opzetten op een rotsachtige bodem met heel veel opstaande naalden, enkele kregen direct al een lekke band ter plekke, de volgende dag kregen anderen ook lekke banden van de naalden in hun banden. Ik gelukkig niet, keek ze iedere keer na en tilde veelal mijn fiets op.

Om te voorkomen dat mijn ondertent kapot zou gaan van die scherpe naalden had ik gelukkig dik plastic bij me en dat hielp. De tent duurde even de eerste keer, was mijn oefening thuis al weer vergeten, maar daarna stond ie als een huis, ook goed dat ik in Quito speciale rotsharingen had gekocht, was hard nodig.

Gezellige boel op zo,n bushcamp met nog 20 andere tenten, allen ver uiteen. Om half zeven is het al donker, van half zeven smorgens tot half zeven s, avonds. Dus in donker met hoofdlampen op eten, een maaltijd die ons heerlijk deed smaken, zo gevarieerd.

Dus omdat het donker was lag een ieder er al ruim voor 9 uur in. Met goed lamp in tent kan ik nog even wat lezen en daarna heerlijk geslapen, ietwat te warm, alleen mijn lakenzak nodig.

Bijzonderheden

-           1e bushcamp

-           Politie escorte tijdens de hele tocht, niet dat het gevaarlijk is, maar gewoon omdat de politie dit leuk vind, ieder district weer een andere politieauto, wel grappig. Voel me verder heel veilig, en vind de mensen vriendelijke, aardig en behulpzaam

-           Al redelijk veel lekke banden, Ghilli, James al drie keer, Martin al drie keer, Adrian, Graeme, Scott.

Tot mijn volgende verslag,

 

Hasta luego

12e etappe          Macara – Chulucanas (peru)      127 km764 hoogtemeters          100% paved

Het weer            Bewolkt, broeierig warm,ruim boven de dertig graden, af en toe zon, pittige wind tegen

Hoogste punt    rond de 500 meter

Laagste punt     rond de 200 meter

Chulucanas        In klein stadje op 120 km van de grens met ecuador, wereldwijd bekend om zijn pottery, de oude pottery stamt nog uit de incatijd. Niet mogelijk om me te nemen, geen ruimte.

 

                               Vandaag eerste , 127 km in 4,5 uur samen met jonathon, Colin en Lee.

 

Na een zeer goede nachtrust, en voor het eerst een beetje stoelgang, gingen we om 8 uur op weg naar de grens, niet veel later waren we er. Tot mijn verbazing ging het met de fietsers en paspoorten zeer snel ecuador uit en Peru in , minder snel ging het met de twee grote trucks, dus wachten totdat die er ook door mochten. Zij moesten veel papieren invullen,maar gelukkig behoefde niets uit de auto,s. Dat was de reden dat we moesten wachten op de auto,s voor het geval er een tas uitgepikt zou worden.

Enfin om 10 voor tien vertrokken we voor nog resterende 124 km. Al snel gingen Jonathon, de duitser van 43 jaar, aardige vent, James de schapenhoeder uit nieuw zeeland en 46 jaar, Colin de man van Jolande en 55 jaar oud, en lee de australier , 42 jaar, en Ilka de Fin, ook 55 jaar,  er vandoor. De kleine klimmetjes in het begin waren peulenschil voor hen en al gauw waren ze uit het zicht verdwenen.

Ik fietste in de groep, Wilbert, Fred, Anna, Ghilly, Kevin, Adrian, Paul, Babette. We gingen pittig bergje op en bergje af, mijn benen voelde goed vandaag heel goed.

Wat te doen, lekker in de trein blijven en uit de wind rijden of toch……. Ja ik ging, wilde me testen, hoe sta ik ervoor, hoe lang kan deze groep voorblijven, de eerste groep was toen nog totaal geen optie voor mij. Daar ging, een jump en ik vloog de hele groep in en flauwe klim voorbij, nam wat voorsprong en heuvel af bouwde ik die ras uit. Het ging heuvel af tegen wind al gauw 45 en heuvel op probeerde ik de teller op de 30 te houden, het was kwart over tien, en nog zo,n sloridige 55 km voor de boeg voor de lunch althans.

Wat een heerlijk gevoel om iedere heuvel vanuit een afdaling aan te vallen met de ketting op het buitenblad en slechts te schakelen met die van achter. Af en toe achterom kijkend. Niets te zien dat gaat goed, maar hoe lang hou ik dit vol, de wind op de kop, is het wel handig om dan alleen te rijden, of zou ik niet beter op het groepje kunnen wachten. Nee wilde me testen dus kijk op mijn horloge en zeg tegen mezelf, “Harry het is half elf, probeer tot kwart voor elf vooruit te blijven, en weer het gas erop, de pedalen rond draaien, kwart voor elf nog niemand te zien. Weer mijn doel bijstellen tot kwart over elf, ja in de verte zie ik wat aankomen, een stuk of 6 rijders, hup  nu mar rustig aan, dit ga ik niet redden, toch maar weer aanzetten kijken hoe lang het nog duurt, half twaalf, ik word ingehaald door Paul, wow dat is lekker even uit de wind rijden. Even verderop maakt paul een foto en rijd ik door, drinken en nog eens drinken, mijn bidons bijna leeg, maar de lunch kan niet ver meer zijn, en ja hoor daar is de vlag, mijn vlag. De lunch gered. Beetje eufor want voel me nog goed. Bij de lunch zitten nog de vijf van het eerste groepje, wat te eten en te drinken, 3 minuten later komt paul en weer 2 minuten later de groep Wilbert. Fred zei tegen me met moeite het groepje in de trein te kunnen volgen, het ging hard.

Wat zal ik doen, uitgebreid lunchen of……..dat laatste snel drie bekers drinken naar binnen, natuurlijk eerst handen wassen , even snel een broodje, bidons vullen, broodjes in mijn shirt en gelijk mee met de kopgroep die op het punt stonden te vertrekken. Vandaag zou het mijn dag worden, ondanks het twee uur alleen bikkelen, voelde het alsof ik in Nederland reed, in de polders, de wind op kop en beuken maar. Gelukkig vandaag alles geplaveid, en ook de kopgroep weet ik uit ervaring kan tegenwind niet boven de 35 uit komen, Dus mee met die groep,

Al snel veloren we James lekke ban d en Ilka, het ging iets te hard voor hem.

Met z,n vieren gingen we door, om beurten 2 km kop en dan aflossen, leek wel een tijdrit, de km vlogen voorbij, verbazing bij mij en de jongens in de kopgroep, ik kon kop nemen, hoefde niet te verzaken, integendeel, kon zelfs van 32 naar 36 versnellen als ik kop nam, hoe lang hou ik dit vol……….nog 40 km , gaat nog goed, denk dat ik nu vanuit alkmaar naar huis rijd,  weet dan waar ik ben en dan lijkt het makkelijker, weer net kop gedaan, in vierde positie, uit de wind, drinken, drinken en koekjes eten, zorgen dat ik  niet verzuur, een keer toch deze tocht wil ik eens eerste zijn, vandaag is mijn kans, mijn parkoers, mijn weertje, 32 graden , broeierig warm, kan ik goed tegen, nog 20 kilometer, ben bij de kerk in Berkhout, heel vertrouwd, nog 5 km Hoorn en dan de laatste 15 km bij blijven.

Nog 15 km, onder de hellingen , in een kom als het ware staat veel water, de eerste keer kunnen we off road er omheen, de tweede keer moeten we door het water, tot de enkels aan toe, als dat maar goed gaat, pats daar licht Lee, gat in de weg onder het water, opstaan Betje schaafwonden en weer verder. De teller weer ruim boven de 30, een volgende plas een paar km verder, nbog 10 km te gaan, Jonathon rijdt voorop ik achtr hem en achter mij Colin, Lee aan de andere kant van de weg.

Midden in de 40 cm diepe plas gebeurt het, jonathon onderuit, ik remmen, en pats ook onderuit en dor mij Colin, met z,n drieën, glijden we zo,n 5 -6 meter door, lijkt wel een ijsbaan, allemaal aangegroeide mos oid op de grond, en warm water, niemand had gelukkig schade, wel ieders linker heup een blauwe plek en drukpijn maar verder niets (later blijkt ook de groep Wilbert, met z,n zessen als een domino effect onderuit te zijn gegaan, en even later Paul ook, die heel hard reed, om de club vanuit de overkomt te filmen, zover kwant het niet ook Paul kwam ten val en door zijn snelheid een flinke beurse plek op de heup .

Ja hoor daar is de vlag, ik heb het gehaald, en….geheel niet te vermoeid, voelde het wel wat aan de benen, maar had vooral veel dorst. 5 banana shakes, vol bord soep en liter water brachten uitkomst, toch vandaag op 127 km 4 bidons =  3 liter en in de paus bijna een liter gedronken.

Het voelde goed eens mij zelf te testen op dit soort parkoers, Morgen 147 km en 800 hoogtemeters, ben benieuwd hoe ik me morgen voel. Heb geen plannen, zie wel hoe het loopt, misschien gewoon in groep twee.

Onze groep kwam binnen om 2.23 en de groep wilbert om  3.00 uur

Kees kwam rond kwart voor vier binnen.

Bijzonderheden vandaag:

-           Peru binnen gereden, vriendelijke mensen, groeten allen , anderecultuur, meer westers gekleed dan Ecuador.

-           Overal in de dorpjes en steden van die toetoek karretjes zoal in India. Ook in dit stadje, er ijden bijna geen auto,s maar iedereen laten zich vervoeren in zo, toetoek karretje.

-           Geen dolars meer maar Sol, dus nog wel even geld wisselen.

-           Anna flink gevallen bij zo, n hoge drempel, hield met een hand haar voortasje vast, maar de drempels zijn nog hoger als in Nederland , dus anna hield het niet en viel, garmin gps kapot, handvat stuur kapot, en haar arm geschaafd, in de lunchpauze door Didier verbonden, en weer verder ging Anna, blijft goedlachs.

-           Zo,n 12 rijders onderuit in het waterbasin op de weg

-           Christine en Jolande weer halve rit, weet niet of Tasmin, Adrian en Scott hem hebben uitgereden, heb ze niet meer gezien vandaag.

Mensen ga slapen het is over tienen en morgen 147 km. en aansluitend onze eerste bushcamp dus dan zeker geen wifi.

11e etappe          Cotacocha – Macara      94 km                    1417 hoogtemeters       70% paved

15-08-2012

Het weer            Zonnig en later in de middag bewolkt, s, avonds beetje regen, overdag rond de 32 graden Celsius en zuiden wind tegen.

Hoogstepunt     1200 meter

Laagste punt     500 meter

 

Macara                Een klein stadje, op de grens met Peru, morgenochtend de grens over naar Peru

 
De afgelopen nacht gemerkt dat het Maria Hemelvaartsdag was vandaag. Eerst was er gisterenavond al veel gezang uit de kerk , en de kerk zat erg vol in Cotacocha. Garbietschoten gingen er aan vooraf. Vannacht werden we er wakker van de Garbietschoten en even later hoorden we gezang vanuit de kerk, goed hoorbaar in onze kamers, een half uur later weer begonnen de Hanen veelvuldig te kraaien. Enfin toch nog redelijk geslapen en op weg voor etappe 11.                             

En daar zitten we dan weer in een hotel, dit keer redelijk luxe, zit samen met Kees aan een tafel in onze kamer ons verslag te maken. Fred ligt op bed te lezen. Allemaal heel relax, met name omdat deze dag niet al te zwaar was. 96 km , 1417 hoogtemeters, vele afdalingen en ondanks de 30 km unpaved road, kwamen we toch al om half drie aan. Op ons gemakje dan eerst weer soep met vers fruit, wat drinken, douchen , de was doen en op het dak van het hotel te drogen hangen, helaas, merkte niet in de kamer dat het begon te regenen, want ramen naar buiten hebben we nog zelden gehad in de hotels of hostels. De douche dit keer een lauwe douche en dat was heerlijk na een warme, stoffige dag, wat een stof gegeten vandaag van al de auto,s die het stof doen opwaaien op de unpaved route.

Ook onderweg erg relax, twee keer gestopt voor een cola bij een restaurantje onderweg en dan nog de gewone lunchstop. De lunchstop was op een buitengewoon mooie locatie, zie foto,s, ook vandaag enkele foto,s gemaakt van de natuur en omgeving waar we doorheen fietsten.

Mijn arm zo goed als dicht, mijn stoelgang nog niet goed, geen krampen of zo echter er komt nog steeds niets, lactulose van Fred gehad , kijken of dit helpt, heb er echter totaal geen last van. We zullen zien.

Graeme de man van Christine vandaag ziek, hoofdpijn en last van zijn maag, hij ging de hele dag met de truck mee. En dan Scott, de man van over de 100 kilo op een m.i. te kleine fiets, zal er morgen een foto van maken, scott reed vandaag de hele toer uit. Hij is een echte mountain biker, en scheurt met een vaart over unpaved wegdek soef naar beneden, hij was dan ook voor mij bij de lunch. De arme Scott, daarna 750 hoogtemeters klimmen, hij komt dan haast niet vooruit, twee uur na mij komt hij het hotel binnen,heeft toch weer de hele tocht uitgefietst. Dit in  tegenstelling tot broer en zus Tasmin en Adrian. Van Tasmin krijg ik nog wel hoogte maar van Adrian niet. Ze doen alles samen waarin zus de dominante is. Hebben samen veel hiking tochten in de bergen gemaakt, maar het fietsen gaan ze nog niet goed af. Halverwege beide in de Truck, zo ook Christine en Jolande die beide bijna dagelijks een halve toer doen. Zij wisten vooraf dat ze zo naar Ushuaia zouden gaan, samen met hun man, af en toe zelf fietsen en voor de rest genieten.

Mensen, volgers, weer allen bedankt voor jullie reacties, kijk eer iedere keer weer naar uit, heerlijk om te lezen. Morgen in Peru in een hostel, een rit over 127 km, ws geen wifi, tot over een paar dagen dan maar weer.

Bijzonderheden vandaag:
- Mooi helder weer, voor velen erg warm, ik vind het heerlijk
-Prachtige natuur, veel geiten die zo door de bossen lopen, mooi landschap, leuke autenthieke huisjes
- prachtige lunchstop aan de rivier
- mooi Hotel in Camara
- In camara groot feest rondom het plein, marktkraampjes, en midden op het plein een gebedsdients ter ere van Maira Hemelvaart.
- Op het vuurwerk niet gewacht, er was net een buitje regen gefvallen, men wist niet wanneer het nu ontstoken kon worden, dus wij naar onze kamer, en lekker om 10 uur te bed.



Hasta luego, Harry

 

 

10e etappe         Loja – Catacoche             96 km                   2273 hoogtemeters       99% paved

14-08-2012

Het weer            Eerst miezerig, daarna wat bewolkt, soms opklaringen, viel goed mee

Hoogstepunt     2600 meter

Laagste punt     1200 meter

Catacoche          2000 meter        Een sobere maar gezellig aandoende stadje, met zelfs een terrasje,                                                    pleintjes, en gezellige winkeltjes, zie foto,s. 

Inzet foto, Plein in Cotacocha , daar sta ik voor de Cordon, een giga vogel die in de Andes veelvuldig voorkomt, vandaag vlogen er drie hoog boven ons.   

 

Het is maandagavond, de rustdag is ten einde, vandaag mijn voor en achterdragers van mijn fiets gedaan en mijn standaard ook, bij elkaar toch een dikke 1,5 kilo. Ook mijn rugtas anders ingepakt. Mijn camelbag uit de rugtas gehaald en de “misschien” nodig hebben spullen in mijn tas dagelijkse spullen , waar ik in de lunchpauze altijd bij kan. Kijken of dit morgen wat scheelt. Ja morgen weer een zware dag met 2273 hoogtemeters, eerst van 2200 naar 2600, daarna op en neer, een afdaling naar 1000 meter en vervolgens weer klimmen naar 2000 meter. Voel me gelukkig weer wat beter, pols weer gezakt van 80 naar 64 slagen per minuut, alleen toiletgang laat nog te wensen over, maar geen krampen meer. Ben benieuwd hoe het morgen gaat. Heb me voorgenomen om heel rustig te starten met de wetenschap dat om 5 uur aankomen ook goed is.

Nu slapen om 22.00 uur, 7.15 uur ontbijt en 8 uur vertrekken, hopen dat het weer beter wordt want nu regent het pittig, voorspelling morgen 12 mm regen. Wordt weer a challenge.

 

Het is intussen kwart over zes in de morgen ben vannacht diverse keren tot en met in morgen toe naar de wc gemoeten, nu was het diarree, balen natuurlijk, voelde me nog niet echt fit, en dan een zware dag voor de boeg, buiten miezert het een beetje , hopen dat dit gauw over gaat anders wordt het in de afdaling erg link. Enfin na de het ontbijt wachten op de truck waar de bagage in moet, voor de truck stond een touringcar bus geparkeerd en niemand wist waar de man was. Uiteindelijk kwam de chauffeur. Op het moment dat we wilde vertrekken, vertrek uit een stad doen we altijd gezamenlijk, bemerkte martin dat hij weer een lekke band had, geen band met lek protection. Enfin ruim na half negen vertrokken voor wat later voor velen bleek een lange en zware etappe.

Eerst een klim van 2000 naar 2600 meter en daarna een mooie afdaling, tijdens de klim en de afdaling hadden we al gravel, los steenslag etc, (zie later foto,s), dat was onverwacht, maar het zou later op de dag nog erger worden. Na de afdaling weer op de Pan Am en goede weg.

We waren intussen afgedaald naar 1200 meter en moesten weer klimmen naar 2200 meter, met gelukkig halverwege een lunchstop. Het ging goed met me, ook onverwacht, voor het eerst deze trip had ik power op de pedalen en dat zal de hele dag zo blijven, ongekend hoe dat voelt, dat je kunt blijven klimmen en je benen niet leeglopen.Was van ons groepje dan ook samen met Malcolm als eerste bij de lunch. Gewacht op de anderen. We reden vandaag met z,n achten in de tweede groep. In de eerste groep ook 8 rijders en dan Tasmin and haar broer er nog ver achter. Scott, Christine en Jolande deden weer een halve toer.

Na de lunch zat ik al gauw van voren met Adrian en Malcolm. Uiteindelijk met Adrian door.

Tot de top ging het geweldig, pittig tempo en besloot op de top maar door te rijden en niet te wacht4en op de anderen. Adrian wilde wel wachten maar ging later alsnog met Anna naar beneden. Ik reed al vooruit en plotseling kregen we onverwachts een 15 km onverhard wegdek, Ik had 30 mm banden ipv 50 mm banden, en dat kon ik merken, glipte vooral bij steile afdaling regelmatig weg tussen de vele losse stenen. Gelukkig kon ik rustig aan doen.

Toch gebeurde het onverwachts; auto van achter, auto van voren, ik moest naar de kant die schuin afliep, kan de balans niet meer houden  en oeps daar lag Harry. Gelukkig ging het niet hard, wel elleboog open en mouw craft shirt  gescheurd. Het bloedde een beetje en dat vond ik goed, kon het schoonblijven. Op de kamer later met fleswater zelf schoongemaakt en betadine erop en gaasje erop.

In de afdaling kwamen de echte mountainbikers me al snel achterop. Eerst Anna en toen Martin en daarna Adrian. Echter als we bergop moesten ook op steenslag, dan reed ik vandaag heel makkelijk van ze weg, wat een heerlijk gevoel,

We kwamen uiteindelijk met Anna en Adrian gelijk aan bij het hotel in een heerlijk gezellig dorpje, zie foto,s. En nog wifi ook. Moest wel even tegen de receptie zeggen dat ze de reuter moesten recetten, en toen lukte het.

Na de soep, heerlijke groente salade en douche , alleen de stad in gegaan , wat foto,s van het straatbeeld gemaakt (zie foto,s).

Nu mijn verslag en om 7 uur in een restaurant met z,n allen eten en dan weer rusten voor de volgende dag, Hoop de komende dagen niet zo veel gravel, steenslag, ga aan de kust mijn banden verwisselen voor de 50 mm.

Bijzonderheden vandaag:

-           Ik kreeg voor de tweede keer de lama, vandaag omdat Wilbert vond dat ik de mooiste website had. Morgen zal ik hem aan Didier geven, Didier is een heerlijke vrolijke Belg die er iedere dag staat met de truck bij de lunch, altijd opgewekt, niets is hem teveel, verder is Didier onze medicijnman, en chauffeur. Reden genoeg om de Lama aan Didier te geven.

-           Vandaag dus gereden zonder voor en achter dragers en zonder standaard en zelfs in de lunch mijn rugzak met de truck meegegeven. Wat fietste dat heerlijk zeg.

-           Kees en Fred kwamen kort na mij binnen en hebben net als anderen het als een zware dag ervaren maar kwamen toch fitte binnen dan zondag.

-           Van de rit van zondag heeft Fred op facebook een foto van mij geplaatst. Ik zal hem ook bij mijn foto,s zetten (zittend op de grond toen ik er zondag even helemaal doorheen zat.

-           Als er geen wifi is, heerlijk sms-en met Fryda en Jojanneke, heerlijk om hun sms terug te krijgen, ook het what,s ap gaat heel goed.

-           Met fryda regelmatig skypen.

-           Morgen laatste dag in Ecuador, donderdagochtend over de grens naar Peru en vrijdag na een toch van 150 km onze eerste bushcamp, tent uitproberen, als het dan maar droog is.

-           Voor resultaten en tijden en ranking zie www.bike-dreams.com ga naar Andes, ga naar 2012 en ga naar resultaten , succes ermee.

 

Vast veel vergeten, maar dit is het wel weer, hasta luego, harry

9e etappe             Ona – Loja                          110 km                 2430 hoogtemeters       99% paved

12-08-2012

Het  Weer           Al warm bij vertrek en behoudens de toppen van de bergen, zo rond de 25 graden, wel vak bewolkt, af en toe zon, had me niet ingesmeerd, moet dat toch voortaan doen, want mijn gezicht had het goed te verduren.

Hoogtepunt       3020 meter

Loja                       Stad van zo,n 180,000 inwoners, en ligt op 2100 meter hoogte. De stad is enkele Kathedralen en kerken rijk. Morgen maar even kijken.

 

Het is nu even na tienen in de avond en al liggend op mijn bed schrijf mijn verhaal.

Na een goed ontbijt bij de Spice Girls starten we klokslag 8 uur met de voor mij zwaarste etappe tot nu toe, en zelfs voor mij de zwaarste rit van dit jaar. Tot de pauze , na zon, 55 km dienden we twee keer te klimmen van 2200 meter naar 3000 meter hoogte en na de pauze gemiddeld nog twee keer van 2400 tot 2800 meter, totaal dus 2430 hoogtemeters. Direct na de start al klimmen van 220 meter naar 3000 meter, helemaal niets voor mij, Ik moet altijd eerst warm draaien, mijn ademhaling op gang laten komen , zoals gisteren de eerste 30 kilomer die vlak waren, Dat ligt me het beste. Maar goed ik, we hebben geen keuze, dus starten en hopen dat het goed gaat. De eerste klim ging nog redelijk goed. Ik reed met Anna en Ghily, jee wat kunnen die meiden rijden zich Ghily wordt in september 60 jaar, heel lichtgebouwd, een licht fietsje, en gaat als en diesel. Anna en stoere meid van midden 30  en zeer krachtig.

                               Enfin ik dacht; Harry lekker bij die meiden blijven, want vorige dagen was ik ook iets sterker dan zij in de bergen. Dus gedrieën  rondden we de eerste klim.  Ik een lichte voorsprong, maar al ras in de afdaling kwamen ze voorbij gesneld. Ik blijf een langzame daler. Gaat ook soms zo hard, laat ze dan maar gaan, wil mijn overzicht bewaren, ondanks dat blijf ik auto,s passeren in de afdaling, die kunnen niet zo hard als fietsers, en dan soms 20 kilometers dalen, ook inspannend en een geconcentreerde bezigheid.

                               Enfin we begonnen met z,n drieën  aan de tweede klim van 2200 meter naar 3000 meter. Voor ons de intussen bekende groep van 9 (al zeker een half uur voor ons)

                               Die negen zijn voor ons allen die daar achter zitten een maatje te groot, misschien wel twee maatjes. Van de overige rijders (13 rijders) zaten wij drie voorop.

                                               Het werd steeds zwaarder voor me, tot 2 km voor de pauze kon ik Ghily en Anna nog volgen , maar mijn benen wilde niet meer, ii moest gewoon even rusten, ook al was de pauze dichtbij, even wat water en wat eten, dan maar een verstoord ritme, ik zat er gewoon doorheen. Bij de pauze aan gekomen, eerst in een stoel uitrusten, bijkomen, daarna eten en vooral veel drinken, echt honger had ik niet en at dus maar een kadetje vlees met rouwkorst. Intussen kwam Fred binnen en even later Martin en nog even later Susana. Fred , Kevin , Tasmin en Adrian moesten nog komen.

                               Na de pauze iets bijgekomen, en met Fred op weg naar Loja, nog 55 km te gaan, en twee klimmen van ongeveer 400 meter hoogteverschil verdeeld over diverse afdalingen en klimmen. Gelukkig waren we met z,n tweeën,Anna en Ghily waren al vooruit. Gelukkig omdat we er beide doorheen zaten,  Fred herstelde zich gaandeweg dichterbij Loja steeds beter, ik kreeg het steeds moeilijker, dacht alleen maar, benen blijven ronddraaien, ook al is het maar 7 per uur bergop en 16 op het vlakke. We spraken af na iedere 50 hoogtemeters even te stoppen voor drinken en strekken van de benen. Dit deden we dus 8 keer en zo kwamen we boven, daarna een afdaling naar Loja en om 4 uur kwamen we aan in het hotel. Een tocht van 110 kilometer , 8 uur op de fiets, dat zegt genoeg over de zwaarte. Wat heerlijk dat dan de soep, de verse fruitsalade en drank klaarstaat.  Wat een drank en voeding heb je per dag nodig zeg.

                        Het was goed van gezicht af te lezen dat ik er doorheen zat, kon geen meter meer klimmen.  Wil ook een ander rugzak kopen. Huidige rugzak is inclusief camelbag, maar daardoor wel heel zwaar, belasting voor rug en schouders. Dus morgen een klein rugzakje voor tot de pauze, en al het moet tijdens de pauze spullen uit de lunchauto halen. Twijfel nog of ik mijn voor en achter dragers er af zal halen , scheelt toch ook weer wat kilo,s. ws doe ik dat  bij de volgende rustdag, over 7 dagen aan de kust. Oja, Kees kwam een drei kwartier later binnen , kwart voor vijf , wel moe natuurlijk maar toch ook nog redelijk fit.

 

                               Bijzonderheden:

-           Vooraf besloten Christine, Jolande en Scott met de lunchauto mee te gaan en de wat lichtere tweede helft van de tocht te fietsen.

-           Malcolm hield het bij de pauze voor gezien en ging met de lunchtruck naar Loja, Graem en Tasmin en Adrian sloten zich daar bij aan.

-           Na 9 dagen koers, nog maar 15 rijders die alles hebben gefietst, waarvan er drie niet de hele Andes Trail doen. Er komen dus nog maar 12 mensen in aanmerking voor de EFI trofee (Every fucking inch) waarvan nog steeds de vijf Nederlanders.

Volgens de organisatie is dit pas het begin, de ervaring leert dat iedereen op zo,n tocht wel eens of meer malen ziek wordt, en dat de ervaring leert dat er slechts enkele de 100% halen.

-           In Cuenca Supradyn gekocht, een mulitvitamine met mineralen en sporen (baat het niet dan schaadt het niet), en nivea om mijn droge huid in te smeren.

-           De pitten van de papaya helpen goed, krampen weg, en deficatie weer op gang.

-           Morgen fiets schoonmaken

-           Morgen veel slapen, rusten, want daarna 7 zware dagen alvorens twee rustdagen aan de kust. De eerste twee dagen na de rustdag morgen zijn vergelijkbaar met die van de afgelopen twee dagen, daarna een rit van 127 km en 147 km, als ik dat overleef kom ik de laatste wat makkelijkere drie dagen wel door tot de kust.

 

Mensen ik ga slapen, Hasta luego, Harry

-            

 

 

8e etappe             Cuenca – Ona                   109 km                 1817 hoogtemeters       99% paved

11-08-2012

Het weer            Bij vertrek zwaar bewolkt, in de bergen regen, wij wat miezer regen maar al gauw wat beter, over de heel dag wel bewolkt en af en toe fris, maar juist goed voor het vele klimwerk

Hoogstepunt     3440 meter

Ona                       Een klein dorpje in Ecuador , midden in deAndes op 2260 meter hoogte. Verder geen bijzonderheden.

 

We zitten nu in een goed hotel, heerlijke warme douche met goede straal en goed bed, in de stad Loja. Maar voordat we hier kwamen en morgen van onze rustdag kunnen genieten ging er heel veel vooraf. Ik begin met de 8e etappe. De hele nacht bijna niet geslapen van krampen in mijn maag, beetje obstipatie, het eten??, te weinig gedronken??? De Hoogte?? Wie zal het zeggen. Enfin gewoon zoals iedere dag 6 uur opstaan en dan de gebruikelijke rituelen voor het vertrek. Wanneer er vanwege het hostel te weinig eten is voor ons als fietsers, dan zet bike-dreams altijd yoghurt en muesli op tafel zodat we na een goed ontbijt aan onze volgende tocht kunnen beginnen.   Een zware tocht van 109 km lag voor ons, Als je twee keer moet klimmen van ongeveer 2400 meter naar 3500 meter, dan ga je dat op zo,n hoogte toch heel goed voelen. Ondanks de krampen in mijn darmen, wilde mijn benen gelukkig wel. Onderweg weer veel kunnen genieten van de vergezichten van de Andes, onbeschrijfelijk mooi, toch ook het tempo er redelijk goed in en kwam vandaag om half drie binnen, als 9e, niet verkeerd.

Ik kreeg direct van Kristine , onze kok, het binnenste van een papaya, de pitjes schijn goed te zijn tegen obstipatie, verder voorlopig ook geen koffie, maar herb-thee en blijven drinken.

Het onderkomen in Ona was op zich goed, wel zeer sober, maar beter dan kamperen. Koude douche, maar kamer redelijk groot, sliep met Kees en Fred op de kamer.\

Van 16.00 tot 18.30 uur als een blok geslapen, jee toch wel nodig na zo,n dag.

Om 7 uur gezamenlijk diner bij de zogenoemde Spice girls, erg bekende dames van over de tachtig die deze tent al decennia runnen. Echter niet meer zij de afgelopen maanden, zijn er twee overleden. Ze waren heel bekend in ecuador en staan met de president op de foto.

Tijdens het eten aandacht geschonken aan de verjaardag van Fred, Fred werd 60, en dat werd natuurlij k gevierd. Kirsten en Richard hadden een overheerlijk slagroomtaart in elkaar geknutseld als dessert en dat ging er heel goed in.

Daarna iedereen heel vroeg de kooi in, om half tien was het stil in de hostel. Het enige geluid die nacht van muggen, voor het eerst op onze trip, mijn darmkrampen, regelmatig toilet bezoek, de muggen hielden me van een goede nachtrust af en dat zou me de volgende dag aardig opbreken, zie verslag van de 9de etappe.

 

Bijzonderheden:

-           Fred 60 jaar

-           Zwaarste etappe tot dan toe

-           Christine en Jolande halve etappe, rest allemaal uitgereden.

-           Zelfs Scott fietste de etappe uit, hij kwam om half zeven binnen, half ur na sluiting en  besliste meteen om de volgende dag een halve etappe te doen, om zo te kunnen herstellen.

-           Heel veel honden achter ons aan. Eenmaal drie wilde honden tegelijk rond mijn fiets. Harder fietsen bergop is geen optie, dat red je nooit en bewegende benen zijn hapjes voor de honden, dus direct afstappen en toen gaf ik een verschrikkelijke schreeuw: Go Home, zode mieter op, en gelukkig ze dropen af. Mijn daezer werkt totaal niet, honden reageren daar niet op. Blijft voor iedere fietser een grote ergernis, ze komen zo mar met een geweldige snelheid van een huis vandaan al blaffend op ons af, we zullen er mee moeten leren omgaan.

Hata luego, Harry

 

 

7e etappe             Ingapirca- Cuenca           78 km                   1052 hoogtemeters       99% paved

Het weer            Onbewolkt, rond de 22 graden, op 3560 meter hoogte rond de 8 graden.

Hoogste punt    3560 meter

Cuenca                Is de derde grootste stad van Ecuador met ongeveer 467.000 inwoners

Het centrum van de stad staat op de lijst van Unesco, vanwege zijn historische gebouwen. 

Gisteren bij aankomst in Cuenga een toeristische busrit gemaakt van 2 uur om alle mooie bijzonderheden van de stad te zien, (zie foto,s onder Andes, en ga naar Cuenca). We waren met Adrian, Ghily, Fred en Kees. Daarna in de stad heerlijk gedineerd met een goede fles Argentijnse wijn. Dit hadden we na 7 dagen fietsen wel verdiend.

 

Lunch gemist

Om 8.30 uur vertrokken we vanuit Incapirca, even terug naar het noorden, alvorens weer op de Pan Am naar het zuiden te komen. Deze afdeling zat vol kuilen en gaten , dus voorzichtigheid bij de afdaling geboden. Ik durf dan niet hard, ben geen moutnbiker en gezien mijn zicht zie ik de gaten vaak te laat, dus…..als afdaler bij de laatsten. Maar goed beter een uur later in een hostel dan een half uur eerder in het ziekenhuis nietwaar.

Na de afdaling op de Pan Am een klim naar 3560 meter hoogte, dit ging lekker en ik haalde van ons groepje bijna iedereen weer in, behalve Fred. Vandaag was voor de ranking slechts een halve dag een tijdswaarneming om te voorkomen dat een ieder gaat racen binnen de bebouwde kom in een stad.

Door mijn slechte daling kwam ik vandaag alleen te zitten, tussen groep 1 en groep 2 in. Op zich was het prima, kon de route goed volgen vanaf papier maar miste om duistere redenen toch de markeringsvlag, de zwitsere, als teken van lunchstop. Reed dus door en dacht na een km of 50 dat ik toch echt de lunch en tijdwaarneming gemist moest hebben. Terug gaan is voor mij  nooit een optie, dus maar door naar het hotel in Cuenga, bij iedere rotonde goed kijken op het routeschema bracht me om 12.00 uur al in het hotel, slechts Paul en Babette waren voor me.

Omdat ik geen tijdwaarneming kreeg maar iedereen mijn positie wist kreeg ik de tijd van Anna, die een minuut of 10 achter mij zat. Viel me gelukkig mee, want had ook 3 uur kunnen zijn.

Ga niet echt voor de tijdwaarneming maar toch leuk te zien hoe lang je over een etappe doet. Voorlopig kom ik nog iedere dag redelijk fris aan en dat wil ik zo houden. Onderweg de gebruikelijk mooie vergezichten, daarvan vandaag geen foto,s genomen.

Wel foto,s genomen van de stad en in de stad Cuenga tijdens de rondrit.

Na een goede nacht vandaag een beetje tassen weer sorteren, de was hebben we gezamenlijk de deur uit gedaan voor 1,50 dollar ieder.

Vanmorgen wat geshopt en heerlijk cappucino met een chocolade punt, De winkels zijn hier ontzettend volledig en goed uitgerust met allerlei luxe artikelen.

Vanmiddag lunch en nog dagboek schrijven in het Engels voor mijn Engelse  vrienden en rusten en dineren en dan morgen op voor een tweedaagse, Twee zware dagen met meer dan 100 km per dag met hoogtemeters 2000 en 2500 meter per dag, daarna weer een rustdag in Loja, Daar zal ik voor het eerst mijn fiets onder handen nemen.

 

Bijzonderheden:

-           Lunch gemist, maar ook zonder lunch redde ik het,k had geen honger vandaag

-           Nivea gekocht voor mijn huid die al aardig droog wordt

-           Supradyn gekocht, daarin zitten alle vitamines, mineralen en spoorelementen die je minimaal nodig hebt, het eten is perfect, maar door iedere dag behoorlijke inspanningen te leveren is preventie beter dan genezen, dus elke dag vanaf heden een supradyn.

 

10 augustus 2012, Hasta luego, Harry

 

 

 

 

Reacties zijn welkom, vragen zijn welkom, ik hoor het wel, en iedereen weer bedankt voor zijn / haar reactie.

 

6e etappe            Chunchi-Ingapirca          71 km                    1979 hoogtemeters  99%             paved

Het weer        onbewolkt, bij de start op 2200 meter hoogte al lekker warm 18 graden, werd tot ongeveer 25 graden.

Hoogste punt   3100 meter

Ingapirca        Inca Wall, de ruines liggen net even buiten het centrum van Ingapirca, een heel klein plaatsje met enkele tientallen huizen wat winkeltjes en een hostel.

                       De ruines zijn de grootste Inca ruines van Ecuador. Vanwege de belangrijke geschiedenis rijden we door en verblijven we in Ingapirca.

                        Susanna die de geschiedenis van de Inca,s heeft bestudeerd in de unversiteit van Leiden heeft ons een rondleiding gegeven en uitleg over de Inca,s.

                        Het gebied van Inca,s strekten zich uit van Cusco in Peru tot in Quito. Ingapirca was een rustplaats voor de Inca, de meester van het Volk. Hij liet zich regelmatig verplaatsen van Cusco ( Macho Picchu) naar Quito. Liet vis overbrengen naar Ingapirca, zijn rustplaats en gaf aardappelen en mais er voor terug.

                       Het blijkt dat de Inca,s veel jonge vrouwen offerden om de goden te pleasen. Vaak waren deze jonge vrouwen al voorbestemd alvorens zij werden verbrand en werden begraven met voedsel, een lama, en kookgerei. Dit alles om de goden te vragen , na lange droogte, hen regen te geven.

                               De ouders van zo,n jonge vrouw waren wat trots dat zij waren uitverkoren. Vooral in Cusco, zijn bij een vulkaan veel resten gevonden van zeer jonge vrouwen in de leeftijd van 14 tot 16 jaar oud.

                       In Macho Picchu zullen we meer zien en horen over de Inca,s. We hebben ons als groep aangemeld voor een tweedaagse excursie aldaar. Maar dan hebben we al etappe 37 gehad en zijn we een 3000 km verder.

 

Maar hoe verliep het vandaag. Een echte bergetap
voornamelijk klimmen, van 2200 naar 3000 meter terug naar 2600 weer naar 3000 en zo de hele dag, tot 3200 meter in Ingapirca. Steile hellingen waren er veelvuldig, zodat ik voor het eerst mijn aller lichtste versnelling nodig had. Verder op hoogte van 3000 meter heel veel wind.

                       Velen hebben stukjes moeten lopen omdat ze naar de kant werden geblazen en de fiets niet meer op de weg konden houden. Mij lukte het net, waarschijnlijk door mijn zware fiets, de zwaarste van allen.

                       Bijna iedereen heeft een fiets van rond de 10, 11 kilo. Mijn fiets is schoon aan de haak 18 kilo en bewees vandaag met die harde wind dus zijn dienst, ik behoefde niet te lopen.

                        Maar het was heel pittig vandaag. Gelukkig maar 71 km, maar toch ruim een uur later binnen dan gisteren. Soms een uur lang niet harder dan 6, 7 km per uur. Harde wind, de zon loodrecht boven ons en de grote hoogte dwongen ons om rustig aan te doen. Natuurlijk waren de eersten al een uur eerder binnen. Zelf rijd ik zo dat ik mijn benen bijna niet voel. Redelijk ontspannen zover het kan op zo,n dag als deze.

`                      Kwam dus best wel moe aan maar niet uitgewoond, gewoon moe na een dag buiten in de zon en een zware prestatie neerzetten, lijkt me normaal.

                       Nu in bed, een eigen kamer, heerlijk, heel sober , maar licht genoeg, en een luxe tov de anderen, sommige slapen in een slaapzak op de gang anderen met tweeen in een kamer zonder ramen. Ik heb dus geluk vandaag, ach ja het recht van de oudste!!!!

                        Morgen nog een dag, met 1000 hoogtemeters en een hele lange afdaling richting Cuenca, de derde grootste stad van Ecuador, met 467.000 inwoners. Daar een redelijk hotel met weer wifi en een RUSTDAG  , iedereen is daar wel aan toe.

 

                               Bijzonderheden:

-           Vanmorgen mijn speech gehouden, ik had immers de lama en moest hem doorgeven aan een ander, was een heel leuke speech zij iedereen, en de lama ging naar Scott omdat Scott gisteren de hele rit had uitgereden. Een doorzetter, die over een week of twee wel weer regelmatig iedere rit zal uitrijden. Vandaag ging Schott halverwege weer de Truck in, Jolande ging de eerste helft in de Truck en reed de tweede helft de tocht.

-           Hoe zijn  de krachtsverhoudingen; de eerste groep bestaan uit, Jonaton , de duitser, komt bijna altijd als eerste aan , samen met Wilbert. Wilbert een van de organisatoren is wel de beste, hij start later , is s, avonds constant in de weer en komt dan toch als eerste of Tweede aan. Rijd heel makkelijk,. Jonaton is 29 jaar en Wilbert schat ik ergens achter in de dertig, Verder daar achter James de Nieuw Zeelander, de Farmer, rijd op alrijd op sandalen, (wel met clicks erin). Na James komen Colin , Lee, Ilka, Paul Otten en Babetter  Rijssen. En vandaag ook Adrian, die altijd in groep twee zat. Maar Adrian heeft een fiets van 9 kilo en is zelf 70 kilo, dus vliegt over de bergen.

Deze rijden allen ook heel sterk, een slag harder dan de groep erachter.

In de groep erachter zit ik dan met, Fred , Kees, Anna, Ghilly,

Daar weer achter, Kevin, Martin  en Malcolm, en daar weer achter Tamsin, Christine, Greame, Scott, Jolande en Adrian de broer van Tamsin. Hij reed na zijn ziekte vandaag weer een halve etappe.

 

Goed mensen dit was het voor vandaag, wanneer jullie het te lang vinden dan gewoon niet lezen, voor mij is het mijn verslag voor later.

 

Hasta Luego, inzet foto Ingapirca ruines

 

5 etappe              Guamote – Chunchi      82 km                   1377 hoogtemeters  100 % paved

Het weer             onbewolkt, met 8 graden weg, later snel warmer

Hoogste punt    3200 meter laagste rond 2250 meter

Chunchi is een kleine stad omringd door de bergen van de Andes.

 

 Vandaag zijn we dus gearriveerd in Chunchi, een klein lieflijk stadje, hoe de mensen gekleed zijn begint al snel te wennen, ziet er wel heel mooi en soms indrukwekkend uit. We waren al voor een uur binnen voor de 82 kilometer lange rit door een prachtige omgeving. Wat een mooie indrukwekkende valleien, wat een diepte , wat een hoogte om je heen. Iedere keer hoor je de woorden, imazing, what a holiday. Tot nu toe gaat alles dan ook wel letterlijk en figuurlijk voor de wind. Mooi weer, regelmatig een zacht windje mee, een gezellig groepje om mee te fietsen, en een omgeving om je vingers van af te likken. We voelen ons allen rijk dit te mogen meemaken. Fietsgekken als we zijn, en dan in deze natuur, ongelooflijk.

Wij , Fred, Kees, Adrian, Anna, Ghily en vandaag ook Kevin deden het rustig aan. Veel foto,s gemaakt, helaas kan ik ze niet allemaal plaatsen, vergt teveel voor het internet hier, dus nog even geduld voor de foto,s. Paul Otten plaatst ze op picassa, zie zijn site, en klik op de link foto,s en je komt bij picassa en hebt zijn prachtige foto,s.

Vandaag veel lange afdalingen en lange klimmen, op zich heel goed te doen allemaal. Down hill gaat wel hard hoor, ongemerkt, door de brede lange overzichtelijke wegen rijden we tot en sommige over de 80 km per uur. Ik reed vandaag 80 km, en dacht “Harry ff in de remmen”gelukkig werken ze goed.

Kees heeft zover ik weet het record, 86 km per uur, die kan dalen als geen ander.

Het klimmen gaat me nog steeds goed af, een heerlijk tempo en kom zonder problemen nog steeds boven. Een keer een sprintje getrokken om een gat te dichten, nou dat voel je meteen, berg op over de twintig in het uur op 3000 meter hoogte, ja dan gaat je ademhaling even niet zoals het hoort.

Vandaag tijdens de lunchpauze stand onze familievlag weer vrolijk te wapperen als markeringspunt, “hier is de lunch” , iedereen vind de vlag geweldig, en vraagt dan ook regelmatig over mijn famile.

 

Na de lunch met Fred nog even lekker hard gefietst, we gingen eerst lang stuk omhoog en daarna afdalen naar Chunchi, we wilden Wilbert en Adrian niet te ver laten uitlopen, immers zij wisten de weg direct naar het hotel, Dus op gegeven moment Fred en ik in de afdaling, kop over kop overnemen en net voor Chunchi zagen we ze weer, konden we ze volgen en waren we bij het hotel.

 

Een hele middag voor ons. Het was pas 12 minuten voor een. Eerst douchen, toen soep met salade en brood, sms versturen, want wifi werkt traag, de stad in met ons groepje, 5 cola,s voor 1,60 en daarna een magnum , heerlijk na zo,n dag. Nu verslag en om 6 uur in een plaatselijke restaurant eten. De vraag blijft dan, welk  restaurant is te vertrouwen voor goed eten, gaan we naar de chinees of gewoon ecuadoriaans voedsel. We zien het straks. (zijn naar de plaatselijke snackbar gegaan met Fred en Kees, hamburger met Papas Fritas en salade.

 

Ga stoppen met wat bijzonderheden:

-           Ik kreeg vanmorgen de lama, intussen aangekleed met een medaillon Christopher, en Tamsin mocht hem vanmorgen uitreiken, dat deed ze aan mij, want ze had gehoord dat ik links slechts 5% zicht heb en rechts 40% dus had ze da lama aangekleed met twee contactlensen.

-           Ik ga de lama waarschijnlijk aan scott geven, tenminste als scott vandaag de rit heeft uitgereden. Dat geeft aan dat hij een groot doorzettingsvermogen heeft, een optimist blijft en blijft hopen vanaf nu iedere dg de rit uit te rijden. Ik laat het morgen weten.

-           Chirsitine en Jolande gingen tot de pauze mee met de truck en reden een halve etappe. Zo genieten ze het meest en zijn ze niet Total loss iedere dag.

-           Gisteren mijn fiets laten maken door Richard de mecanicien , mijn  achter schijfrem liep licht aan, Richard had het klusje zo geklaar.

Mensen tot het volgende  verslag , ga lekker uit eten, nog steeds vakantiegevoel, nog geen expeditiegevoel, maar dat komt wel, want rust is er niet bij. Nog twee dagen dan eerste rustdag, kan ik al mijn was gaan doen

 

Groetjes vanuit een prachtig Chunchi , Zuid Amerika, Harry

4e etappe             Riobamba – Guamote  52 km                    809 hoogtemeters          100% paved

 

Het weer             was uitstekend, rond de 22 graden en bijna onbewolkt.

Hoogste punt    3300 meter

Guamote             Guamote is een klein dorpje in de Andes.

Vandaag zitten we in een hostel dat gerund wordt door gezellige Belgen. Zij wonen hier nu 1,5 jaar en het bevalt hen prima.

Voordat we hier kwamen kregen we vanmorgen weer een briefing, o.a. dat vanaf vandaag ook de tijd genoteerd wordt en een ranking wordt gemaakt. Op een paar rijders na, Jonathon de Duitser, Ilka de Fin , James de Australier en Martin de Zwitser, reed de rest van de groep de hele dag met elkaar op, slechts vier rijders moeten nu nog binnen komen, dat zijn Scott, Graeme en zijn vriendin Christine en Tamsin de zus van Adrian die de komende dagen na zijn ziekte nog met de truck mee gaat. Adrian ziet er al wat beter uit.

Vandaag dus een tochtje van 52 km, wel regelmatig klimmen op hoogte tot 3300 meter, maar bij aankomst voelde het voor mij als een rustdag. Ben niet mee gaan doen  voor de race.

Ik denk dat de ranking een natuurlijk verloop zal krijgen in het vervolg. Als je namelijk een dag niet start krijg je een tijd van 12 uur genoteerd. Het gaat er mij dus meer om te zorgen dat ik gezond ben en blij en dat ik iedere dag op de fiets kan stappen en er een gezellige dag van kan maken, vandaag was zo,n dag.

Mooie landschappen, leuke dorpjes met mensen die er op zijn Ecuadoriaans uitzien, zie foto,s, en wederom heerlijke lunch op een mooie plek, zie foto,s.

Vandaag dus weinig te rapporteren.

Vanavond wordt voor ons gekookt in het hostel dus niet uit eten.

Bijzonderheden

Lee was vandaag niet lekker, had diarree, heeft toch rit uitgefietst, hij is normaal gesproken een van de sterkste maar had gisteren bij de chinees iets verkeerds gegeten.

De lama ging naar Adrian Tamsin, broer en zus, omdat broer uit ziekenhuis bij de groep kwam en omdat zus net op tijd was binnen gekomen.

Morgen van de Pan Am Highway af de Andes in via Chunchi, Ingapirca, naar Cuenza waar we een rustdag hebben.

Hasta Luego

 

Harry

 

2e etappe             Quito – Latacucna           105 km                 1450  hoogtemeters 

 

Het weer was goed wel veel bewolking, maar met klimmen alleen maar goed, temp variable afhankelijk hoogte, van 22 graden op 2700 meter tot ongeveer 13 op 3500 meter.

Hoogste punt: 3500 meter

Latacunga

Een stad van 50.000 inwoners, en al door de stad fietsend naar ons hotel viel me op dat het er heel mooi  uitzag, kleine en mooie winkels, echt een aanbeveling.

We zitten nu in een splinternieuw  hotel , plastic nog over de tv screens we zijn de eerste gasten. Terwijl ik dit schrijf mag bike dreams het diner in de keuken voor ons voor bereiden. Het is te ver weg naar de stad, dus eten we vandaag als ware het een camping nacht.

Iedereen is intussen gearriveerd, behalve Adrian, die ligt nog in het ziekenhuis, we weten nog niet wanneer hij ontslagen wordt, daarna reist hij ons na (met taxi) en zal dan voorlopig eerst plaats nemen in de truck. Verder  is Scott vandaag al ver voor de lunch de truck ingegaan, de komende twee weken gaat hij gebruiken om zijn conditie langzaam op peil te krijgen en zijn gewicht onder de 100 kilo. Jolande heeft besloten tijdens de lunch de truck te nemen, Jolande, vrouw van Colin heeft dus alles geklommen, weet nog niet waarom ze de afdaling van 40 km daarom niet deed.  Waarschijnlijk te moe en al te laat bij de lunch Nog ff checken.

De rest van de groep van 24 kwam in diverse groepen aan. De eerste groep was Paul, Babette (jee wat kan die goed fietsen), Jonathan , de duitser van 29 jaar, Lee, ongeveer 45 jaar, aardige vent, nog weinig contact mee gehad, lijkt me oersterk, verwacht de komende tijd veel van hem. Verder tussen groep 1 en groep 2 in James. James de farmer uit Nieuw Zeeland, blijft altijd vragen hoe het met de oudste van de  groep gaat. Ik wordt door anderen al genoemd als, Sir Harry, dirty Harry en soms Harry Potter. Ach hoort erbij, zeg dan dat Sir Harry me wel bevalt.

Achter James dan groep twee. Deze bestond uit Fred en Kees, en Adrian , de australier, en ikzelf, een heerlijk groepje die aan elkaar gewaagd is.

We hebben vandaag voornamelijk met zijn vieren gefietst ver de Pan Am way. Wat een drukte op de weg. Nog een dag over de pan am way en de stilte tegemoet.

Velen , waaronder ook onze groep hebben een afslag gemist en daardoor rond de 10 kilomere omgereden. Na een km of 40 passeerden we Christine, die bij de eerste berg al ver achter ons lag, de gezichten van Kees en Fred, hun monden vielen open van verbazing, Christine hier, hoe kan dat nu. Niet erg dat we Christine tegen kwamen maar wel beseften dat we dus ruim 10 kilometer hadden omgereden en dat de lunchstop dus veel verder lag nu als dat we dachten. Even sloeg toch iets van demotivatie in de benen , he Fred. Maar goed verder op weg naar de lunch een klim van 20 kilometer, op de Pan Am way naar een hoogte van 3500 meter met headwind. Niet harder dan zo rond de 12 kilometer per uur, soms harder soms zachter. Het was pittig, Niet zo maar een rondje markermeer van 140 kilometer nee, rijden op hoogte van rond de 3000 meter, berg op met wind tegen mag gerust zwaar genoemd worden.

De lunch was voortreffelijk in een soort van restaurant voor ons bijna alleen, en daar stond alles klaar, zo goed georganiseerd.

Na de lunchstop, extra kleren aan en de laatste 3 kilometer naar de top, ( zie foto) zelfde moment fot genomen van Fred op de Pam Am way.

Daarna afdalen naar Latacunga, bijna 40 kilometer dalen, hoogste snelheid bij mij gemeten 71,5 km per uur, alles kaarsrecht naar beneden, wow toen we daarna 45 gingen leek het alsof het langzaam ging.

Om ongeveer 15.30  kwamen we de stad in, een liefelijk uitziende stad, met mooie winkeltjes, zullen we dus niet verder zien, met wat zoeken en navragen kwamen ongeveer 16.15 uur aan in het hotel.

De eerste volle dag zit er op, ons groepje voelde zich goed, lekker gedoucht en de soep e.d. stond klaar, om half acht het avondeten en rond tien uur het bed in, uitrusten voor morgen een etappe van weer rond de 100 kilometer naar Riobamba.

 

 

Oja, allen bedankt voor de leuke reacties, sorry als ik jullie niet kan terugschrijven, ben al blij als ik wifi heb en mijn verslag kan doen. Maar ik vind de reacties heerlijk om te lezen, helpt me bij het maken van mijn monstertocht

 

3e etappe             Latacunga – Riabamba                  98 km -  `1744 hoogtemeters

 

Het weer:

Hoogste punt:  3600 meter

 

Riobamba (San Pedro de Riamba)

Riobamba  ligt 200km ten zuiden van Quito en is de hoofdstad van de Chimborazo provincie. Het ligt op 2700 meter hoogte, on the Avenue of the Vulcanos en ligt aan de Chambo River Valley.

De omgeving van Riobamba was het teritorium van de Puruha indianen voordat het werd ingenomen door de inca,s in de late 15de eeuw.

Nu in het hotel, we kwamen om 4 uur aan, de eerste groep. Met Paul en Babette al 1,5 uur vroeger, maar die zijn van een andere planeet, wat kunnen die makkelijk fietsen zeg. Na aankomst gaan we altijd eerst douchen en daarna aan de soep met broodjes, en heerlijke verse fruitsalade, jee wat smaakt dat. Daarna als ik wifi heb dus mijn website bijwerken en om 6 uur de stad met een groepje om heerlijk te eten.

Vandaag dus een tocht van 100 km, daar doe je dan toch gauw 7,5 uur over, wel regelmatig gestopt voor foto,s  , de lunch, en voor koffie onderweg. Het was best wel weer pittig vandaag. Voor leden van de toerclub te vergelijken met een mergelland 2daagse en dan die van zaterdag en dan op een hoogte van rond de 3000 meter en hoogste top 3600 meter met 1744 hoogtemeters. Het ging me vandaag redelijk makkelijk af , we hadden een heerlijk groepje, 4 dezelfde als gisteren met daarbij nu Anna uit Australië en Ghilly uit België, Met z,n zessen opgetrokken, en op elkaar gewacht, kon vandaag dan ook wat foto,s maken omdat ik regelmatig als eerste boven was. Kortom een heerlijk e dag gehad.

Bijzonderheden:

-           Tijdens de pauze hing mijn vlag als markeringspunt waar de pauze was, zie foto,s, heel bijzonder,voelde erg goed.

-           De Chimborazo berg gezien, was net helder weer, mooie foto,s genomen op hoogste punt van deze dag, 3600 meter. Indrukwekkende berg met sneeuw.

-           Dat er nog bomen groeien en koeien in de wei staan op 3600 meter.

-           Vandaag , als de zon scheen, de zon van achteren, mijn achter benen onder mijn kuiten lichtjes verbrand, had heel korte sokjes aan.

-           Gisteravond is de eerste lama uitgereikt. De lama is dus een lama van zachte wol, die hoort en ziet alles, diegene die de lama heeft mag de lama de volgende dag aan een ander doorgeven en daarbij vertellen waarom aan die persoon en waarom niet aan anderen. Hij/zij vertelt dan wat over de bijzonderheden van de dag die ook leuk zijn voor de anderen en dat kan van alles zijn, De lama reist mee tot in Ushuaia.

-           De atmosfeer in de groep geweldig, hoe zal die zich ontwikkelen??

-           Voorlopig met Kees, Fred, en Adrian besloten met zijn vieren te blijven fietsen, gezellig, veilig, en kunnen elkaar helpen, zo ontstaan er vanzelf groepjes.

-           Voel me nog steeds gelukkig aan zoiets te kunnen deelnemen.

Intussen Adrian uit het ziekenhuis met de taxi samen met susanne, van de crew, terug bij de groep in Riobamba. Adrian mag de eerste dagen nog niet fietsen.
Gisteren had Malcolm griep, koorts, is vandaag gestart en halverwege in de truck verdergegaan
Christine vond het halverwege genoeg en is in de truck gestapt.
Dus met Michelle meegereknd die nu pas in cuzco gaat starten , zijn er van de Full rijders nog maar 13 over die alles hebben gereden en dat pas na drie dagen.

Hasta luego, tot later, liefs Harry

Eerste stage      3 augustus         54    kilometer   Hoogtemeters      400 meter

Quito-Mirad Del Munde - Quito

Vandaag dan eindelijk gestart na een week in Quito te zijn. Met helder weer noordelijk vertrokken voor een tochtje van 27 kilomer downhill.
Allen voor de start om 9 uur aanwezig, Ilka, uit Finland, tandarts van beroep, had nog steeds zijn fiets niet, ergens zoek tussen Finland en Quito. Hij mocht op de fiets van Susanna.  Zijn fiets is nu net aangekomen terwijl ik dit schrijf, gelukkig voor Ilka. Verder ging Adrian Moye, broer van Tamsin Boye, het proberen vandaag, hij voelde zich nog steeds niet goed en dat bleek wel halverwege bij het monument , welke het midden van de aarde aangeeft (zie mijn foto,s) Adrian redde het niet ging terug met de truck mee en bij onderzoek in het ziekenhuis moet hij nu minstens een nachtje blijven. Het blijft de vraag of de oorzaak was dat hij te snel na aankomst in Quito de Cotipaxi is beklommen, een hoogte van bijne 5000 meter.
Bij het monument , Mita Del Munde hebben we de officiele start gehad van een official. Hij pompte een binnenband op net zo lang dat deze knalde.
'Verder hier wat rondgekeken en groepsfoto,s gemaakt, zie de foto,s.

Op de heenweg werden zonder er om te vragen eescoteerd dor de politie, op de terug weg niet.
Hoe ging de eerste rit, Bijna voor iedereen redelijk wel, Zelf liet ik het kopgroepje gaan, ging voor mij nu te hard berg op, De terug weg was klimmen met bijn 400 meter hoogteverschil, vrij warm  en niet te vergeten op grote hoogte. Scott Adams, niet een van de lichtst gebouwde had het erg moeilijk, heeft niet kunnen trainen voor aankomst hier door een ongeluk en moest op een van de pittige klimmetjes zelfs gaan lopen en kwam zo,n anderhalf later binnen. Kijken wat het morgen met hem wordt.

Ik kon het bij aankomst terug in het hotel wel merken, mijn polsslag was toch rond de tachten nu een uurtje of 7 later nog steeds. Dat worde de komende dagen relatief rustig aan doen, als je uberhaubt al kunt spreken van rustig aan doen.
Morgen dan een etappe van 100 km naar Lataluncho, straks in mijn route boek nog lezen wat voor stad het is, we rijden dan over de highway de hele dag en dit zal voornamelijk in groepjes gaan, De eerste twee dagen wordt nog niet als race gezien, daar later meer over in mijn verslagen.

De dagdeling van iedere etappen:

- 7.00 uur ontbijten - bagage in de trucks en om 8.00 uur vertrek,
- voor onderweg krijgen we een banaan mee en enkele voedingsrepen en kunnen we onze waterbidons vullen, en in de bidons kan er wat poedersuiker in gedaan worden.
- Na ongeveer 50 kilometer, dus halverwege een etappe is dan de lunch bij de zogenoemde lunchtruck, gebeurde vandaag ook al, aardig detail, allen dienen hun handen eerst te wassen met zeep alvorens te gaan eten. Overal is voor gezorgd. Tijdens de lunch zijn er broodjes met diverse soorten beleg.
- Dan bij aankomst staat de soep en salade klaar, iedere dag en andere salade (vandaag was fruitcocktail (vers) in een woord heerlijk.
- dan gelegenheid tot wat rusten of voor wat anders en tenslotte rond half zeven krijgen een warme maaltijd, tenzij we in hotel overnachten dan nmoeten we zelf zorgdragen voor onze avondmaaltijd.

Nou mensen dit was het wel weer, voor de laatste keer vanuit Quito, morgen gaan we naar het zuiden, het weer, hopenlijk niet te veel want de wind is voorlopig zuid.

Hasta luego 

3 augustus 2012

Net een drukke dag achter de rug, een mooie zonnige dag met veel bezigheden. Eerst vanmorgen onze tweede Spaanse les en ongelooflijk hoe snel het gaat, kan al tot 100 tellen, bestellen in een restaurant en een beetje grammatica, maandag de derde les en tevens laatste. Vanmiddag een excursie naar de echte oude stad. Het leven zoals het werkelijk in Quito is. Was boeiend. Twee gidsen een tolk en twee politieagenten die voor onze veiligheid zorg droegen. Drie oude ambachten bezocht; het herstellen van Maria en Jezus beelden etc; een familiebedrijfje dat al 140 jaar van vader op vader overgaat. Een winkel met echte natuur producten en ook nog op spirituele basis. Tenslotte een echte originele hoedenmaker, zoals die heden ten dagen in Ecuador  worden gedragen, zie foto,s.

Na de excursie de eerste briefing over regels en over wat ons te wachten staat. De groep is nu 27 inclusief crew. Michelle uit Amerika komt ws in Cuzco , ze had vorige week een ongeluk.

De briefing ging over de bagage, dagelijkse bagage, voorraad, en campingspullen. Zo georganiseerd in de wagens dat alles snel en soepel met en voor 27 mensen kan verlopen.

Daarna kregen we onze bikedreams shirt. Een prachtige shirt met de kleuren gebaseerd op die van de Inca,s. (zie verder foto,s morgen als we bij de start allen deze wielershirt aan hebben.

Ook een infoboekje met wetenswaardigheden van zuid amerika gekregen , regels en dat soort zaken.

Meest opvallende van de briefing was toch wel de vraag over de honden. Een gesprek dat iedere keer veel stof doet opwaaien. Wat te doen tegen de honden, In vorige edities zijn er tocht regelmatig mensen gebeten, er wordt dan direct gezorgd voor vaccinatie etc. Maar hoe te voorkomen, Daar zijn de meningen nogal verdeeld over. De een zegt, benen stil houden, de ander zegt hard schreeuwen weer een ander zegt met stenen gooien, of je deazer gebruiken (ultra hoge geluiden die honden niet prettig vinden en wij als mens niet horen) of afstappen en de hond diep in de ogen kijken. Kortom we zullen wel ondervinden wat het beste is. Een ding is zeker, we komen ze veelvuldig in de Andes tegen.

Allemaal verder een naambordje gekregen met naam erop zodat we allemaal goed herkenbaar zijn.

 

Morgen dan de start, van het hotel naar het noorden, 27 km , naar Mitad del  Munde, het midden van de wereld, daar een rondleiding groepsfoto,s en de officiële start.

Mijn familievlag zal daar onderdeel van uit maken. Diegene die hem gezien hebben vonden het prachtig, de vlag zal dan ook regelmatig wapperen.

 

Morgenavond weer terug in hetzelfde hotel en Zaterdag morgen de eerste echte etappe van honderd kilometer over de  American highway.

 

Nou mensen het kriebelt heb er zin in , voel me heel goed en ben benieuwd  hoe het is om te fietsen op deze hoogte, Tot morgen of overmorgen, met foto,s over de start

 

Hasta luego  Good bye, tot later.

 

2 augustus 2012

Ola, ola, Hallo Hallo

Nog geen meter gefietst wel intussen Spaanse les gehad en bijna iedereen van de groep ontmoet. Volgens mij een heel fijne groep , vol enthousiasme. De Nederlandse  equipe is 31 juli gearriveerd. Wij zijn nu met 5 Nederlanders die hele traject fietsen. Ik zal ze even aan jullie voorstellen.

Paul Otten 58 jaar en KNO arts en komt uit Eindhoven, tevens mijn slaapmaatje de komende tijd totdat zijn zoon Sander komt. ( Mendoza) .  Paul is een meer dan gemiddeld fietser hetgeen goed is te lezen op zijn website (zie bike-dreams.com en participanten van de Andes Trail 2012). Dan hebben we Kees en Fred, twee Haarlemmers,  fietsvrienden, zij zijn 55 en respectievelijk 60 jaar oud. Fred is met pensioen en Kees werkt nog maar heeft  zijn spaarverlof opgenomen, beide vrolijke, enthousiaste mannen, waarmee het nu al klikt. Tenslotte Babette, ja leeftijd vraag je natuurlijk niet maar onze inschatting van 40 jaar klopte aardig, Babette wordt in september 40.

 

Maandag zijn we ( de drie Australiërs, Adrian, Christine en Graeme) naar de vulkaan gegaan.

Taxi naar de Teleferico en hup naar boven naar 4100 meter. Het was redelijk helder en we konden genieten van prachtige vergezichten, zie de foto,s bij de button “foto,s Andes “ en klik vervolgens op Quito.  Je kon wel merken dat je op 4100 meter hoogte was. Het betekende een beetje langzamer wandelen dan normaal, maar het ging goed, geen hoofdpijn , geen zuurstof tekort, maar ook nog geen echte activiteit.

 

Verder deze week nog wat geshopt, laatste spulletjes gekocht, kussen, grote strandhanddoek, rotspinnen voor kamperen en nog wat kleinigheden.

 

Nu woensdagavond, morgen laatste Spaanse les, en warempel het bestellen in een restaurant lukt al aardig.  Verder morgen een excursie naar de oude stad, met politiebewaking, en dan morgenmiddag 4 uur  de  eerste briefing van de tour en het uitdelen van de Andes Trail shirts.

 

Vrijdagochtend 3 augustus is het dan zover, dan fietsen we naar de het midden van de aarde Mitad del Munde, daar zal de start zijn van de Andes Trail. Wij kijken er allen naar uit. Ik in ieder geval zeker. Zal daar de eerste keer de familievlag hijsen.

 

De laatste dagen nog even nagegaan hoe oud of jong een ieder is, nou ik ben inderdaad met mijn 62 jaar de oudste, de nestor dus. Voel me absoluut niet zo maar ja……

 

Mijn bepakking intussen zo ingedeeld dat ik een tas heb voor reserve onderdelen en een tas voor extra fietskleding (kleding die ik de eerste weken niet nodig hebt). Verder een tas voor fietskleding voor de komende tien dagen en een tas voor gewone kleding. Verder ook een tas met al mijn camping uitrusting. Deze indeling is aangeraden zodat ik voorin de truck voor de komende 10 dagen voor de eerste bushcamp alleen maar twee tassen nodig hebt als we bij een hotel aan komen. Het is even puzzelen en reshuffelen van bepakking maar daarna is het toch wel handig.

Net de laatste van de groep ontmoet, Jonathon, Duitser en 29 jaar jong.

 

 

Hasta luego, tot ziens.

Hallo allemaal,

Ik zit al weer een paar dagen in Quito en begin al aardig te acclimatiseren. Vrijdag 27 juli dus vroeg vertrokken naar schiphol met taxi uit enkhuizen voor slechts 90 euro, dit ging prima. Op schiphol het inchecken ging heel snel omdat ik een speciale  behandeling kreeg voor mijn fiets, had wel overgewicht maar dat wist ik dat kostte me honderd euro. Voor de fiets zelf naar Zuid Amerika is de prijs 200 euro maar omdat ik al voor februari mijn ticket geboekt had gold voor mij nog de oude prijs nl. 100 euro.
Dus het ging snel en nog tijd genoeg om koffie te drinken met Fryda, Jojanneke (mijn dochter) en Koen, Jojanneke ik vond het heel fijn en geweldig dat je er was. Verder heel verrassend en mooi dat Suus en Zoe, de kleinkinderen van Fryda er waren, meiden ik vond het geweldig hoor. De vlucht verder prima, rechtstreeks en plaatselijke tijd half drie was ik er al en dit in tegenstelling met de australiers die vier a vijf vluchten nodig hadden en dus twee dagen om hier te komen.
Ik maakte me nog onnodig zorgen over vervoer van quito naar hotel, nergens voor nodig, toen ik de hal in liep stond er al een man met een bordje mr Harry van der Raad , dus ik zat al gauw in de taxi naar het hotel.
Daar zit ik nu te schrijven, een eenvoudig hotel maar ook met een uizicht van niets. Gelukkig schijnt de zon nu volop, het is nu 7.15 uur en vandaag gaan we dan naar een vulkaan op 4100 meter hoogte. Met we bedoel ik drie australiers die zo goed als gelijk aan kwamen en we trekken sinds die tijd gezamenlijk op.
De eerste dagen was het rustig aan doen, wat rondlopen in de stad, drinken en eten op  terrasjes, en gisteren enkele super winkelcentra bezocht. Een winkelcentra voor de hele rijken waar de duurste auto,s voorstaan en een normaal winkelcentrum, maar wel heel groot.
Zondag is in Ecuador echt een familie dag, alles gaat zo,n beetje naar de winkelcentra of naar het enige grote park, hoewel park, weinig echt groen. Trouwens in de hele stad nauwelijks groen te zien en alleen maar blokkendozen, de oude stad ziet er depressief uit behalve dan het uitgaanscentrum en de moderne stad wat luxere flats, geen stad om in te wonen, o nee dan zou ik er toch gauw genoeg van hebben. maar vandaag dan hoog de andes in. Kijken hoe het voelt op 4100 meter hoogte. De eerste dag pittige hoofdpijn gehad van overgang en hoogte, maar is nu over, voel me goed en wat mij betreft mag het fietsen beginnen. Opvallend detail in Quito..... Op zondag mag er geen alcohol worden geschonken.
Morgen start de Spaanse les en dan zullen we allen van de groep een man of 20 ontmoeten, ben benieuwd.

Nou mensen dit is het wel even , ga nu ontbijten met de groep en schrijf wel weer over een paar dagen, helaas nog geen foto,s omdat ik ze nog niet kan overzetten van camera naar pc, wat problemen, ga vandaag dus ook wat foto,s maken met mijn mobiel zodat ik toch wat foto,s kan plaatsen
daggggg allemaal

Weer toegevoegde sponsors zie onder in de lijst.
Allemaal weer bedankt

Harry

SPONSORING - SPONSORING - SPONSORING

Tot de dag dat ik in La Paz aankom staat de sponsoring nog open. Dus het kan nog steeds........
Intussen wil ik de reeds vele mensen die me gesponsord hebben ontzettend bedanken voor hun bijdrage.
Hieronder volgen hun namen:

Pim en Riny Groen
Joep Boon,
Rob en Els Korbach,
Jan Mol
Greet en Henk Bakker
Martin Vertelman
Peter Deen
Peter Kaagman
Familie Sinnege
Hans en Ineke de Vries
Jan van Lubek
Theo Obdam

Anoniem
Johan de Jong
Piet Zwaan
Rick van Houten
Andre Wolters
Peter Raven

Cocky van Brongeest
Marion Boukens
Siebe Haagsma
Yvonne van Hoof
Petra Kuiper
Jan Jonkeren
Maarten Blijlevens
Clara Verblauw
Jolanda van Hierick
Matty van der Meijden
Afra Besseling
Margreet Fokkens
Harry van Santen de Hoog
Jan Ranzijn
Astrid Wienolds
Marianne Boon
Maaike Wiijnberg
Diverse mensen
Horizon College afscheidscadeau
Frans van Schaik
Peter Plas
Jan Joost van de Kamer
Susan van Beuzekom
Peter Helderman
Agnes de Jager
Ria van Zijl
Esther van der Molen

Aad en Ruud Bartelse
Frans en Elma van der Raad
Ton Romer
Fryda Romer
Harry van der Raad
Lucia en Jan van der Kamp

Stichting de Schuilhoeve
Sjakko van der Spegt
Olaf Huiberts
Willeke Nederlof
Annemarie en Edward van Delden
Ruud en Danielle Specker
JMM Boon
S de Boer

Allen van harte bedankt oor jullie bijdrage

Groet Harry

NOG  7 DAGEN VOOR VERTREK.......


Hallo Allemaal,

Ja het begint nu allemaal heel dichtbij te komen.
Thuis alles in orde maken alvorens te vertrekken.
Alle spullen in huis, dus wat mij betreft kan het beginnen.
Intussen hebben we van bike dreams het routeschema per dag binnen gekregen.

Het is niet goed mogelijk om dit duidelijk op mijn site te zetten, maar zij die de route van dag tot dag willen inzien met hoogtemeters erbij, geef even een email en ik stuur het je toe.

De dagen in Quito

De 7 dagen in Quito zijn vooral om te acclimatiseren. Ik ben er dus al de 27ste en de rest van de groep komt zo rond de 31ste.
We krijgen daar nog drie dagen intensief spaanse les om in iedergeval de meest alledaagse dingen te kunnen regelen.
Verder zal ik nog mee doen met enkele excursies aldaar.

Training

De laatste weken voor mij doen weinig gefietst.
Zo een maal in de drie dagen nu. Vooral veel uitrusten doe ik, en zo af en toe een tochtje van 100 km. Gepland staat nu nog zondag en woensdag voor een ritje van rond de 100 km.
In de cuver een foto van mij op Alpe D,Hues.
Ik hoop dat ik ook in de Andes zo ontspannen omhoog gaat.

Mocht iemand een busje hebben en mij op de 27ste met mijn fiets (in doos) naar schiphol willen brengen als Sponsoring, dan ben ik die persoon zeer erkentelijk.

Groetjes Harry







Nog maar 15 dagen………

Wat vliegt de tijd, nog maar 15 dagen  en dan vlieg ik naar Quito. Bijna alles geregeld, de huiskamer staat vol met spullen, een hoekje voor de fiets, fietsdoos en reservespullen voor de fiets, een hoekje voor alle campingspullen, een hoekje voor fietskleding een hoekje voor overige kleding en dan nog een hoekje voor elektrische apparaten.

Een mp4 speler, met mooie muziek voor in mijn tentje. Tijdens fietsen heb ik nooit muziek op, ik heb genoeg aan de natuur en mijn gedachten.

Mijn fototoestel, laptop, mobiel en ik twijfel nog of ik een handycam mee zal nemen om te filmen.

Ja en hoe dit alles op te laden. In een hotel zal dit wel gaan, maar hoe op de vele campingplekken midden in de bush bush. Een optie is middels de accu van de volgauto,s , maar ik ben bang dat vele deelnemers daar gebruik van willen maken.

 

Ik heb dus een zonnepaneel aangeschaft voor aan mijn stuur. In een dag laadt deze een batterij op die goed is om drie apparaten op te laden.

Ik heb het al uitgeprobeerd en het werkt heeeeel goed.

 

Verder nu in het kort:

 

Sponsorgeld

 

Mijn doel van 5.000 euro nog niet bereikt. Waarschijnlijk heb ik mijn doel in deze wat te hoog gesteld. Toch ben ik tot nu toe zeer tevreden en wanneer alle toezeggingen ook nog binnen komen dan kom ik  toch tot een bedrag van 3.000 euro   welke ik dan kan aanbieden aan het SOS kinderdorp in La Paz. 

 

Conditie

 

Prima, intussen vanaf 1 maart 2012 al weer meer dan  8.000 km gereden. De klassiekers op de Veluwe gingen buitengewoon goed. Nu maar eens kijken hoe de ongeplaveide bergen van de Andes me gaat bevallen.

 

Afscheid Horizon College

 

28 juni een mooi afscheid gehad, een presentatie gehouden over mijn tocht en mooie receptie gekregen . De cadeau,s werden in de vorm van geld op mijn verzoek gegeven tbv het SOS kinderdorp La Paz Bolivia. ,s avonds in kleine groep heerlijk uit eten geweest.

Nog tot 13 juli wat afrondende werkzaamheden verrichten en dan op 13 juli definitief de deuren achter me dicht.

 

Afscheid gemeenteraad

 

5 juli afscheid genomen in de gemeenteraad. Per 1 september stop ik met mijn raadswerk om mijn stem niet verloren te laten gaan de komende maanden.  Het is de bedoeling dat ik in januari weer terugkeer als raadslid, mijn opvolger neemt dan namelijk weer ontslag en dan ben ik weer als eerste die in aanmerking komt. Volgende week nog drie commissie , waarvan twee als voorzitter en dan heb ik dat ook weer netjes afgerond.

 

Mijn Schouder

 

Ja die vraag is me de laatste tijd regelmatig gesteld. Ik kan gerust zijn, de pijn is zo goed als verdwenen. Allen op die schouder kan ik nog niet lang liggen, maar ik kom nu al tot halverwege mijn rug, dus nog wel een stukje te gaan. Met fietsen daarentegen geheel geen last. Dus over deze blessure zal ik  niet meer schrijven.

 

Activiteiten de laatste  weken voor vertrek

Proef in pakken, afscheid met de kinderen, afscheidsavondje buren, nog wat vergaderingen politiek, nog wat lesgeven aan Chinese studenten over het onderwijs in Nederland, en natuurlijk nog enkele ritjes maken.

 

Kortom voordat ik het zal beseffen is het 27 juli…………………..

 

Tot de volgende keer

 

 

 

 


Alpe d,Huzes 2012

Met 17 mensen, jong en oud op 2 juni vertrokken naar Chateau….. op 8 km aan de voet van Alpe d,Huzes. Een mengeling van studenten, ouders en begeleiders.

Nu een week later een ongelooflijke ervaring rijker.  Prachtige accommodatie op de camping, mooie bergtochten gemaakt  naar de top van Alpe d,Hues en omringende cols, zoals o.a. Col d, Ornon.

 

Zondagochtend aankomst op de camping , veel regen , maar ,s middags al met een aantal mensen de Alpe d,Hues  verkennen.

De eerste rit viel niet tegen, wel halverwege kouder en kouder en regen, maar goed gekleed viel het allemaal wel mee.

Maandag voor de tweed keer Alpe d, Huez op, mooi weer en dat ligt me wel, het ging  dan ook  echt lekker, een tijd van 1 uur en 8 minuten vond ik redelijk goed , nog even terug afgedaald naar Huez en daarna weer omhoog als training.

Dinsdag een tochtje naar col d.Ornon, een prachtige tocht die begint op 8 km van de camping vlak voor Bourgh  D, Oissans.  Een klim van ongeveer 13 km, maar heel geleidelijk, slechts  een stukje van 2 km is te vergelijken met de zwaarte Alpe d, Huez. Je klimt dan ook niet hoger dan 1372 meter (zie foto,s)

Verder weer afgedaald (12 km ) naar een dorpje en daar heerlijk wat gegeten en gedronken in een echt Frans Restaurantje.

Op de terugweg hard omhoog, een geleidelijk stijgende berg, mijn favoriete stijgingspercentage van rond de 6%, daar ben ik op zijn sterkst.

 

Woensdag de eerste Alpe d, Huzes dag. Via de achterkant van de berg ( een klim van 13 km) aangekomen bij Huez om daar de deelnemers van de eerste dag aan te moedigen. Wat  een sfeer, wat een beleving, onbeschrijfelijk, heerlijk om eens me te maken.

 

Ja en dan onze dag, donderdag 7 juni 2012 ......

 

Om 3 uur uit de veren. Helder weer, volle maan, belooft een mooie dag.

Om 4 uur op weg naar de voet van Alpe d, Hues. Wachten totdat we mogen vertrekken Een groep van 5.000 fietsers gaan de berg op, worden in  groepjes losgelaten, allemaal verlichting op voor het eerste uur.

En dan is het zover 5.30 uur , we zijn gestart met 8 van 17 van onze groep.

 

Ons team heeft 8 startplaatjes; 7 voor de studenten die allen voor de 6 gingen en 1 startplaat van Floor die 1 maal genoeg vond en daarom de andere zoals ik de kans gaf om ook mee te kunnen doen al was het maar eenmaal “het” te beleven.

 

Goed ik was dus als eerste, wat een beleving, in iedere bocht  brandende kaarsjes ter nagedachtenis aan… Vele toeschouwers, begeleiding van motoren, en een veld vol  fietsers. Eigen tempo rijden is er even niet bij. Je moet op je weghelft blijven in verband met de dalers. Maar zo vroeg in de ochtend is het druk heel druk op het parcours.

Enfin na 1 uur 39 ben ik over de finish, even melden bij onze bus, waar Josien en Paulien mooi werk verrichtte door een ieder te voorzien van eten (pannekoeken) en de nodige massage gaven aan de studenten.

Ik snel naar beneden om mijn startkaart af te geven aan de volgende, zodoende ieder de kans te geven eenmaal minimaal naar boven te kunnen gaan.

 

Na de koude start wordt het steeds warmer op de dag. De niet rijders, zoals ik , kijken wat rond en genieten van het spektakel.

Toch blijf ik onrustig, voel me sterk voel me goed wil naar boven , liefst zoveel mogelijk keer maar hoe.

Het is me gelukt, ik krijg een startkaart van Corry, Corry krijgt massage van Bert en in ruil daarvoor mag ik even op haar kaart naar boven en kan Corry uitrusten voordat zij aan haar derde klim begint.

Ik kan haar wel zoenen, jee wat was ik blij dat ik weer kon.

Nu iets minder druk. Ga eer vanuit dat mijn laatste klim zal zijn. Voel me goed en zet stevig aan.

Onderweg wordt ik niet gepasseerd, alleen maar zelf aan het passeren, jee wat soepel , jee wat licht.

Wat een mensen nu, dikke rijen, aanmoedigingen.

Mijn naam staat met grote letters op mijn startplaatje  aan het stuur. Dus ik hoor steeds van:  “He Corry wat ga je goed , Corry wat ga je snel, Corry wat een cadans en een souplesse  etc etc.

Het gaat ook goed in 1 uur en 6 minuten ben ik er. Een nieuw p.r.

Door een haag van  toeschouwers waar slechts een rijder tegelijk door heen kan, waan ik me in de Tour de France, waan ik me een winnaar , ga niet naar onze bus, maar snel naar beneden wan t Corry wacht op haar kaart.

 

Ja dan zit het erop, wil me nog meer testen ; zou ik het ook 6 keer hebben kunnen halen, misschien ??? maar toch zeker wel 5 of 4 keer. Ik zal het nooit weten.

Er dient zich toch nog een mogelijkheid aan. De laatste omgang , voor velen de 6de keer mogen ook teamleden zonder startplaatje  naar boven.

Dit gaat dan weer gezamenlijk, rustig aan, de loftuitingen zijn voor wat mij betreft voor onze studenten waarvan er 3  6X naar boven zijn gegaan, 3 studenten  5 keer en 1 student  4 keer.

 

Onze doelstelling echter om gezamenlijk 50 keer de Alpe d,Huez te beklimmen is ruimschoots gehaald (52 keer)

De week zit er bijna op, nog wat groepsfoto,s, nog s,avonds wat eten op de camping en vrijdagochtend vertrek naar huis.

 

Een bijzondere week, een prachtige ervaring rijker, een mooie groep mensen die de handen in een hebben geslagen   en samen tot iets heel moois zijn gekomen, Jong en oud samen voor maar een doel, : opgeven is geen optie etc….

 

Zal nooit weten of ik het zes gehaald zou kunnen hebben, maar weet wel dat ik klaar ben voor mijn ultieme uitdaging  “The Andes Trail expeditie”.

 

Bij deze de hele groep waarmee ik samen mocht zijn:
 


bedankt voor deze week, speciaal dave wil  ik bedanken voor de organisatie zijn rust, enthousiasme en gedrevenheid.  Klasse.

 

Zie verder onder foto,s  Alpe d, huzes

 

 

.

 

 

 

 

Deze foto is gemaakt tijdens mijn fietstocht naar mijn werk. Hier kom ik iedere dag langs Hoe mooi Nederland kan zijn.

26 mei 2012